ดองไว้นานเพราะงานยุ่ง


---------
 

“เริ่มหนาวขึ้นอีกแล้วนะ...” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นลอยๆพร้อมกับขยับตัวเบียดกับพชรเข้าไปมากกว่าเดิมให้ไออุ่นจากร่างกายได้ถ่ายทอดถึงกัน ก่อนจะแหงนหน้ามองดวงดาวนับพันบนท้องฟ้าอีกครั้ง

คนที่ถูกเบียดวาดวงแขนโอบไหล่เล็กแล้วดึงให้เอนซบ มือใหญ่ลูบต้นแขนให้เบาๆให้ผิวเย็นอุ่นขึ้น “หนาวมากรึเปล่า กลับเกวียนไหม”

“ไม่เป็นไร อยากนั่งดูดาวกับพี่ไผ่ก่อน” อิชย์ตอบพร้อมรอยยิ้มหวานบนใบหน้า รอยยิ้มแบบที่มีไว้สำหรับคนตรงหน้าคนเดียว

พชรมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม...ไม่นึกว่าตัวเองจะได้คบกับเพื่อนอย่างเม็ดโฟมในแบบที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แม้ว่าจะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล...แม้ว่าจะรู้ตัวว่าชอบ แต่ก็ไม่เคยคาดฝันว่าจะไปได้ไกลเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิท

“โฟมชอบเราตั้งแต่ตอนไหนเหรอ”

“.........นานแล้ว ก็โฟมหน้าตาแบบนี้ ถึงโดนแกล้งบ่อย แต่พี่ไผ่ไม่เคยเลย...ช่วยโฟมอีก”

“เรื่องตั้งแต่อนุบาลแล้วไม่ใช่เหรอ เราจำได้...โฟมหน้าเหมือนเด็กผู้หญิง ขี้แง ไอ้บิ๊กมันชอบแกล้ง “

“อื้อ ก็พี่ไผ่ใจดี โฟมเลยชอบอยู่ด้วย” คนตัวเล็กขยับแขนมาโอบเอวพชรเอาไว้ “แต่มารู้เอาก็ตอนพี่ไผ่เริ่มเล่นบาสนั่นแหละ”

“ทำไมอ่ะ ตอนเล่นบาส....จำไม่เห็นได้เลย” คนถามนึกย้อนไปถึงวันวาน...ในตอนที่เขาเป็นนักบาสตัวโรงเรียนแล้วอดนึกไม่ได้ว่าตัวเองมีอะไรให้ชอบ

“ก็....”

...

อิชย์นึกย้อนไปถึงตอนอยู่ชั้นมัธยมต้น พชรที่เริ่มตัวยืดหันไปเล่นบาสเก็ตบอล ทำให้เขาที่ไม่มีกิจกรรมให้ทำ ต้องไปนั่งรอดูอีกคนซ้อมในทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน

“ไผ่----- สู้ๆนะ------” เสียงแหลมเล็กของเด็กสาวดังจากอีกด้านของสนามเรียกความสนใจของเด็กหนุ่มร่างเล็กให้หันไปมอง

ในตอนแรก เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นพชรหันไปมองและยิ้มให้ ความรู้สึกไม่พอใจไร้ที่มาก่อตัวขึ้นจนใบหน้างอง้ำ

จุดหมายของคนในสนามอยู่ที่ลูกกลมๆกับห่วงที่อยู่สูงเหนือศีรษะไปเกือบเท่าตัว พชรเลี้ยงลูกหลบฝ่ายตรงข้ามพลิกลูกมาเลี้ยงอีกมือก่อนจะส่งต่อให้เพื่อนในทีมที่ไปยืนรออยู่ใต้แป้น เด็กหนุ่มรับบอลแล้วชู้ตขึ้น ลูกสีส้มลอยสูงทว่ากลับกระแทกแต่เพียงกรอบนอก พชรแทบไม่ได้คิดถึงอะไรในยามที่กระโดดคว้าแย่งมา เขาสปริงตัวอีกครั้งแล้วโยนมันลงไป....เสียงลูกกระแทกกับห่วงเหล็กแล้วหล่นผ่านตาข่ายลงไปเป็นเสียงที่เขาชอบที่สุด

“เยส!!!” พชรกำมือแล้วแทงศอกไปข้างหลังอย่างสะใจทันทีที่กรรมการเป่าหมดเวลา มือใครต่อมือใครพุ่งมาหาที่เขาทั้งตบหัว ตบบ่า ด้วยความสุขของทีมที่ได้รับชัยชนะ พชรพูดคุยกับเพื่อนๆในทีมแล้วหันไปยักคิ้วใส่ทีมB

“คราวหน้ามึงมาอยู่ทีมBมั่งสิวะไผ่”

“เออ เดี๋ยวซ้อมแข่งคราวหน้ากูอยู่ให้ เฮ้ย กลับก่อนนะ จารย์หวัดดีครับ”

พชรยกมือไหว้โค้ชคุมทีมแล้ววิ่งเหยาะๆผ่านกลุ่มเด็กผู้หญิงที่มายืนแอบรอ หนึ่งในนั้นใจกล้าที่จะโบกมือให้เขา เด็กหนุ่มเลยยิ้มแล้วโบกกลับ...เรียกเสียงกรี๊ดดังสนั่น พชรยักไหล่แล้วเดินไปหยุดหน้าเด็กหนุ่มตัวเล็