TeniPuri

[Tenipuri FanFiction] Arms

posted on 26 Apr 2013 21:48 by hanachiko in TeniPuri
(กว่าจะให้ลงได้)






“ยินดีด้วยnya เทสึกะ!” ชายหนุ่มสูงโปร่งในชุดสูทอย่างเป็นทางการฉีกยิ้มกว้างให้กับเพื่อนของตนในชุดสูทสีขาวสะอาดตา เจ้าของชื่อเพียงผงกศีรษะรับคำแสดงความยินดีนั่น

“โฮ่ย ทำหน้าให้ดีใจกว่านี้ไม่ได้รึไงnya!”

“เอย์จิก็น่าจะรู้นี่นา เทสึกะก็อย่างนี้ล่ะ” โออิชิยกมือปรามคิคุมารุที่กำลังโวยวายเสียงดังขึ้น ทำให้แขกผู้ใหญ่บางคนต้องหันมามอง

“... พวกนาย มากันสองคนเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบ สายตามองหาอีกคนที่น่าจะมาด้วย

“หาผมอยู่เหรอเทสึกะ” ชายหนุ่มร่างบางแตะแผ่นหลังกว้างเบาๆก่อนจะอ้อมตัวมาด้านหน้าพร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้าสวย

“ฟูจิ...”

“ยินดีด้วยนะ เมื่อกี๊ผมแอบไปทักทายเจ้าสาวมา เธอเป็นคนน่ารักมากเลยนะ” ฟูจิเอ่ยชมถึงหญิงสาวที่เขาไปทักทายมาเมื่อครู่ หล่อนเป็นคนหน้าตาสวย ซ้ำกิริยามารยาทยังสำรวมชวนให้มอง

...สมแล้วที่เป็นคนที่เธอเลือก...

“เอย์จิ... ทางนู้นมีค็อกเทลกุ้ง ไปดูกันไหม”

“อื้อ ไปnya เดี๋ยวชั้นมาใหม่nya เทสึกะ ฟูจิ!” จบประโยคคิคุมารุเป็นฝ่ายเดินนำ ทำให้โออิชิต้องรีบก้าวขาตามไป ฟูจิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

“เอย์จินี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ เธอว่าไหม” นัยน์ตาสีน้ำทะเลคู่สวยมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่อยู่หลังกรอบแว่นตรงๆเป็นครั้งแรก

“.... ฟูจิ” น้ำเสียงของเทสึกะเต็มไปด้วยความกังวล ส่งไปถึงแววตาที่มองมาทำให้ร่างบางต้องยกมือขึ้นแตะที่ต้นแขนของเขาเบาๆ

“ผมไม่เป็นไรแล้ว... จริงๆ”

“แต่ฉัน-”

“เทสึกะ... เชื่อผมสิ” น้ำเสียงหวานเอ่ยย้ำพร้อมด้วยรอยยิ้มที่วาดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

...ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก...

...ตอนนี้น่ะ...

...ผมไม่เป็นไรแล้ว...

 

 

ร่างบางเปิดประตูห้องออกมาก่อนจะเอื้อมมือหาสวิทช์ไฟแล้วหันไปปิดประตู เนคไทสีครีมถูกคลายออกก่อนจะแขวนกุญแจห้องไว้ที่ข้างประตู ฟูจิหยิบเอาซีดีที่ยังอยู่ในถุงออกมาแกะพลาสติกออกแล้วค่อยเปิดเครื่องเล่นซีดีบนโต๊ะกลางห้อง

แผ่นซีดีถูกวางลงก่อนที่บทเพลงจะเริ่มบรรเลง ปลายนิ้วเรียวกดลงที่ปุ่มเล่นซ้ำ เพื่อฟังเพลงเดิมๆ วนซ้ำไปมา

 

‘I never thought that you would be the one to hold my heart

‘ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะเป็นคนที่กุมหัวใจฉันไว้

But you came around and you knocked me off the ground from the start’

แต่เธอก็เข้ามา ทำฉันเสียศูนย์ตั้งแต่แรก’

 

 

‘ขอโทษนะฟูจิ... แต่ฉันคิดกับนายแค่เพื่อนเท่านั้น... ขอบคุณสำหรับความรู้สึกของนาย...’

น้ำเสียงจริงจังของเทสึกะยังคงดังก้องอยู่ในหูหลังจากที่สารภาพความในใจของตัวเองออกไป แม้จะพอคิดไว้แล้วบ้างว่าคงถูกปฏิเสธ แต่พอเจอเข้าจริงๆก็อดรู้สึกช็อคไม่ได้ เพราะว่าชอบมาตลอดตั้งแต่รู้จักกันตอนเข้ามัธยมต้น จนตอนนี้กลายเป็นนักเรียนมัธยมปลายกันแล้ว พอได้ข่าวว่าเทสึกะกลับมาจากเยอรมันแล้ว ฟูจิก็ไม่คิดจะรออีกต่อไป 

แต่เทสึกะก็ปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ

...นั่นสินะ... 

...ผู้ชายด้วยกัน... 

...เทสึกะไม่ชอบหรอก... 

“ระวัง!” เสียงที่ตะโกนมาเรียกให้ฟูจิหันหน้าไป ทว่าขาที่ก้าวไปแล้วข้างหนึ่งกลับไม่พบกับพื้นอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนที่จะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ร่างบางกลับถูกคว้าเอาไว้ในอ้อมกอดกว้าง

“ขอบคุ-!!” ฟูจิรีบเงยหน้าขึ้นหมายจะขอบคุณคนที่คว้าเขาเอาไว้ได้ก่อนที่ตกบันไดลงไป แต่คนที่เห็นกลับไม่ใช่คนที่คาดคิดไว้ว่าจะมาอยู่ตรงนี้

“ชิราอิ-!??” ไม่รอให้เอ่ยชื่อจนจบ ริมฝีปากก็ถูกฉกฉวยไปเสียก่อน นัยน์ตาคู่สวยเบิกโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบออกแรงดันอีกฝ่ายออกแทบจะทันที

“ไม่น่ารักเลยนะฟูจิ คนอุตส่าห์ช่วยไม่ให้คนอกหักเจ็บตัวแท้ๆ” น้ำเสียงอวดดีเอ่ยพูดพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท 

“อกหักอะไร” 

“คิดว่าฉันไม่ได้ยินเหรอ เป็นผู้ชายที่น่าชื่นชมเหลือเกินนะ กระทั่งบอกปฏิเสธยังต้องรักษาน้ำใจ” ชิราอิชิไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดนั้นออก ซ้ำยังออกแรงรัดให้มากขึ้นจนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความอึดอัด 

“เทสึกะไม่ใช่คนไม่มีมารยาทแบบเธอนี่” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน กระทั่งน้ำเสียงหวานก็ยังฟังดูกร้าวขึ้นมา ดวงตาสีน้ำทะเลทอประกายไม่พอใจชัดเจนชนิดที่ว่าหากเป็นคนอื่นคงยอมปล่อยออกแล้ว 

“มาเป็นแฟนฉันแทนสิ ฉันจะได้ทำตัวมีมารยาทกับนาย” 

“พูดอะไรไร้สาระ คนอย่างเธอน่ะเหรอ...” สายตาคู่สวยเหยียดมองด้วยหวังจะให้อีกฝ่ายไปพ้นๆ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยชอบอยู่แล้ว ยิ่งต้องมาเจอในที่แบบนี้ยิ่งไม่อยากวุ่นวายด้วย 

“ฉันไม่สนใจหรอก นายจะรักเทสึกะหรืออะไรก็เรื่องของนาย ฉันจะทำให้นายลืมเทสึกะให้ดู” 

 

 

 ฟูจิยิ้มออกมาจางๆเมื่อนึกถึงคำประกาศอย่างมั่นใจของชิราอิชิ เขาวางสูทตัวนอกพาดไว้กับเก้าอี้ก่อนจะตามด้วยเนคไทและเข็มขัด ร่างบางเดินเข้าไปถึงห้องนอนแล้วเปิดประตูทิ้งเอาไว้พลางทิ้งตัวลงบนเตียง ดวงตาคู่สวยค่อยๆปิดลงช้าๆขณะปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปยังอดีตที่ผ่านมายาวนาน

‘How many times will you let me change my mind and turn around

‘กี่ครั้งกันที่เธอยอมให้ฉันเปลี่ยนใจไปมา

I can't decide if I'll let you save my life or if I'll drown’

ฉันคิดไม่ตก ว่าจะปล่อยให้เธอช่วยเอาไว้ หรือจะยอมจมลงไปดี’

 

 

“นายเป็นของฉัน!” ชิราอิชิตวาดเสียงดังขณะจับข้อมือบอบบางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว ดวงตาคมดูหม่นหมองทว่าโกรธเกรี้ยวขณะที่มืออีกข้างบีบปลายคางมนให้หันสบตา

“อย่าพูดเหมือนผมเป็นสิ่งของ ชิราอิชิ” ร่างบางกลับดูเยือกเย็น ไม่มีท่าทีหวาดกลัวกับท่าทางของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย 

เทสึกะไม่สบายหนักเพราะไข้หวัดที่กำลังระบาดในกรุงโตเกียว ฟูจิที่รู้ข่าวรีบไปหาทันทีเพื่อช่วยดูแล— โดยที่ลืมสัญญากับอีกคน 

...อีกคนที่ว่ากำลังไม่พอใจ... 

...แน่ล่ะ... 

...ลืมนัดเดทกัน... 

...ใครจะไม่โมโหบ้าง... 

คล้ายกับฟูจิเองก็ทำใจไว้บ้างแล้วว่าจะต้องทะเลาะกันแบบนี้ ตัวเขาเองที่ยังตัดใจจากเทสึกะไม่ได้ไม่น่าคบด้วยขนาดนั้นหรอก บางทีอีกฝ่ายคงจะได้รู้แล้วว่าจะต้องพบเจอกับอะไร 

...เลิกกับผมอาจจะง่ายกว่า... 

“ทำไม? ฉันยืนรอนายอยู่นานแค่ไหน ฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน นายสนใจบ้างไหมฟูจิ” 

“ผมขอโทษ ผมต้องพูดอีกกี่รอบดี สิ่งที่ผมทำมันไม่น่าให้อภัย ถ้าอย่างงั้นจะเลิกกันไหม” ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลสบมอง หมายความตามทุกคำที่เอ่ยพูด ยิ่งอยู่ด้วยกันมีแต่จะยิ่งทะเลาะกัน 

“นายรอโอกาสนี้ใช่ไหม จะได้วิ่งกลับไปหาเทสึกะ” 

“อย่ามายัดเยียดความคิดของตัวเองให้ผมนะ ความรู้สึกของผมไม่ได้ตัดทิ้งได้ง่ายๆ ก็รู้ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ ถ้าทนไม่ไหวก็เลิกกันนั่นแหละ ดีแล้—” 

ร่างบางถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอดเอาไว้แน่น ฟูจิพยายามขืนตัวเพื่อมองสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อสู้แรงของชิราอิชิไม่ไหว เขายอมยืนนิ่งให้ร่างสูงกอดเอาไว้ ฝ่ามือใหญ่กดศีรษะเข้าซบกับแผ่นอกกว้าง 

“ฉันขอโทษ... ที่ใช้อารมณ์...” 

ฟูจิถอนหายใจออกมาเบาๆ หลายๆครั้งที่เป็นแบบนี้ พอเขาบอกว่าให้เลิก อีกฝ่ายก็จะสงบลงในท้ายที่สุด  

...ทั้งๆที่ถ้าปล่อยผมไป... 

...มันง่ายกว่าจับเอาไว้แล้วเป็นแบบนี้... 

 

 

ดวงตาสีสวยเปิดขึ้นขณะที่ร่างบางขยับตะแคงไปมองภาพถ่ายที่แขวนอยู่บนผนัง ภาพใบหน้ายามหลับของเขาพร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพที่เขียนไว้ว่า ‘เจ้าหญิงนิทรา’

รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของฟูจิ

‘I never wanna leave you but I can't make you bleed if I'm alone’

‘ฉันไม่เคยอยากจะจากเธอไป แต่ถ้าฉันอยู่คนเดียว ฉันก็จะทำร้ายเธอไม่ได้’

 

 

“ฟูจิ ฉันมาแล้ว... เมื่อคืนเคลียร์งานไม่เสร็จเลยไม่ได้เจอกันเลย วันนี้ว่างทั้งวัน... อยากไปไหนไหม...... ฟูจิ?” ชิราอิชิเปิดประตูห้องของคนรักเข้ามาโดยไม่เคาะก่อนตามนิสัยของเจ้าตัว ปกติถ้าเขาไม่มาหา ฟูจิมักจะตื่นเช้าและบ่นเขาที่มาหาในตอนเช้าแบบนี้ 

ร่างสูงก้าวเท้าถึงห้องนอนก่อนจะเปิดประตูออก ฟูจิยังคงนอนอยู่บนเตียง เรียกให้ชิราอิชิยิ้มออกมา ชายหนุ่มเดินเข้าไปข้างเตียงแล้วนั่งลง มือที่ปราศจากผ้าพันแผลเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมสีน้ำตาลอมส้มเบาๆ 

“ฟูจิ... ถ้าไม่ตื่น ฉันจะกินนายเป็นอาหารเช้านะ” น้ำเสียงทุ้มห้าวกระซิบอยู่ข้างๆใบหู 

ร่างบางค่อยพลิกตัวหันมา ดวงตาที่ปิดอยู่กระพริบสองสามทีก่อนจะเอ่ยตอบงัวเงีย 

“กี่โมงแล้ว...” ฟูจิค่อยๆดันตัวขึ้นนั่ง แขนสองข้างยืดออกจนสุด 

“หกโมง..?!” มือของชิราอิชิจับต้นแขนของฟูจิไว้แน่นแล้วดึงเอาแขนเสื้อลง รอยช้ำบริเวณคอกับไหล่ที่เห็นเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นอะไรทำเอาดวงตาของร่างสูงหรี่ลงขณะเค้นเสียงถาม

“นี่อะไร ฟูจิ????” 

“เจ็บนะ นี่! ชิราอิชิ ปล่อย”

“ฉันถามว่ารอยนี่อะไร?? ใคร???” 

“รอย...?!” ร่างบางพยายามดึงเสื้อกลับมาแต่ก็ไม่เป็นผล พอเห็นสีหน้าของชิราอิชิเข้าก็เงียบเสียงไป

...เห็นไหม... 

...ผมทำร้ายเธออีกแล้ว... 

“ฉันถามว่าใคร” 

“... เทสึกะ...” พูดจบก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อมือข้างนั้นออกแรงบีบมากขึ้น ก่อนจะคลายออกพร้อมกับร่างสูงที่ถอยห่างออกไป 

“เทสึกะนึกว่าคู่หมั้น... นอกใจ... เขาเมามากไปหน่อย ก็เท่านั้น... ไม่ได้มีอะไร ผมไม่ได้นอนกับเทสึกะ...” 

โคมไฟที่หัวเตียงถูกปัดหล่นลงพื้นห้องอย่างไม่สนใจ 

“ทำไมหาฟูจิ? ทำไมต้องเป็นมัน??” ชิราอิชิตวาดถาม เสียงดังจนฟูจิต้องสะดุ้ง 

“ต่อให้เป็นโออิชิเรียก... ผมก็ไป... เพื่อนกัน... ทำไมจะไปดื่มด้วยกันไม่ได้” 

“ไม่ได้เพราะเป็นเทสึกะยังไง! ทำไมนายไม่เข้าใจ!”

“แล้วใครกันที่บอกว่าผมจะรักเทสึกะยังไงก็เรื่องของผม ดีแต่พูดนี่” ร่างบางสวนกลับพร้อมทั้งรอคำพูดที่อีกฝ่ายจะโต้ตอบกลับมา 

คำตอบที่ได้มีเพียงเสียงประตูที่ถูกปิดดังลั่น 

...แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง... 

...เธอควรจะหาคนรักที่ดีกว่าผม... 

ร่างบางขยับลงจากเตียง ค่อยๆย่อตัวลงเพื่อก้มเก็บเศษโคมไฟที่แตกเป็นชิ้นๆ 

...ถ้ามันเป็นหัวใจของผม... 

...ก็สาสมแล้ว... 

 

 

ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่เปิดขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดจากด้านหลัง

“กลับมาแล้ว ชูสึเกะ” น้ำเสียงทุ้มที่คุ้นหูเรียกรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเจ้าของชื่อ ก่อนที่ฟูจิจะหันมาหา

“กลับมาแล้วเหรอ คูจัง” รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน ข้อมือเล็กถูกรวบเอาไว้แล้วดึงขึ้นมาจูบเบาๆ

“ฟังเพลงนี้อีกแล้ว... ฉันไม่เข้าใจเลยว่านายชอบอะไรนักหนา...”

“ลองตั้งใจฟังดูสิ... อย่าบอกนะว่าฟังภาษาอังกฤษไม่ออก” ฟูจิก้มลงไปมองที่มือข้างซ้ายของตัวเองเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆของโลหะ

“... นี่...”

“แต่งงานกันนะ...” อ้อมกอดของอีกฝ่ายแน่นขึ้น รู้สึกได้ว่าอีกคนพาดปลายคางลงมาบนไหล่

“... ใส่มาก่อนแบบนี้ไม่โรแมนติกเลย...” ดวงตาสีน้ำทะเลจับจ้องแหวนเงินที่สวมอยู่บนนิ้วของตัวเอง

“ว่ายังไง...”

“ฟังเพลงนี้ตั้งแต่ต้นจนจบสิ... ตั้งใจฟังด้วย... แล้วผมจะตอบ...”

 

 

 

 

 

I never thought that you would be the one to hold my heart

But you came around and you knocked me off the ground from the start

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะเป็นคนที่กุมหัวใจฉันไว้

แต่เธอก็เข้ามาทำฉันเสียศูนย์ตั้งแต่แรก

 

You put your arms around me

And I believe that it's easier for you to let me go

You put your arms around me and I'm home

เธอโอบกอดฉันเอาไว้

และฉันเชื่อว่ามันคงง่ายกว่าสำหรับเธอที่จะปล่อยฉันไป

เธอโอบกอดฉันเอาไว้ ทำให้มันเป็นที่ของฉัน

 

How many times will you let me change my mind and turn around

I can't decide if I'll let you save my life or if I'll drown

กี่ครั้งกันที่เธอยอมให้ฉันเปลี่ยนใจไปมา

ฉันคิดไม่ตก ว่าจะปล่อยให้เธอช่วยเอาไว้ หรือจะยอมจมลงไปดี

 

I hope that you see right through my walls

I hope that you catch me, 'cause I'm already falling

I'll never let a love get so close

You put your arms around me and I'm home

ฉันหวังว่าเธอจะมองข้ามทะลุกำแพงของฉันมาได้

ฉันหวังว่าเธอจะรับฉันไว้ เพราะฉันกำลังร่วงหล่น

ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้รักเข้ามาใกล้ขนาดนี้

เธอโอบกอดฉันเอาไว้ ทำให้มันเป็นที่ของฉัน

 

The world is coming down on me and I can't find a reason to be loved

I never wanna leave you but I can't make you bleed if I'm alone

โลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าฉัน และฉันก็หาเหตุผลที่ถูกรักขนาดนี้ไม่ได้

ฉันไม่เคยอยากจะจากเธอไป แต่ถ้าฉันอยู่คนเดียว ฉันก็จะทำร้ายเธอไม่ได้

 

You put your arms around me

And I believe that it's easier for you to let me go

เธอโอบกอดฉันเอาไว้

และฉันเชื่อว่ามันคงง่ายกว่าสำหรับเธอที่จะปล่อยฉันไป

 

I hope that you see right through my walls

I hope that you catch me, 'cause I'm already falling

I'll never let a love get so close

You put your arms around me and I'm home

ฉันหวังว่าเธอจะมองข้ามทะลุกำแพงของฉันมาได้

ฉันหวังว่าเธอจะรับฉันไว้ เพราะฉันกำลังร่วงหล่น

ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้รักเข้ามาใกล้ขนาดนี้

เธอโอบกอดฉันเอาไว้ ทำให้มันเป็นที่ของฉัน

 

I tried my best to never let you in to see the truth

And I've never opened up

I've never truly loved 'Till you put your arms around me

And I believe that it's easier for you to let me go

ฉันพยายามเต็มที่ที่จะไม่ให้เธอเห็นความจริง

และฉันก็ไม่เคยเปิดเผยมัน

ฉันไม่เคยรักจริงๆจังๆ จนเธอโอบกอดฉันเอาไว้

และฉันเชื่อว่ามันคงง่ายกว่าสำหรับเธอที่จะปล่อยฉันไป

 

I hope that you see right through my walls

I hope that you catch me, 'cause I'm already falling

I'll never let a love get so close

You put your arms around me and I'm home

ฉันหวังว่าเธอจะมองข้ามทะลุกำแพงของฉันมาได้

ฉันหวังว่าเธอจะรับฉันไว้ เพราะฉันกำลังร่วงหล่น

ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้รักเข้ามาใกล้ขนาดนี้

เธอโอบกอดฉันเอาไว้ ทำให้มันเป็นที่ของฉัน

 

You put your arms around me and I'm home

เธอโอบกอดฉันเอาไว้ ทำให้มันเป็นบ้านของฉัน

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอเสียงผีเทนนิสหน่อยยยยยยย /โดนถีบ
 
เรารู้นะว่าหลายคนตอนนี้เริ่มเตรียมตัวลงสระ(?)กันแล้ว

อิอิ

หลังจากทำร้ายชิชี่มาหลายเวลา เลยอยากให้ชิชี่มีความสุขบ้าง

ทำให้แค่นี้

เอกคุสตาซี่ ต่อไปนะยะ

จุบุ