[SpecialDay+Tenimyu FanFiction] Happy 22th Birthday to ME + sukidayo ตอนจบ (NC17 Yaoi Warning)
posted on 27 Aug 2008 01:02 by hanachiko in SPECIALday
สุขสันต์วันเกิด
ให้
ตัวเอง
อั๊ง
ขอให้ฮานะมีความสุข (กูช่างบ้า)
ขอบคุณบี๊ที่อัพบลอกให้ เป็นคนแรกเลย ไม่พลาดเลยนะเธอ รักเธอ จุ๊บ
แอมน้อยๆส่งเมลตามมา
พี่เมย์แฮปให้ในเอม
ตามมาด้วยเหลือง ป้าเอสและลูกใหม่
ขอบคุณมากๆน้าาาา
วันเกิดปีนี้
ฉลองวันเกิดด้วยการ
ให้ฟรุตตะโดนปล้ำ (?)
อั๊ง
คุคุคุ
มันหฤหรรษ์ค่ะ
แต่งยาก
คุณฮานะไม่ชอบแต่งฉากคนเดียว ไม่เอาอีกแล้ว ใครว่างและบ้าจี้ มาชวนเค้าแต่งฟิคได้นะ อั๊ง
ลัลล้า อายุ22แล้วววววววววววววววววววววววววว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด มีความสุขบันไซ อั๊งงงงงงง
ไปอ่านฟิคกันเลย
ขอผิดหลักตัวเอง
ไม่มีรายละเอียดอะไร
คำเตือน:
NC17
ไม่หวานเลี่ยนเท่าสาคูหรอก
ไม่ชอบ ไม่ต้องอ่าน ปิดไป
กรี๊ดดดดด
ลุย
เพลงนี้
อีไดจังร้อง
(กูโมเมว่าร้องให้ฟรุตตะเมียมัน)
"ไดจังไอ้บ้า! แย่! ทำให้กลุ้ม!! ปั่นหัวผมซะเละเลย!!!!" ฟุรุคาวะสวนกลับทันที พลางถอยตัวออกมาแต่ฝ่ายที่อายุมากกว่าไม่ยอมให้เขาได้ทำเช่นนั้น
"หยุดว่าฉันได้แล้วนะยูตะ..." วาตานาเบะยอมปล่อยเพื่อจะหยิบถุงมื้อเย็นขึ้นมาถือไว้แล้วเดินนำเข้าไปด้านในเพื่อวางลงบนโต๊ะ
"ไปอาบน้ำ... แล้วค่อยมาคุยกัน" ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่นับตอนที่เขาต้องรับบทเป็นเทสึกะ นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าของห้องได้ยินอีกฝ่ายใช้น้ำเสียงจริงจังแบบนี้ ที่จะไม่ยอมฟังเป็นอันต้องยกเลิกไป ร่างเพรียวยอมเป็นฝ่ายไปอาบน้ำก่อนแต่โดยดี
"ไดจัง ห้องน้ำว่างแล้ว" ร่องรอยหงุดหงิดที่เคยอยู่บนใบหน้าสวยบัดนี้ได้เลือนหายไปสิ้น
"ฉันเอาเบียร์แช่ให้แล้ว รอแวบนะ จะรีบอาบ"
"อื้อ"
วาตานาเบะหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำบ้าง เจ้าของห้องจึงนั่งลงบนเบาะรองใบใหญ่ สัมผัสอุ่นบนริมฝีปากยังไม่จางหายไป
'ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกับยูตะนั่นแหละ'
แค่คิดถึงก็ยิ้มออกมาแล้ว
'รวบหัวรวบหาง'
คำแนะนำ (ฉบับบัดซบ) ของบาบะลอยขึ้นมา คราวนี้รอยยิ้มหดหายไปจากใบหน้า ปัญหาต่อไปคือควรทำตามคำแนะนำนั่นดีไหม ไม่ใช่ว่าไม่เคย แต่กับผู้ชายด้วยกันถือว่าเป็นครั้งแรก (ไม่รักจริงคงไม่กล้า) ถึงจะพอรู้ว่าต้องทำยังไง แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
...ก็เพราะว่าชอบมากๆนี่นะ...
คิดฟุ้งซ่านได้ไม่นาน ร่างบางก็เอนตัวลงนอน รู้สึกว่าเข็มนาฬิกาแต่ละวินาทีช่างกระดิกไปช้าเสียเหลือเกิน
...จมน้ำตายรึไงนะ...
...ออกมาเร็วๆสิ...
...ผมรอนานแล้วนะ...
"ยูตะ" เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับเสียงเรียกเจ้าของห้อง
"นอนอะไรแบบนี้ เดี๋ยวก็ปวดคอหรอก" วาตานาเบะไม่พูดเปล่า แต่ยังเข้ามาจับแขนคนที่นอนอยู่ให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ
"ผมยังไม่แก่นะ..." คนถูกดึงบ่นอุบอิบก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
"เอาล่ะ... เป็นอะไรของนาย" เขานั่งลงข้างๆก่อนจะถามอย่างจริงจัง แต่คำถามตรงๆก็ทำเอาฟุรุคาวะอึ้งไปได้เหมือนกัน ไม่ใช่เพราะตอบยาก แต่จะให้ตอบออกไปได้อย่างไรว่าอยากให้ทำอะไรบ้าง!!!
"....... ไม่มีอะไรแล้ว" ถึงจะเป็นคำตอบที่ฟังดูไม่ตรงกับคำถามนัก แต่ก็คงไม่แย่เกินไปหรอก(น่า)
"ไม่มีอะไรได้ยังไง โวยวายเสียขนาดนั้น ไม่เหมือนนายเลย......."
'รวบหัวรวบหาง'
คำหลอนบ้าๆนี่โผล่ขึ้นมาในหัวอีกครั้ง บาจองไอ้บ้า คอยดูนะ
"ยูตะ....... มีอะไรก็พูดมาเถอะ ฉันไม่โกรธหรอก"
ไม่ได้กลัวโกรธโว้ยผู้ใหญ่เฮ็งซวย!!
"ยูตะ" ใบหน้าของอีกฝ่ายเลื่อนเข้ามาใกล้ ตาสบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
"ถ้าไม่พูด ฉันก็ไม่รู้นะ"
"ก็ได้!!! ไดจังไอ้บ้า เซ้าซี้อยู่ได้!!!!!"
"... แล้วก็ว่าฉันบ้าอีกแล้วนะ...... เอาล่ะ เรื่องอะไร?"
คนที่โวยวายนิ่งไป โอเค จริงอยู่เมื่อกี๊ตัดสินใจแล้วว่าจะพูดก่อนสติแตก แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าพูดไปจะสติแตกกว่าที่เป็นอยู่หรือเปล่า
"..........................................กซ์"
"ว่าไงนะ?" ไม่แปลกที่วาตานาเบะจะไม่ได้ยิน คำตอบของร่างบางเบาราวกับเป็นแค่เสียงลมหายใจออกจากปากเท่านั้น
พอโดนถามซ้ำเข้าคราวนี้เลยนึกเขินขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานก้มลงก่อนจะตอบอีกครั้ง
".........เซ็กซ์"
"ฮ่าๆ ยูตะ.... ลามกนี่" อีกฝ่ายหัวเราะจนตาหยี
"!!!??" คราวนี้เขาชักอยากจะเตะคนตรงหน้าขึ้นมาจริงๆแล้ว มาพูดได้ยังไงว่าเขาลามก นี่มันเรื่องปกติของคนรักกันไม่ใช่หรือไง??? ฟุรุคาวะลุกพรวดขึ้นด้วยความโมโห ค่าที่ว่าอยากเตะแต่เห็นหน้าแล้วก็ทำไม่ลง
ไม่รู้ว่าเพราะสงสารหรือสมเพชตัวเองกันแน่
"ไม่ยุ่งด้วยแล้ว!!"
"เหมือนเด็กๆเลยนะยูตะ" วาตานาเบะไม่พูดเปล่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงให้อีกฝ่ายนั่งลงมาบนตัวเขา
"?? หือ... กินให้เยอะๆหน่อยสิ... ยังกับข้างในกลวงเลย" เขาเอ่ยวิจารณ์แล้วแตะฝ่ามือลงกับหลังลำคอเรียว ดึงให้ใบหน้าของฟุรุคาวะเข้ามาชิด
"ด... เดี๋ยว ไดจัง"
"เดี๋ยวอะไร?"
"ผมอยากมีเซ็กซ์กับไดจัง แต่ไม่ใช่แบบนี้สิ... ไดจังไม่เคยเห็นในโดจินชิเหรอ? ฟูจิเป็นฝ่ายทำให้เทสึกะนะ" คนสวยเกร็งตัวไว้ไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ดึงเข้าชิดตามใจชอบ
"ฉันเห็นแต่ที่เทสึกะเป็นฝ่ายทำ" จะแปลกไหมถ้านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นวาตานาเบะยิ้มร้าย ร่างบางขนลุกเกรียวขึ้นมาเมื่อฝ่ามืออุ่นหยาบกร้านสัมผัสเข้ากับหน้าท้องภายใต้เสื้อยืดตัวหลวม ในใจนึกต่อว่าคนที่เอาโดจินชิเทสึกะxฟูจิให้คนรักอ่าน
"ด... ไดจัง... ผมไม่เคย-"
"ยูตะไม่เคยมีเซ็กซ์เหรอ?"
...คราวนี้ต้องลงมือกันสักหน่อยแล้ว ไดจังไอ้บ้า!
มือเรียวผลักใบหน้าของอีกฝ่ายออกไปเต็มแรง
"ผู้ใหญ่บ้า ฟังให้จบก่อนเซ่! ผมไม่เคยมีเซ็กซ์กับผู้ชายนะ!" บางครั้งฟุรุคาวะก็รู้สึกกลุ้มใจกับตัวเองเหมือนกันที่ต้องมานั่งเป็นบ้าอะไรขนาดนี้กับอีแค่คนบ้าๆหนึ่งคน
"ฉันก็ไม่เคย"
"ถ้าเคยผมคงช็อค.... !!" ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุดเมื่อยอดอกถูกปลายนิ้วของอีกฝ่ายสัมผัส นัยน์ตาคู่สวยปิดแน่นเมื่อวาตานาเบะออกแรงกดหนักๆ ก่อนจะยกมือออกเพื่อดึงเสื้อให้หลุดจากร่างบาง
"ขั้นตอนสำหรับนายคงต่างจากที่เคยนิดหน่อย... แต่เอาเป็นว่าลงท้ายแล้วรู้สึกดีก็โอเค... เนอะ?" เขายิ้มพลางเริ่มพรมจูบไปทั่ว ไล่ตั้งแต่ลำคอเรื่อยลงมาถึงแผ่นอก ไม่ลืมที่จะขบเน้นให้เป็นรอย
"ไม่เอารอยนะ!"
"พรุ่งนี้ก็อย่าใส่เสื้อคอกว้างละกัน" ฝ่ามือใหญ่ไล้เรื่อยลงไปถึงขอบกางเกง คนที่กำลังเคลิ้มอยู่กับสัมผัสจากริมฝีปากและปลายลิ้นถึงกับสะดุ้ง
"เดี๋ยวก่อนไดจัง"
ถึงจะเสียสติและนึกเพี้ยนไปอยากทำตามคำแนะนำส่งๆพิเรนทร์ๆของบาบะ แต่พอมาเจอแบบนี้เข้าก็ชักหวั่นๆ
"ไม่เดี๋ยว.." เขาดึงกางเกงของอีกฝ่ายลงมา
"ขยับหน่อยยูตะ" ร่างบางที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกอายจนอยากหายตัวไปจากโลกนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมตามคำบอกของวาตานาเบะ ฟุรุคาวะเริ่มคิดว่าตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆที่มารู้สึกอายอะไรในตอนนี้ ทีเมื่อก่อนกับคนที่เคยคบก็ไม่รู้สึกว่าน่าอาย (มันอาจเป็นแค่อารมณ์ของวัยหนุ่ม) จนเมื่อกางเกงนอนของเขาถูกขจัดไปพ้นทาง ส่วนปลายถูกสัมผัสด้วยนิ้วโป้งก่อนที่นิ้วอื่นๆจะตามมากุมรอบ
"?!" ฟุรุคาวะกอดคนรักเอาไว้แน่น กดปลายคางลงกับไหล่กว้าง
"ฮ่าๆ อะไรน่ะยูตะ?" ชายหนุ่มที่อายุมากกว่าพยายามที่จะดึงอีกฝ่ายมาให้มองหน้า แต่ร่างบางกลับไม่ยอมซ้ำยังออกแรงกอดให้มากขึ้น
"ไม่เอา ไม่อยากมองหน้าไดจังตอนนี้ ไม่เอา(เว้ย)"
"งั้นก็ปิดตาไว้สิ"
...นั่นมันเข้าข่ายกามวิตถารแล้วไดจัง........
ถึงอยากจะว่าจะด่าในความอะไรก็ไม่รู้ของคนรัก แต่ก็ตัดใจไป เพราะรู้ว่าคงพูดมาโดยไม่คิด(เหมือนครั้งอื่นๆ)อีกเช่นเคย
"อือ....!" ฝ่ามือหยาบกร้านที่ต่างจากมือของเขา(ทั้งๆที่จับแร็กเก็ตมาเหมือนๆกัน)เริ่มขยับช้าแล้วค่อยเร่งให้เร็วขึ้น ดึงเอาลมหายใจให้ขาดห้วง
"ได...จัง" เสียงหวานนุ่มเอ่ยเรียกแผ่วเบา เขาเริ่มรู้ตัวว่าจะทนได้อีกไม่นาน น่าแปลกที่วาตานาเบะสามารถทำให้ร่างกายรู้สึกร้อนรุ่มได้ขนาดนี้
"พ.. พอ.... ไดจัง! เดี๋ย... ว.... เลอะ" ฟุรุคาวะพยายามขยับสะโพกออกห่างจากมือหนา แต่อีกฝ่ายไม่ยอมซ้ำยังดึงรูดส่วนนั้นอย่างไม่ปราณี
"อึก......... อ๊า-!" อ้อมกอดโอบรัดวาตานาเบะไว้แน่น ของเหลวสีขุ่นไหลออกมา บางส่วนไหลลงหยดเปื้อนเสื้อของอีกฝ่าย
"ปกติไม่ได้ช่วยตัวเองเหรอ? เยอะเชียว"
"!!!?" ถ้าไม่ติดว่าหมดแรงป่านนี้คงได้ชกคนตรงหน้าเต็มแรงสักหนแน่ๆ ในใจนึกบ่นว่าแต่ความคิดทุกอย่างเป็นต้องยกเลิกไปเมื่อปลายนิ้ว... อย่างน้อยก็แน่ใจว่าคงไม่ใช่อย่างอื่น สัมผัสเข้ากับช่องทางด้านหลัง
"อย่าเกร็งนะ... จะได้ชิน" ปลายนิ้วที่เปียกชุ่มจากของเหลวที่ออกจากร่างกายของฟุรุคาวะค่อยๆขยับลึกเข้าไป ผนังอ่อนนุ่มบีบรัดรอบนิ้วจนแน่น ราวกับจะไล่สิ่งแปลกปลอมให้ออกไป
"ฉันบอกว่าอย่าเกร็งไงยูตะ"
"อึ๊ก! ลองโดน... ดู....... เองมั่..งเซ่" ฟุรุคาวะ ยูตะ กำลังเผชิญกับความลำบากครั้งแรกในชีวิต พอหายใจเข้าแล้วพยายามผ่อนคลาย ปลายนิ้วก็ยิ่งสอดลึกเข้ามาก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาด
"อีกนิ้วนะ" วาตานาเบะพูดเมื่อนิ้วหนึ่งเข้าไปได้จนสุด
"ไม่เอา........ อ๊า!" เขาร้องห้ามพร้อมๆกับที่อีกฝ่ายดึงนิ้วออก แล้วสอดเข้ามาใหม่ จำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้นทำให้ร่างบางรู้สึกอึดอัด
"อา... ไดจัง... รัก... ผม... รักไดจัง" เสียงหวานเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเขาเริ่มคุ้นเคยกับสองนิ้วที่กดวน ขยับเข้า ออกในช่องทางด้านหลัง
"...... รู้อะไรไหม..."
"อื๊อ!" บางอย่างที่อยู่ภายในถูกกดจนผนังอ่อนนุ่มที่เริ่มคลายบีบรัดแน่น วาตานาเบะรู้สึกได้เช่นกันจึงกดย้ำให้แน่ใจว่าอยู่ตรงไหน
"ถึงฉันจะเป็นผู้ใหญ่... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันมีความอดทนสูงขนาดนั้นนะ" เขาถึงนิ้วออกมา ร่างบางรับรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร
วาตานาเบะยกร่างบางขึ้นก่อนที่จะถอดกางเกงของตัวเองให้พ้นไป ปลดปล่อยแก่นกายที่ร้อนผ่าวให้เป็นอิสระ
"อือ" เสียงครางดังขึ้นอีกครั้งเมื่อฝ่ามือใหญ่โอบล้อมแก่นกายเขา น้ำใสๆหลั่งออกมาจากส่วนปลายและอีกฝ่ายก็กักมันไว้ในอุ้งมือแล้วลูบลงบนส่วนกลางของตัวเอง
"ยูตะ... ค่อยๆนั่งลงมานะ..."
ร่างบางทำตามอย่างว่าง่าย แต่เมื่อส่วนปลายค่อยๆดันเข้ามาได้ เขาก็หยุดและเกร็งแทบจะในทันที
"... ยู..ตะ"
"ไม่ไหวหรอก ใส่เข้ามาไม่ได้หรอก!" คนหน้าสวยเริ่มโวยวาย สองนิ้วก่อนหน้านี้โอเคสำหรับร่างกายเขาก็จริง แต่นี่มันคนละเรื่องกัน!
"อย่า... เกร็ง" มือสองข้างยึกสะโพกมนไว้แล้วบังคับกดลงมา เสียงครางต่ำหลุดรอดออกมาจากปากเขาบ้าง
"อ๊าาา! ไม่เอาแล้ว ไม่เอา! ผมเจ็บนะ.. เจ็บ!!..... ไดจัง" น้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาคู่สวยอย่างห้ามไม่ได้ ความเจ็บปวดเสียดแทงขึ้นมาจนถึงสมอง วาตานาเบะยังไม่ยอมหยุด เขากดร่างบางลงมาจนแก่นกายเขาเข้าไปจนสุด
"แน่น... มากเลย... ยูตะ"
ถึงตอนนี้คำพูดของอีกฝ่ายไม่เข้าหูเขาแล้วด้วยซ้ำ ฟุรุคาวะรู้สึกอึดอัด เจ็บ แถมยังหายใจไม่ทั่วท้อง
"ขยับได้ไหม"
"ไม่! ฮึก.... อย่านะ อือ... เจ็บ! ผมเจ็บจริงๆนะ"
วาตานาเบะจูบเบาๆที่หางตาของเขาเพื่อซับน้ำตาให้ ฝ่ามือย้ายมาลูบศีรษะเล็กเบาๆ ลูบแผ่นหลังบางช้าๆ ก่อนจะจูบที่ริมฝีปากสีสวย
"รักนะ... ยูตะ" คำรักคำแรกถูกเอ่ยแผ่วเบาติดชิดริมฝีปาก แต่คำเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้น้ำตาของฟุรุคาวะไหลออกมามากกว่าเดิม หลังจากต้องเป็นบ้าและเสียสติถึงขั้นขอคำปรึกษาจากบาบะ
"ไดจัง..." ความเจ็บปวดที่รู้สึกจริงๆแล้วหายไปได้พักหนึ่งแล้ว แต่ด้วยความที่เขายังกลัว ถึงได้ไม่เอ่ยบอกอีกฝ่ายโดยลืมไปว่าคนที่กำลังอดทนคงทรมานไม่น้อย
"ลอง.. ขยับดู... ก็ได้"
".......... ไม่หยุดแล้วนะ"
"......... ไม่เป็นไร..... ผมรักได.... อ๊า-!" ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ แต่ในความเจ็บปวดนั้น มีคลื่นความสุขพัดวูบขึ้นมาด้วย ร่างบางขยับร่างขึ้นลงไปโดยไม่รู้ตัวตอบรับกับอีกฝ่าย
"..... ฮะ.. ฮ้า-" คนที่อยู่ด้านบนเริ่มแอ่นกายไปด้านหลัง วาตานาเบะก้มลงกัดเบาๆที่ยอดอกสีเข้มทำให้เขาเผลอเกร็งตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ
"อา..." มือข้างหนึ่งย้ายมาสัมผัสที่แก่นกายของฟุรุคาวะอีกครั้ง ขยับให้เป็นจังหวะเดียวกับเขา เรียกเสียงครางมากมายจากร่างบางด้านบน
"ไดจัง! อื๊อ!!" ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นพร้อมกันทั้งสามที่มากเกินกว่าเขาจะทานไหว แขนเรียวบางโอบรอบแผ่นหลังกว้างไว้แน่น ความสุขพุ่งล้นจนรู้สึกเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
"อ... อื๊อ! ไดจัง! ไดจัง! จะ.. ไปแล้ว อ๊า!"
"..... ยูตะ" เขาเรียกชื่อคนรักด้วยเสียงต่ำพร่า ฝ่ามือขยับให้เร็วขึ้นพลางดันกายเข้าไปให้โดนกับจุดนั้น
"อ๊า!!" ร่างบางแอ่นกายโค้ง ปลายนิ้วจิกลงบนไหล่กว้างสุดแรง นัยน์ตาคู่สวยปิดแน่นก่อนที่จะปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองออกมาอีกครั้ง กล้ามเนื้อด้านหลังบีบรัดตอดกระตุกรัว ดึงให้วาตานาเบะปลดปล่อยออกมาบ้าง
".....อ.... อึก" เขากดร่างบางลงมาครั้งสุดท้าย แรงและเร็วก่อนจะปลดปล่อยเข้าสู่ภายในช่องทางแคบ
ฟุรุคาวะซุกซบลง หมดแรงทิ้งตัวลงบนอีกฝ่าย หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ฝ่ามือใหญ่กดศีรษะให้แนบกับแผ่นอกเขา โอบกอดปลอบโยนจนลมหายใจเป็นปกติ
"หายคิดมากหรือยัง" วาตานาเบะถามเบาๆ
"..... ช่วยไม่ได้นี่...... ไดจังไม่เห็นจะสนใจเท่าไหร่ว่าผมจะไปทำอะไรกับใคร"
"ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วต่างหาก... การที่ฉันไม่สนเรื่องเล็กๆพวกนั้นไม่ได้แปลว่าฉันไม่รักนายสักหน่อย" เขายิ้มแล้วค่อยหัวเราะตามมา
"ถ้าผมไม่ได้หมดแรง... ผมได้เตะไดจังแน่ๆ" เด็กหนุ่มหน้าสวยเป็นฝ่ายหัวเราะบ้าง
"อึ๊ก!" วาตานาเบะค่อยๆยกร่างบางขึ้น ของเหลวสีขาวไหลออกมาตามต้นขาเรียว
"เลอะไปหมดเลย..."
"ความผิดไดจังนั่นแหละ" เขาสวน
"แล้วจะให้ฉันพกถุงยางตลอดเวลาหรือไง" คนอายุมากกว่าเริ่มกวนประสาท
"อือ หัดพกซะ.... ผมยืนไม่ไหวแล้ว.. รับผิดชอบด้วย" ฟุรุคาวะไม่พูดเปล่า เขายืดแขนออกไป เป็นการบังคับกลายๆว่าให้อุ้ม
".... ฮ่าๆๆๆ ครับ ครับ ครับ คนสวย"
"ค... คนสวย????? พ... พูดอะ.. อะไรแบบ... นั้น" วงแขนแข็งแกร่งช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน โน้มลงมาใกล้จนหน้าผากชนกัน
".... สวย........ น่ารัก...... ดี...... จนฉันหลง" คำพูดธรรมดาๆ (ที่อย่างน้อยคนพูดก็คิดแบบนั้น) ทำเอาคนถูกอุ้มรู้สึกเหมือนจะลอยได้ เขาซุกใบหน้าเข้ากับแผ่นอกคนรักแก้เขิน
"......... ขี้โกง"
...ถึงจะขี้โกง...
...แต่ผมก็รัก...
"ฉันรักนาย... ยูตะ"
"............. อื้ม... ผม.... ก็เหมือนกัน"
The End
OMAKE
เมื่อแก๊งสี่ซ่ามากินข้าวที่บ้านฟรุตตะ หลังจากกินเสร็จ ก็นั่งดูทีวีด้วยกัน
ไดจัง "ไปห้องน้ำก่อนนะ"
บาบะ "ว่าไงยูตะ? เป็นไงมั่ง?"
ฟรุตตะ "อะไรเป็นไง"
บาบะ "รอยอะไรที่คอน่ะ?"
ฟรุตตะรีบตะปบมือที่คอ แล้วค้นพบว่าตัวเองใส่เสื้อคอเต่าอยู่ - -"
บาบะ "หึ..."
ฟรุตตะ "มาสะ ขอโทษนะ... แต่ แก ไอ้บ้าบาจอง" /กระโจนใส่บาบะ
บาบะ "เฮ้ย ไรวะ? โง่เองนะเว้ย ติดไดจังมาแหงแซะ"
ฟรุตตะ "เปล่าเว้ย! ไม่ได้โง่! ไดจังไม่ได้โง่ด้วย!!"
บาบะ "เสร็จฉันล่ะ" /ใช้แรงที่มากกว่าเป็นฝ่ายกดฟรุตตะลงกับพื้นแทน
ไดจังเดินกลับเข้ามา "พวกนาย..."
ฟรุตตะ "ไม่ใช่นะไดจัง"
ไดจังหัวเราะ "ไหนว่าหนังปิดกล้องแล้ว...... ซ้อมภาคสองกันอยู่เหรอ? โอ๊ย!"
มาสะที่นั่งเงียบมานานเขวี้ยงรีโมทใส่หัว
มาสะ /คิดในใจ "ขนาดฉันเห็นมาตั้งแต่ต้นยังอดคิดมากไม่ได้เลยนะ ไอ้บ้านี่"
จบ อั๊ง
ที่เหลือเคลียร์กันเอง
จุ๊บ
รักทุกคน
เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
ปล. 22แล้วววววววววววววววว