[Scream] บทแปลสัมภาษณ์ไดจังฟรุตตะ ในGood Come 8 หนังสือซาตาน + 放課後の王子様
posted on 08 Oct 2008 08:57 by hanachiko in TeniPuriโอย กรู
หลายเรื่อง
สมองจะระเบิด
กรี๊ด
กูขอไอ้นี่ก่อนละกัน ปุริไม่จบ มันแถมภาคต่อให้
放課後の王子様 
อร๊างงงงงงงงงงงงงง
รายละเอียดที่เหลือไปบลอกอุริ
พระเจ้าเล่นแล้ว
โคโนมั่วเล่นแล้ว
เย้ ภาคต่อออออออออ 
ภาคต่อ ภาคต่อ
แอร๊ยยยยยย (อ่านว่าไรวะ?)
กรูมีความสุขจังค่ะ
อั๊งงงงง
เหล่าเจ้าชาย ทีนี้จะได้อายุมากขึ้นกันซะทีนะคะ (ก็คงแค่ปีเดียวล่ะวะ) อั๊ง
ซานาดะ เทสึกะ
อย่าหน้าแก่ไปกว่านี้เลยนะ อั๊ง
เย้
โอเค จบเรื่องนั้น มาเรื่องต่อไป
ขอบคุณคุณบีมและท่านอาซานะและมิกิซัง(เพื่อนญี่ปุ่นที่นี่) สำหรับความช่วยเหลือทั้งหมดในการแปลบทสัมภาษณ์ ที่ดิฉันต้องงมต่อจากไทยเป็นEng (ดิฉันก็ฝึกภาษานะคะ อั๊ง)
ตามหัวเอนทรี่เลย
มันเล่นกรูอีกแล้ว
อะ
Good Come เดือน 8
มาเลย
เริ่มกันตั้งแต่หน้าแรก
หน้าแรกดิฉันแปลเองค่ะ ผิดถูกอย่างไร ไว้ว่ากันนะ อั๊ง
หน้าแรก:
จากการ "ทดสอบความเข้ากันได้" ในGood Comeเล่ม6 ของวาตานาเบะคุงกับฟุรุคาวะคุง คำตอบของฟุรุคาวะคุงจากตอนนั้นคือ "ถ้าได้ไปไหนกันสองคน อยากจะไปเกมส์เซนเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น" จากนั้น คราวนี้ทั้งสองคนพร้อมใจกันเลือก (จริงๆคือมันแบบ ตกลงเลือกอันนี้โดยไม่มีข้อโต้แย้ง) "โตเกียวจอยโพลิส" ที่โอไดบะค่ะ พอวางแผนกันเรียบร้อย ความสนุกก็ตามมาเลยค่ะ~!
ขออนุญาตแนบโน้ตจากคุณบีมนะคะ
ท่านฮานะ เค้ารู้แล้วล่ะทำไมอีหนังสือซาตานนี่ถึงพามาจอยโพลิส
เพราะสโลแกนของที่นี่มันคือ It's a Love Story あなたの大切な人は誰ですか？(คนสำคัญของคุณคือใคร?)
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไป-ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย-ซะ
เห็นมีโรงแรมด้วย พวกมึงไม่เปิดโรงแรมนอนด้วยเลยล่ะ ห่านนนนนนนนนนนน
เชิญยล http://sega.jp/joypolis/tokyo/attraction/
เรื่องแบบนี้ทำให้ทุกคนหยาบคายโดยไม่รู้ตัว (ไม่เกินสองคำถามเด๋วกูก็ไป)
ขอกรูด้วย
สัด แม่งเลว หนังสือห่า ใครคิด แหม เหี้ยๆๆ คนสำคัญคือใคร มันสถานที่เดทชัดๆ!!!!! 
ฮึ่ย รอสาคูมาช่วยด่า
หน้าสอง:
(อ่านจากขวาไปซ้าย บนไปล่างนะคะ)
ขวาบน
ในที่สุดก็มาถึงโตเกียวจอยโพลิสแล้ว!
Dex Tokyo Beach, ศูนย์รวมเอนเตอร์เทนเมนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโอไดบะ ทีนี้มีทั้ง “台場小香港 Daiba little hong kong“, “台場一丁目商店街Daiba Ichome Shotengai” และรวมที่นี่ด้วย
เมื่อก้าวเข้าไปในโตเกียวจอยโพลิสก็จะพบกับเครื่องเล่นมากมายในอาคาร 3 ชั้น สำหรับทุกเพศทุกวัยเลยค่ะ ทั้งสองคนพูดว่า "สุดยอด~~~ด" ด้วยดวงตาที่เป็นประกายกันเลยทีเดียว
เป็นประกายเพราะรู้ความหมายแฝงของที่นี่รึเปล่าคะมึง
ซ้ายบนช่องม่วง
ยูโฟแคทเชอร์
ฟุรุคาวะคุงเป็นคนแรก วาตานาเบะคุงเป็นคนที่สอง :
ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะพยายามตั้งใจบังคับอย่างสุดขีดแล้ว แต่เจ้าโมฟี่(ตุ๊กตากระต่าย)ก็หลุดแล้วหลุดอีก ในที่สุดก็ไม่มีใครได้อะไรไป
ผลคือเสมอกันนะคะ
(เด๋วมาสาธยายความเหี้ยต่อ)
ขวาล่าง
Let's Play!
เล่น UFO แคชเชอร์ 3 ครั้ง
ก่อนอื่นต้องเข้าไป "prize corner" ซึ่งอยู่ชั้น 3 มี UFO แคชเชอร์เรียงเป็นแถวให้เล่นเอาของอย่างอย่างเช่นตุ๊กตาหรือขนมได้ค่ะ จะให้ทั้ง 2 คนเล่น UFO แคชเชอร์ที่นี่ 3 ครั้ง เป้าหมายคือคาแรคเตอร์กระต่ายน่ารัก ๆ "กระต่าย mofy" ทั้ง 2 จะคว้ากระต่ายน่ารัก ๆ มาได้อย่างสวยงามหรือเปล่านะ
ฟุรุคาวะคุงเริ่มก่อน หลังจากมองข้างในตรวจสอบให้แน่ใจแล้วก็ลงมือ ดูข้างๆตู้ไปด้วยพลางขยับที่จับอย่างระมัดระวัง เคลื่อนที่จับลงไปคีบตุ๊กตา แต่...ก็ตกลงไป! ฟุรุคาวะคุงทำหน้าเจ็บใจมาก
วาตานาเบะคุงเล่นทีหลัง เล็งตุ๊กตาตัวที่ฟุรุคาวะคุงทำหลุดไป เปลี่ยนมุมที่มองไปด้วยเล่นไปด้วย ...แต่วาตานาเบะคุงก็พลาด ทั้งๆที่จับตุ๊กตาได้แล้ว แต่ท่าทางคีบขึ้นมายากทีเดียว
ผลสุดท้าย ผลัดกันเล่นไป 3 ครั้งแต่น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จ จึงให้เสมอกัน
ตรงนี้ล่ะ ดิฉันให้เวลา
สังเกตอะไรได้? จากการรายงานข้างบน
หนึ่ง
สอง
สาม...
"วาตานาเบะคุงเล่นทีหลัง เล็งตุ๊กตาตัวที่ฟุรุคาวะคุงทำหลุดไป"
อีไดจัง กูรู้จุดประสงค์มุ่งหมายของมึงนะคะ พลาดมาเกมเซนเตอร์เพราะความควายเป็นเหตุ จะเอาใจเมียต้องทำแบบนี้ เป็นไงคะ ควายซ้ำซ้อน คีบก็ไม่ขึ้น โง่ง่อย เป็นผู้ชายซะเปล่า(????)
ฮึ่ย อันต่อมายิ่งเลว
คึกคักเพราะโฟโต้สติ๊กเกอร์
ต่อไปไปมุมที่อยู่ข้างๆ prize corner "มุมโฟโต้สติ๊กเกอร์" มีสติ๊กเกอร์หรูหราที่เขียนข้อความและตกแต่งได้เต็มไปหมด "เอ่อ...?" ชายหนุ่ม 2 คนลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็คึกคักขึ้นมาทันที การโพสต์ท่าเป็นไปด้วยดี พอถ่ายเสร็จ 3 แพทเทิร์นก็ได้เวลาเขียนข้อความ ทั้ง 2 คนยืนข้างกันเขียนชื่อแต่ละคนลงไปบ้าง เติมโน่นเติมนี่ลงไปบ้างเป็นที่สนุกสนาน
ช่องซ้ายล่าง
มีกรอบวิ้งวับหรูหรามากมายให้เลือกเอาและโพสได้ 3 ครั้ง
"อันไหนล่ะ"
"อันนี้ดีมั้ย"
ทั้งสองคนช่วยกันเลือกอย่างสนิมสนมก่อนจะเริ่มถ่าย อย่างที่คิดเลย เพราะทั้งสองคนคุ้นเคยกับการถูกถ่ายรูปจึงไม่มีปัญหากับการโพสเลยค่ะ แต่ว่า ทั้งสองคนสูงมาก ตู้ปุริคุระเลยเล็กไปเลย...
กรูด่าแบบเหมารวม คุณบีม ท่านอาซานะ ช่วยด้วย พวกมันเลว ฮืออออออออออออ
ตรงนี้ให้ซูมดูกันนะ เพราะว่า รูปสติ๊กเกอร์อยู่อีกหน้า อยากบอกว่า ลายมือฟรุตตะแม่ง น่ารักชิบหาย สตรีPOINTอีกแล้วค่ะลูกกรู ส่วนลายมืออีไดจังเหมือนเอาส้นตีนเขียนนะคะ เกลียดชังพวกแก
แหม มาอันไหนล่ะ อันนี้ดีมั้ย นายเลือกสิ(?) เซนส์ชั้นห่วย(?) 
ฮือ จะบ้าตาย
หน้าสาม:
ช่องเล็กๆสีชมพูด้านขวาบน
รูปถ่ายสติ๊กเกอร์
แอ่นแอ๊น! นี่คือรูปสติ๊กเกอร์ของ 2 คน รู้เลยว่าสนิทกันนะคะ จะให้รูปสติ๊กเกอร์นี้เป็นของขวัญค่ะ! รายละเอียดดูที่หน้าแจกของนะคะ
(ผล)ไม่มีแพ้ชนะ พอใจที่สุด
รู้เลยว่าสนิทกันนะคะ อีคนเขียนคอลัมน์คะ แฟนเกิร์ลไปเลย แค่นี้ก็บาปแล้ววว ไม่ต้องรอ ฮื้อออออออออออออออออออ
ส่วนบนสีส้ม
Burn out Running
ศึกครั้งที่ 1 "วิ่ง 100 เมตร"
เข้าที่ ระวัง ไป! ตอนนั้นฟุรุคาวะคุงเผลอปล่อยมือจากราวจับเลยต้องเอาใหม่ ไป! ทั้ง 2 คนก็ใส่แรงวิ่งบนลู่วิ่ง
(ผล) วาตานาเบะ 7.58 วินาที ฟุรุคาวะ 7.45 วินาที
หลังจากแข่งกันอย่างสูสีฟุรุคาวะคุงก็ชนะ!
ศึกครั้งที่ 2 "วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร"
การวิ่งข้ามรั้วต้องวิ่งไปบนเลนพร้อมกับกดปุ่ดตอนกระโดดไปด้วย ดูท่าทางยากกว่าที่คิด ทั้ง 2 คนทำตาจริงจัง! ปฏิกิริยารีเฟล็คในชั่วพริบตาเป็นตัวตัดสินแพ้ชนะเหรอ...?
(ผล) วาตานาเบะ 9.35 วินาที ฟุรุคาวะ 9.12 วินาที
หลังจากแข่งกันอย่างสูสีครั้งนี้ฟุรุคาวะคุงก็ชนะอีกแล้ว!
ศึกครั้งที่ 3 "วิ่งกระโดดไกล"
วิธีเล่นเหมือนกับวิ่งข้ามรั้ว เพียงแต่ถ้ากดคลาดแค่ชั่วพริบตา ผู้เล่นในจอจะเหยียบเส้นฟาล์ว ยากนิดหน่อย? แต่ทั้ง 2 คนเล่นเกมที่ต้องใช้เซ้นส์ด้านกีฬาเก่ง เล่นแล้วก็ทำได้ทันที
(ผล) วาตานาเบะ 8.45 เมตร ฟุรุคาวะ 9.25 เมตร
ฟุรุคาวะคุงทำสติยอดเยี่ยม! ชนะอย่างสวยงาม!
(ผลรวม) ฟุรุคาวะคุงชนะ!
ลูกคะ สตรีแต่ทีเรื่องอย่างงี้ล่ะไม่ยอมแพ้ แถมยิ้มซะสะใจ แม่พอเดาได้ ความหมายแฝงของการเอาชนะครั้งนี้คือ
"ต้องมาเกมเซนเตอร์ทั้งๆที่เป็นที่ที่ไดจังชอบมา เพราะไดจังตอบคำถามสำรวจความเข้ากันได้ผิด ก็เลยอดไปดิสนีย์แลนด์ คอยดูนะ"
ชิมิล่า
ด้านล่างตรงที่เป็นตัวอักษรชมพูๆ
พลังกาย+ทริค Burnout Running
ผลงานก็ออกมาด้วยดี! จากนั้นก็ย้ายไปชั้น 4 มาท้าทายความสามารถกับ "Burnout Running" กันที่นี่ค่ะ "วิ่ง 100 เมตร" "วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร" "วิ่งกระโดดไกล" จะให้แข่งกันด้วยเครื่องเล่นจำลองการแข่งกรีฑา 3 ประเภทค่ะ
ก่อนอื่นเริ่มจากวิ่ง 100 เมตร ทั้ง 2 คนอยู่เลนข้างกัน เต็มไปด้วยความกะตือรือร้น! บนจอขนาดใหญ่มีลู่วิ่งฉายอยู่ วิ่งตัดสินแพ้ชนะกันล่ะ
สำหรับผลการแข่งขัน วิ่ง 100 เมตร วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร วิ่งกระโดดไกล ทั้ง 3 ชนิดฟุรุคาวะคุงเป็นผู้ชนะ! ฟุรุคาวะคุงโพสต์ท่าอย่างภาคภูมิใจ ส่วนวาตานาเบะคุงไหล่ตก
คอมเมนท์สำหรับชัยชนะของฟุรุคาวะคุง
ฟุรุคาวะ : เห็นผลการแข่งขันแล้วสินะครับ (ยิ้มร่า) ตอนประถมผมเคยวิ่งแข่ง 100 เมตรในชมรมกรีฑา เพราะงั้นเลยมั่นใจเรื่องออกตัว แต่พอเป็นเครื่อง virtual เลยรู้สึกค่อนข้างแตกต่างนะครับ ไดจังวิ่งระยะค่อนข้างไกล เทียบกับฉันแล้วจะช้ากว่า
วาตานาเบะ : บางทีเป็นเพราะขึ้นอยู่กับเวลาในการกดปุ่มอะไรพวกนี้ ต้องใช้เซ้นส์หมดเลย ฉันไม่มีเซ้นส์นะเนี่ย (ยิ้มแห้งๆ)
ฟุรุคาวะ : แย่จังนะ (ยิ้มร่าเริง)
ด้วยเหตุนี้ เนื่องจาก UFO แคชเชอร์เสมอกัน Burnout Running จึงกลายเป็นตัวตัดสิน ถ้ามีโอกาสหน้า อยากให้วาตานาเบะคุงล้างอายให้ได้ค่ะ!
ไม่ได้ร้อกกกก ควายมันไม่มีน้ำยา ชาติหน้าตอนบ่ายๆเถอะมัน หัวไวแต่เรื่องใต้เข็มขัด อีฉลาดเป็นเรื่องๆ
แก่เอ๊ย 
ไม่ใช่ว่าไปเอาคืนทีหลังนะเว้ย บนเตียงน่ะ
ส่วนสุดท้ายด้านล่าง
After Talk
ยูตะคือเกมเมอร์!?
วาตานาเบะ : ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะพามา Joypolis ที่โอไดบะ สนุกจัง
ฟุรุคาวะ : ที่ไปเกมเซ็นเตอร์กัน 2 คนบ่อยๆก็เล่นเกมตู้ซะส่วนมาก
วาตานาเบะ : ติดหนึบเลยเนอะ
ฟุรุคาวะ : ตอนที่ไปแสดงละครเวทีที่ต่างจังหวัด เคยเล่น 2 คนกับมาสะคุง (นากางาอุจิ มาสะทากะ <อีสติทช์) มากกว่า 1000 เหรียญด้วย
วาตานาเบะ : UFO แคชเชอร์นี่เล่นมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ครั้งหนึ่งเคยจับได้เยอะเกิน ใส่ถุงที่ร้านให้มาไม่หมด เลยใส่ถังขยะที่พนักงานเอามาให้แล้วก็กลับบ้าน เพราะฉะนั้นวันนี้ที่จับไม่ได้สักตัวนี่เจ็บใจมาก ถูก Joypolis เล่นงานซะแล้ว
ฟุรุคาวะ : ฉันมักจะเล่นเกมหยิบขนมมากกว่า UFO แคชเชอร์ ส่วนตัวแล้วติดเกมต่อสู้ชื่อ "x ken" [dairantou smash brothers x อ่า] แต่คนที่เล่นที่เกมเซ็นเตอร์มีแต่งเก่งๆทั้งนั้น เลยโดนซัดเละ เพราะงั้นเลยหงุดหงิดกลับบ้านบ่อยๆ (หัวเราะ)
วาตานาเบะ : แต่ว่าในหมู่นักแสดงพวกเราก็เก่งกันมากนะ
ฟุรุคาวะ : พวกนั้นเก่งเกินไป ตอนกลับจากซ้อมหรือแสดงที่ต่างจังหวัดไปเล่นที่เกมเซ็นเตอร์กันทุกคน ทั้งเคจัง (ฮายาชิโนะ ทาเคชิ <จิเนน ณ ฮิงะ) โทโยะ (โทโยดะ ยูยะ <อีสัตว์น้ำราคาแพง) (ฮิราตะ <น้องงูแคสสี่) ยูอิจิโร่ นี่ฉันเทียบไม่ติดเลย ว่าแต่ "x ken" ตอนนี้เล่นถึงรอบที่ 6 ฉันใช้สตีฟล่ะ
วาตานาเบะ : ฉันไม่รู้เรื่องเลย (หัวเราะ)
ความทรงจำในฤดูใบไม้ร่วงคืองานวัฒนธรรม
ฟุรุคาวะ : งานวัฒนธรรมตอนม.ปลายสนุกจังน้า เพราะอยู่ชมรมดนตรี งานวัฒนธรรมเลยได้เล่นไลฟ์ เป็นการแสดงที่ทำให้เป็นที่รู้จักที่สุดตอนอยู่ปี 1
วาตานาเบะ : ที่ห้องไม่ออกร้านเหรอ
ฟุรุคาวะ : ออกสิ พูดถึงห้องเรียนก็แบ่งกันเป็นหลายๆกลุ่ม
จบหน้าสามตรงนี้ มันมีต่อ แต่ขอสครีมคั่น
ลูกชายสาวชอบกินของหวาน ชอบคีบขนม สตรีอีกแล้ว มีกี่แต้มแล้ววะ ทะลุล้านยังลูก?
วาตานาเบะ : ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะพามา Joypolis ที่โอไดบะ สนุกจัง
ฟุรุคาวะ : ที่ไปเกมเซ็นเตอร์กัน 2 คนบ่อยๆก็เล่นเกมตู้ซะส่วนมาก
วาตานาเบะ : ติดหนึบเลยเนอะ
แหม ติดหนึบเลยเนอะ มึงติดเค้าอะดิ 
อีควายโง่
กูไม่เข้าใจค่ะ ทำไมต้องย้ำคำว่าสองคนด้วยกัน ด้วยกันสองคน สองคน สองคน
รู้แล้วค่ะว่ามีกันแค่สองคนโลกนี้
ไก่เอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! แม่ง จะรักกันไปไหน สนับสนุนอย่างที่คุณบีมบอกเลย ไม่เปิดโรงแรมนอนไปด้วยกันแม่งเลยล่ะคะ??? หนอย ถ้าอยู่โอซาก้ามึงคงได้ค้างด้วยกันแล้ว เพราะงี้ใช่มั้ย
คราวหน้ากูขอ
เล่ม10
มึงไปนอนดิสนีย์รีสอร์ทด้วยกันเลยนะ
(ถ้ามันจัดจริงกูจะเขียนจม.หาบก.กู๊ดคัม)
โอเค
ไปหน้าสุดท้าย
ขอเอาสัมภาษณ์ให้จบก่อนละกัน มันอยู่ด้านล่าง แล้วค่อยปิดด้วยด้านบนนะคะ
หน้าสุดท้าย:
วาตานาเบะ : ห้องฉันออกร้านกันทั้งห้อง ทำเครป ทำไมถึงขายคร็อกเกต์ด้วยก็ไม่รู้ แต่การได้รวมกลุ่มกันแบบนี้ก็ดีนะ ไม่ว่าอันไหนก็ได้รับความนิยมในพวกวัยรุ่น คร็อกเกต์ไปซื้อที่แช่แข็งแล้วก็เอามาทอดตรงนั้นแล้วใส่ซอส ส่วนเครปทำบนเตาเลยต้องใช้เวลาใช้แรง เตรียมเมนูไว้ 5 ชนิด 2 อย่างนี้ฮิตเลยขายได้ท็อปของชั้นปี ฉันทำหน้าที่หลายอย่าง ออกไปซื้อวัตถุดิบมั่ง เรียกลูกค้ามั่ง
ฟุรุคาวะ : อ๋อ หน้าตาดีเลยเรียกสาวๆสินะ โฮสต์คลับนี่ (หัวเราะ)
วาตานาเบะ : ไม่ใช่นะ (หัวเราะ) เรียกรุ่นน้องในชมรมฟุตบอลว่า "ซื้อหน่อย" ตะหาก เพราะคนที่รับหน้าที่ทำทุกคนทำด้วยหยาดเหงื่อ คร็อกเกต์ชิ้นละ 50 เยนเลยขายได้ตั้งแสนกว่าเยน เลยฉลองกันใหญ่เลย
ฟุรุคาวะ : กลุ่มพวกฉันทำบอลลูนอาร์ตขาย เอาลูกโป่งใส่ตัวเยอะๆเดินโฆษณาไปทั่วเลย
วาตานาเบะ : อะไรเนี่ย ไม่ต่างจากที่ฉันเสนอขายเลยนี่นา
ฟุรุคาวะ : สุดท้ายมีหน้าที่อย่างนั้นเหรอ (หัวเราะ)
วาตานาเบะ : งานวัฒนธรรมสมัยนักเรียนเนี่ยสนุกมากเลยนะ พอเป็นนักศึกษาแล้วไม่ต่างจากเทศกาลหน้าร้อนเลยเนอะ ร้านที่มาออกก็ขายเบียร์ขายเหล้า อาจารย์ก็ดื่มหนัก เพราะเป็นมหาวิทยาลัยที่ฮอกไกโด มันฝรั่งใส่เนยเลยอร่อยสุดๆ ฉันเข้าร่วมชมรมกับสัมมนาบ้าง ขึ้นเวทีกับชมรมเต้นมั่ง ทำอะไรหลายๆอย่างเลย
รีบแก้ตัวเชียวนะมึง เดี๋ยวเมียเอาตาย แหม อีไดจังเห็นมันโง่งี้ แต่มันก็หล่อนะคะ ไม่งั้นคงเป็นพระเอกอุลตร้าแมนไม่ได้(เกี่ยว?) แต่ความควายมันบังจนกูลืมน่ะ ออกจะเชื่อค่ะ ว่ามันคงเปิดโฮสต์คลับ
หลังจากนี้มีเคลียร์กันแน่ แหด
ของกินที่ชอบเหมือนกัน
ฟุรุคาวะ : ฉันเป็นคนชอบกินหวาน ขนมญี่ปุ่นอย่างโมนากะก็ชอบมากเลย ดังโหงะ 3 ไม้ 100 เยนที่คอนวีเนี่ยนเนี่ย ตอนไม่มีเงินล่ะสุดยอดเลย
วาตานาเบะ : ฉันชอบซากะมุชิมันจูที่สุด ความหวานซ่อนเปรี้ยวนี่สุดๆไม่ไหวแล้ว
ฟุรุคาวะ : พวกเรามีของกินที่ชอบค่อนข้างเหมือนกันเนอะ
วาตานาเบะ : เมนูมื้อกลางวันสำหรับคุณหนูน่ะนะ (หัวเราะ) แฮมเบอร์ก กุ้งทอด แกงกะหรี่ ออมไรซ์
ฟุรุคาวะ : ไดจังชอบร้านราเม็งอร่อยๆใกล้บ้านฉันเนอะ ราเม็งที่นั่นเป็นทงคตสึโชยุ
วาตานาเบะ : ค่อนข้างเยิ้มทีเดียว
ฟุรุคาวะ : ทงคตสึเนี่ยน้ำซุปมันเยี่ยมนะ ตอนที่ซดไปอึกหนึ่งรู้สึกว่า "อร่อย!!" เลยล่ะ
วาตานาเบะ : ไม่ใส่โชยุ ไม่ใส่มิโสะ ให้ความรู้สึกสบายๆนะ
ฟุรุคาวะ : เข้าใจ เข้าใจมากๆ!
เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจมากๆ
เหี้ย!!!! เข้าใจกันไปให้ถึงโลกหน้าไปเลยมั้ย แหม กินราเมงแถวบ้านฉัน บ้านฉัน เมื่อไหร่พวกมึงจะย้ายอยู่ด้วยกันแม่งเลย กูบอกแล้วไง แบบนานะกับฮาจิ แต่ต่างจากการ์ตูนหน่อยตรงที่พวกมึงได้กันเนี่ยแหละ ห่า
นรกเอ๊ย
มินิอัลบั้มเป็นเพลงออริจินัล
วาตานาเบะ : ยูตะออกซีดีเดือนพฤจิกายนเหรอ
ฟุรุคาวะ : ใกล้จะอัดเสียงแล้ว (สัมภาษณ์ตอนต้นเดือนสิงหาคม) ตอนนี้กำลังแต่งเพลงอยู่
วาตานาเบะ : ถึงไปหาที่บ้าน ก็ดีดกีต้าร์แต่งเพลงตลอดเลย
ฟุรุคาวะ : ทั้งเนื้อทั้งทำนองแต่งเองหมดเลย ตอนออกไปข้างนอกก็ถือเครื่องอัดเดินไป เมโลดี้ที่นึกฮัมขึ้นมาได้จะรีบอัดเสียงเก็บไว้
วาตานาเบะ : ถึงจะร้อนรนจนพูดว่า "แย่แล้ว!" แต่จากที่ฉันมองก็ยังเหลือเวลานี่
ฟุรุคาวะ : ตอนที่เขียนได้มันก็เขียนออก แต่ตอนที่เขียนไม่ออกนี่แย่มากเลย ฉันเป็นประเภทต้องแต่งเนื้อกับทำนองพร้อมกัน ชอบคิดจากท่อน bridge ทุกที แต่การอัดเสียงสนุกมาก
วาตานาเบะ : ฉันจะรอฟังนะ
ฉันรอฟังนะ รอฟังนะ รอฟังนะ อีควาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
มึงต้องบอกว่าจะซื้อสิคะสัด 
วาตานาเบะ : ถึงไปหาที่บ้าน ก็ดีดกีต้าร์แต่งเพลงตลอดเลย << มึงงอนใช่มั้ยอีผู้ใหญ่สมองช้า 
ตั้งแต่สัมภาษณ์คราวก่อนแล้ว ที่มึงเคลมว่าเค้าไม่ฟังเรื่องที่มึงพูด มึงเลยต้องต่อยต้นขาด้านในของเค้า อ๊ากกกกกกกกกก
ฮือออ ยืนยันจริงจัง ขอให้มันไปค้างคืนกันคราวหน้า ตามอีโครงการสองต้มสติทช์นั่นไปซะ 
โอเค ส่วนสุดท้ายแล้ว
แบบสอบถาม
1. ฤดูใบไม้ผลิที่ทำให้เจริญอาหาร! มีของกินที่ติดช่วงนี้หรือว่าเคยติดมั้ย
2. ช่วงนี้มีของที่ซื้อแล้วรู้สึก "ใช่!" หรือว่า "พลาด!" มั้ย
3. เป็นคนรักษาของรึเปล่า
ฟุรุคาวะ :
1. ซุยกะบาร์ (ไอติม)
2. เครื่องดื่ม Dororich ครับ (ฮิราตะ) ยูอิจิโร่ ดื่มบ่อยๆ เลยลองซื้อมา อร่อยสุดๆเลยครับ!!
3. YES กระเป๋าตังค์ มือถือ (เพิ่งเปลี่ยน...แต่ก่อนหน้านั้นใช้มา 3 ปีได้ครับ...)
วาตานาเบะ :
1. เมนไทโกะครับ (แล้วก็...คาเฟ่ลาเต้ พอกินกับอาหารร้อนๆแล้วอร่อยครับ)
2. สร้อยคอครับ!! แน่นอนว่าซื้อมาแล้วใช่!! สร้อยคอรูปแว่นกันแดด น่ารักดีครับ
3. YES เสื้อผ้านะ...(หัวเราะ) ของที่ใช้มานานมีของตั้งแต่สมัยเรียนด้วย
ไม่มีอะไรตรงกันซักอย่าง แต่กูขอแฟนเกิร์ลอย่างสุดตีนก่อน
อีไดจัง มันสร้อยคอรูปแว่นกันแดดชิมิ ฟรุตตะเพิ่งอัพบลอกไป ว่าเนี่ย มีแว่นกันแดดที่ติดมากๆอยู่อันนึง (มั้ง กูมั่ว บอกแล้วว่าแฟนเกิร์ล) กูขอคิดไปเองสรุปเองเหมาเอาเองนะคะ ว่ามึง! อีไดจังโง่ ซื้อมาแบบเมียมึงใช่มั้ย เด๋วไปเช็คก่อนว่าหน้าตาเหมือนแว่นกันแดดของลูกกูมั้ย นะคะ
ฮืออออ
หนังสือสารเลวววว
จริงๆต้องนอนแล้ว แต่ยังอู้ เพราะพวกมันเนี่ยล่ะ
ขอบคุณ คุณบีม ท่านอาซานะ และ มิกิซัง มาอีก ณ ที่นี้นะคะ 
เอาล่ะ
พบกันเอนทรี่หน้าค่ะทุกคน
ไดจังฟรุตตะบันไซ
ขอให้รักกันนานๆนะยะวะคะ อั๊ง
ไปแระ หยาบคายน้อยลงแล้วนะ อั๊ง