[OriginalFiction] ความทรงจำที่แตกกระจาย - ธัช - 4
posted on 18 Nov 2009 14:31 by hanachiko in NOVELandPOEM
สวัสดีค่ะ
เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ
ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ
หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^
ขอบคุณค่ะ
เหมือนเดิมค่ะ ฟังเพลงไปด้วย
ตอนนี้ใส่เพลงในบลอกเป็นแล้ว
ก็ฟังกันไปนะคะ
เข้ากับตอนนี้พอดี
คิดว่าอย่างนั้นนะคะ
4
“พี่พีทออกมาจากงานได้ก็ดีออกนะ”
“ดียังไงเรา... ที่บ้านพี่บ่นอุบเลย กลายเป็นแกะดำประจำตระกูลไปแล้ว” พิชญ์ทำเสียงเหนื่อยหน่ายขณะแกะเนื้อปลาออกมาใส่จานตัวเอง แล้วแกะใส่จานของธัชด้วย
“อืม ที่บ้านพี่พีทน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ... ตอนพี่พีทบอกว่าบ้านใหญ่ ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนั้น” คนอายุน้อยกว่าเอ่ยบ้างก่อนจะราดน้ำจิ้มซีฟู้ดลงบนเนื้อปลาที่อีกฝ่ายแกะมาให้ ก่อนจะจิ้มเข้าปาก
“อืม ก็คงไม่เข้าไปยุ่งกับที่บ้านมากแล้วล่ะ”
“พี่พีทเปลี่ยนไปนะ ตอนเจอกันแรกๆ น่ากลัวจะตาย... ดุเป็นบ้า”
คนถูกวิจารณ์ไม่ได้พูดอะไรนอกจากอมยิ้มอยู่เงียบๆ
นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเจือแววอ่อนโยนยามนึกถึงเรื่องในอดีต ธัชรู้ดีว่าที่พิชญ์เปลี่ยนไปเป็นเพราะอะไร เขามีส่วนในความเปลี่ยนแปลงนั้นค่อนข้างเยอะเพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาคอยพูดโน้มน้าวให้คนอายุมากกว่าคิดทำอะไรที่ตัวเองอยากทำเสมอ
...พีทโดนผมละลายพฤติกรรมโดยไม่รู้ตัว...
...แต่พีทก็น่ารักตรงนั้น...
“พี่พีท...”
“หืม?” คนที่นั่งดูทะเลยามกลางคืนอยู่บนเก้าอี้ยาวหันมาหาร่างสูงที่นั่งลงข้างๆ นัยน์ตาคมของธัชที่จ้องมาดูเคร่งเครียด
“I love you”
“อือ.....— หา????” พิชญ์ที่ตอบรับในตอนแรกถึงกับตกใจ คนตัวเล็กกว่าผงะไปพลางคิดว่าอีกฝ่ายกำลังมาไม้ไหน
“ไม่เข้าใจเหรอ? งั้นผมแปลให้ก็ได้ ผมรั-”
“ไม่ต้องๆๆๆๆๆ” คนอายุมากกว่ารีบร้องห้ามพลางยกมือขึ้นขวางระหว่างตัวเขากับธัช และเพราะอย่างนั้น ข้อมือของเขาถึงถูกเด็กหนุ่มรุ่นน้องรวบเอาไว้แล้วลดลงล่างเพื่อให้เห็นสีหน้าชัดๆ
“I’m serious. I mean it ok?” น้ำเสียงจริงจังของธัชทำเอาอีกฝ่ายยิ่งพูดไม่ออก
“เดี๋ยวก่อน ตั้งแต่เมื่-” คำพูดถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากอุ่นที่ทาบทับลงมาเพียงบางเบา
“Do you hate me now?”
พิชญ์ได้แต่นิ่งอึ้ง นึกหาคำมาตอบร่างสูงไม่ออก หากให้ถามว่าเกลียดไหม ถ้าเกลียด... ป่านนี้ก็คงได้มีลงไม้ลงมือกันบ้างแล้ว— แปลว่าเขาชอบอย่างนั้นหรือ
“พี่พีทอะใจดี... ไม่ต้องใจดีกับผมทุกเรื่องก็ได้” ธัชเอ่ยทำลายความเงียบบ้าง เขาเองก็ไม่ได้หวังให้พิชญ์มาสงสารอะไร ถ้าจะเกลียดกันเขาก็ไม่ว่าด้วยซ้ำ
“................................... ก็...”
“จะต่อยผมก็ได้นะ”
“... ไม่ได้เกลียด.....................................”
เพียงเท่านั้น ใบหน้าของธัชก็ปรากฏรอยยิ้มเป็นประกายออกมา ร่างสูงรีบขยับเข้าหาก่อนจะเอ่ยถามต่อ
“งั้นคบกับผมนะ”
“ไม่ได้”
คนฟังทำหน้าจ๋อยราวกับเป็นเด็กเล็กๆจนพิชญ์ต้องทำหน้ายุ่งขึ้นบ้าง
“แค่เรื่องสายตาคนที่นี่ก็แย่แล้ว ธัชเองก็ยังลอยไปลอยมา จะให้พี่ตกลงได้ยังไง” คนอายุมากกว่าทำเสียงจริงจังราวกับกำลังสั่งสอนน้องชาย
“ก็... ผมจะมาทำงานที่นี่”
“ธัช...” เขาทำเสียงเข้มขึ้น “ธัชเรียนอยู่ที่นู่น จะมาหางานอะไรทีนี่ เมืองอะไรเราก็ไม่รู้จัก... จะทำงานอะไร”
“เดี๋ยวก็หาได้ ง่ายออก สอนภาษาอังกฤษเด็กก็ได้”
“แล้วเราอยากทำเหรอ ธัชต้องคิดถึงอนาคตตัวเองแล้วก็สิ่งที่อยากทำจริงๆด้วยสิ ทีตอนแรกทำเป็นสอนพี่มากมาย แล้วนี่เราจะมากลืนน้ำลายตัวเองเหรอ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันขณะที่อบรมคนตรงหน้า
...พีทใจดี...
...ขนาดดุผมยังใจดีเลย...
ธัชค่อยๆ หลับตาลงยามนึกถึงริมฝีปากของพิชญ์ที่ได้สัมผัสในตอนนั้น
...จูบนั้น...
...เป็นจูบแรกที่ผมรู้สึกว่าช่างหอมเหลือเกิน...
“งั้นถ้าผมทำอะไรโดยคิดถึงอนาคตตัวเอง.... ถึงเวลานั้นพี่พีทต้องคบกับผมนะ” ธัชเอ่ยขึ้นหลังจากบทเทศนาของพิชญ์จบลง ทว่าอีกคนก็ไม่ยอมพูดอะไร
“... สัญญา....... ไม่ได้เหรอ”
“ทีอย่างนี้มาทำเสียงอ่อย...” คนตัวเล็กกว่าทำเสียงเข้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ก็ได้...”
“... งั้นแค่ตอนนี้... ขอผมกอดพี่พีทได้ไหม” คนถามไม่ถามเฉยๆ ทว่าอ้าวงแขนออกกว้างพร้อมจะสวมกอดร่างบางเอาไว้ แต่พิชญ์กลับลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อน
“อะไร?????”
“พี่พีทอย่าคิดลามกสิ... แค่กอดเฉยๆ นะ”
ธัชยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นฝ่ายที่ลุกขึ้นยืนนิ่งไปยอมขยับไปไหน ใบหน้าของพิชญ์แม้จะมองเห็นไม่ค่อยชัดแต่ใบหูที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นนั่นทำให้เขานึกเอ็นดูขึ้นมา ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะโอบเอาพิชญ์เข้ามาไว้ในอ้อมกอด
“ผมสัญญานะ... ผมจะประสบความสำเร็จให้พี่พีทดู” เขาเอ่ยกระซิบข้างหูของร่างบางก่อนจะออกแรงกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดหนึ่ง
นัยน์ตาคมมองเบื้องหน้าของตัวเองอย่างว่างเปล่า เพราะตอนนี้แม้จะเอื้อมมือออกไป ก็ทำได้เพียงกอดอากาศเอาไว้ ไร้ซึ่งตัวตน
...ทำยังไง...
...ผมถึงจะได้กอดพีทอีกครั้ง...
...ทำยังไง...
...ผมถึงจะได้ยินเสียงของพีทอีก...
...ทำยังไง...
...ผมถึงจะได้อีเมลจากพีทอีก...
ธัชหลับตาลงอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว...
...ทำ... ยังไง...
...ผมก็เจอแต่ความว่างเปล่า...
To be continue...
Free Talk>>
เอาคุนเชฟมา ไม่งั้นน้องนัทโดนคุนธัชงาบแน่
(เด๋วนี้ขู่กันยังงี้?)
อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยย
ไม่เป็นมหากาพย์แน่ๆ
ฮิ
เอาเมนต์มา
งืองา
เค้างอแง
เขียนแล้วอยากได้เมนต์
เมนต์เดียวเค้าก็สบายใจแล้ว
อรั๊ย
เห็นมะ เลี้ยงง่าย