[Hetalia FanFiction] Mackle: 2 (NC17 Yaoi Warning)

posted on 05 Mar 2010 21:43 by hanachiko in Hetalia

 

 

 

 

 

 



 วันนี้อากาศเป็นอย่างนี้








Title: Mackle
Author: ha[na]chiko
Pairing: Denmark x Norway, Iceland + Norway
Rating: PG15-NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

Note: เรื่องนี้แต่งขึ้นให้เป็นSide storyกับสุฟินที่จบไปแล้ว จะดำเนินแบ่งเป็นสามส่วน สองส่วนแรกจะไม่มีความแตกต่างกันเลยก็คือส่วนที่เป็นเรื่องปัจจุบันในตอนเปิดเรื่อง (ซึ่งคือตอนที่กิ๊บไม่ได้อยู่กับพี่ขวานแล้ว) แล้วตัดไปเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ส่วนที่สามจะเป็นตัวเอียง นั่นคือส่วนของเรื่องย้อนอดีตที่ได้รับการคิดถึง... หวังว่าจะไม่งงกันนะคะ

 

 

 

2

 

 

 

“นออออว.... เอ----”

“นอร์... เวย์...” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยย้ำชื่อตัวเองช้าๆ เด็กน้อยที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองปากของเขาแล้วก็พูดตามอีกครั้ง

“นอ... เอย์”

“... นอร์.... เวย์” นอร์เวย์ทำเสียงเข้มขึ้นมาเล็กน้อย

“... นอ...ร์..... อ... เวย์”

“... อืม... แค่นั้นก่อนก็ได้... ไอซ์แลนด์” มือเรียวยกขึ้นลูบศีรษะเล็กเบาๆ ไอซ์แลนด์กระพริบตาสีสวยก่อนจะยกมือเล็กๆขึ้นจับปลายผมของคนที่อุ้มไว้

“นอ..เว... ผมยาว”

“อืม... ผมยาว...” นัยน์ตาสีด้านมองเด็กชายที่เก็บมาด้วยเล่นปอยผมของตัวเอง โดยไม่รู้ว่าเดนมาร์กกำลังยืนดูเขาอยู่ จนกระทั่งเสียงเรียกดังขึ้น นอร์เวย์ถึงได้หันไป

“... พี่... มีอะไรเหรอ” เขายกไอซ์แลนด์ลงจากตัก แล้วหันไปกระซิบกับพรายตัวน้อยที่เหมือนจะมีเพียงเขาที่มองเห็นว่าให้ดูแลไอซ์แลนด์แทนเขา ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกมาหาคนที่รออยู่หน้าห้อง

“... ผมยาวแล้วนะ” ฝ่ามือใหญ่ช้อนเส้นผมขึ้นมาพิศดู เรือนผมยาวสีสวยนุ่มลื่นประหนึ่งเส้นไหมค่อยๆร่วงหล่นจากปลายนิ้วของเขา เดนมาร์กมองใบหน้าไร้อารมณ์ของนอร์เวย์แล้วก็พูดขึ้น

“ตัดผมได้แล้ว”

...ถ้าต้องรู้ว่าอาจมีใครมาแตะต้องนาย...

...ฉันทนไม่ได้หรอก...

“... พี่ชอบผมยาวไม่ใช่เหรอ”

“... อยากให้ตัด”

ขาดคำพูดของเดนมาร์ก ร่างบางที่ยืนตรงหน้าก็เอื้อมมือหยิบมีดที่เหน็บไว้กับเอวขึ้นมา มืออีกข้างกำรวบปอยผมไว้ ก่อนจะกดปลายมีดลงที่โคน

ออกแรงเพียงนิดเดียว ผมที่ยาวสลวยทั้งกำก็หลุดติดมือมา

“...”

เดนมาร์กหยิบผมทั้งกำมาจากมือของเขา สายตามองใบหน้าที่ดูแปลกตาไป ผมที่ถูกตัดกระทันหันดูไม่เข้ารูปเข้ารอย ซ้ำยังตกมาระใบหน้า ปิดบังนัยน์ตาสีด้านที่เขาชื่นชอบ

“ตามมานี่...”

 

 

ร่างสูงผลักประตูเหล็กของห้องตัวเองออก เขาเบี่ยงตัวให้นอร์เวย์ได้เดินเข้าไปก่อน พออีกฝ่ายเข้าไปเขาก็สั่งให้นั่งลง ก่อนจะเดินไปที่ส่วนทำงาน เดนมาร์กหยิบกล่องสำริดที่เขาได้รับมาจากพ่อขึ้นมาเปิดออก ปล่อยให้กลุ่มผมสีสวยร่วงหล่นลงแล้วจึงปิดให้สนิท เขาหยิบเอาหวีไม้พร้อมกับที่ติดผมก้านยาวมาสองชิ้น

ชายหนุ่มร่างใหญ่มองร่างบางบนเก้าอี้ด้วยสายตาที่สื่อความรัก มือข้างหนึ่งจับสัมผัสเส้นผมที่สั้นลงเบาๆ อีกข้างใช้หวีไม้ค่อยๆสางผมให้เข้าเป็นทรง เพราะผมที่ตัดจนสั้น ทำให้เขาละสายตาจากลำคอระหงตรงหน้าไม่ได้ ผิวขาวราวหิมะบริสุทธิ์ยิ่งทำให้เดนมาร์กต้องอดทนไว้

จากนั้น เขาจึงเสียบก้านติดผมเข้าไปที่ขมับด้านซ้ายของนอร์เวย์ ไขว้กันเป็นรูปกากบาท เปิดให้เห็นพวงแก้มและดวงตาชัดเจนมากขึ้น

“เรียบร้อยแล้ว” เขายื่นกระจกส่งให้อีกฝ่ายดู

“กิ๊บ... ของผู้หญิงไม่ใช่เหรอ”

“นายไม่ชอบเหรอ” เดนมาร์กถาม ทั้งๆที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายติดเครื่องประดับผมแบบนี้แล้วดูน่ารักไม่เบา

“พี่ชอบไหม”

“ฉันว่าน่ารักดี”

“ขอบคุณนะพี่...” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเล็กน้อย

“เดี๋ยวผมกลับไปหาไอซ์แลนด์ก่อนนะ...” นอร์เวย์ปลีกตัวออกไปจากห้อง เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายเย็นบางเบาที่ร่างสูงไม่อาจสัมผัสได้

...เจ้าหญิงหิมะที่แสนสวย...

...คนที่ฉันรักยิ่งกว่าใครๆ...

...ทำไมนายต้องเป็นน้องชาย...

...ทำไม...

...ทำไมนายต้องติดฉันขนาดนี้ด้วย...

 

 

“... พี่... พี่ยังมีผม... นะ”

มือใหญ่ที่ร้อนผ่าวราวกับไฟดันตัวนอร์เวย์ออกก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงอันดัง

“... อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนอ่อนแอ”

...อย่าเข้าใกล้ฉันตอนนี้...

...อย่าสัมผัสฉันแบบนั้น...

“...” นอร์เวย์ที่ถูกดันออกสบมองกับดวงตาสีครามของเขาด้วยสายตาเจ็บปวด

...สายตาแบบนั้นของนาย...

...อย่ามองฉันแบบนั้น...

...ฉันไม่อยากทำร้ายนาย...

“ไม่ต้องทำท่าเหมือนสมเพชฉันได้ไหม” น้ำเสียงของเดนมาร์กฟังดูขุ่นมัว ร่างตรงหน้านิ่งงันไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“ผมเปล่า...”

...อย่าทำให้ฉันแย่ไปมากกว่านี้...

...ได้โปรด...

...ถอยห่างจากฉัน...

...ก่อนที่ฉันจะควบคุมมันไม่ไหว...

“ผมไม่ได้สมเพชพี่...”

...ฉันรู้...

“ผมรักพี่”

คำพูดที่เขาทั้งอยากได้ยินและไม่อยากได้ยินในเวลาเดียวกันราวกับแท่งน้ำแข็งที่พุ่งเข้าเสียบกลางตัว ยิ่งเห็นน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นลงมายิ่งราวกับหัวใจถูกบีบ

“พี่สองคนเอาแต่อยู่ด้วยกันถึงไม่รู้... ว่าผมรู้สึกยังไง”

...ทำไมฉันจะไม่รู้...

...คิดว่าฉันไปไหนมาไหนกับสวีเดนแทนนายทำไม...

“... ผมรักพี่... ได้ยิน... ไหม”

...ได้ยิน...

...ฉันเอง...

...ก็รู้สึกไม่ต่างกัน...

“ทำไม... ถึงเป็นผม... ไม่ได้”

...เพราะนายเป็นน้องฉัน...

...เป็นคนที่ฉันไม่อยากทำร้าย...

...เพราะถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้...

...ฉันคงทำร้ายนายไม่หยุด...

“นายไม่ได้รักฉันอย่างนั้น” เดนมาร์กพูดเสียงเรียบ เขากำลังโกหกคำโต นอร์เวย์รักเขาเหมือนที่เขารักนอร์เวย์ ไม่มีส่วนใดที่ต่างกัน ความรักที่มากมายจนล้นเอ่อ กำแพงคำว่าพี่น้องที่จะพังอยู่รอมร่อเริ่มโอนเอียงเมื่อสบนัยน์ตาสีด้านที่ดูเศร้าสร้อย

“พี่จะมารู้ความคิดผมได้ยังไง”

...ทำไมฉันจะไม่รู้...

...ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายรักฉันแบบไหน...

“เพราะฉันเป็นพี่ไง” ร่างสูงใช้น้ำเสียงที่ฟังดูกระด้างมากขึ้น สายตาของเดนมาร์กมองใบหน้าที่ควรจะไร้อารมณ์ของนอร์เวย์

...อย่าทำหน้าแบบนั้น...

“ผมก็เป็นน้อง... เหมือนกับพี่เขา... ผมต่างกับพี่ตรงไหน... ทำไมพี่ถึงกอดพี่เขาได้”

เขามองนัยน์ตาสีแซฟไฟร์ด้านอย่างสิ้นหวัง

...นายกำลังผลักฉัน...

...ฉันแค่อยากทำลายศักดิ์ศรีกับท่าทางอวดดีของสวีเดน...

...แต่ฉันรักนาย...

“พี่เกลียด... ความรักของผมเหรอ”

...พอแล้ว...

“... ฉัน... ยอมแล้ว” วงแขนแข็งแกร่งโอบรอบไหล่บอบบาง ใบหน้าซุกซบลงกับลาดไหล่ของนอร์เวย์ ซึมซับไอเย็นที่ถ่ายทอดมาจากร่างกายของอีกฝ่ายก่อนจะถอยออกมา สายตาของทั้งสองคนประสานกัน ปลายนิ้วของเดนมาร์กยกขึ้นแตะเบาๆที่ใบหน้าหวาน พินิจดูแต่ละส่วนของใบหน้าราวกับคนแปลกหน้า... นัยน์ตาสีด้านสวย แพขนตาที่เรียงกันเป็นระเบียบ เรือนผมนุ่มสีบลอนด์อ่อนจนเกือบขาว จมูกได้รูปเรื่อยลงมาจนถึงริมฝีปากเล็กสีอ่อน

ความคิดทุกอย่างของเดนมาร์กหยุดลงเมื่อริมฝีปากเย็นเฉียบสัมผัสลงบนริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของเขา สัมผัสจากริมฝีปากบางราวกับตัวปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองคนต่างดูราวกับลุ่มหลงในกันและกัน เดนมาร์กสอดมือขยุ้มกลุ่มผมสีสวยก่อนจะดึงให้ร่างบางเข้ามาใกล้ มือผอมบางของนอร์เวย์เอื้อมขึ้นแตะที่ลำคอก่อนจะอ้อมไปด้านหลังแล้วกอดพี่ชายไว้ มือข้างที่ยังว่างของร่างสูงเลื่อนขึ้นลงตามร่างกายด้านข้าง ประหนึ่งยังพิศวงกับคนที่อยู่ตรงหน้า

การจูบลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ เรียวลิ้นเกี่ยวพันควานหาในโพรงปากก่อนที่ริมฝีปากจะละจากกันเพื่อหายใจ แต่มือของทั้งสองคนไม่เคยหยุด ความปรารถนาในกันและกันที่เก็บซ่อนไว้มานานระเบิดออกมาและครอบงำเขาทั้งสองเอาไว้

สัมผัสจากคนตรงหน้าทำให้เดนมาร์กไม่อาจทนไหว มือสองข้างจัดการกับเสื้อผ้าบนร่างบางอย่างรวดเร็ว เขาโยนมันออกไปให้พ้นทางก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากบนผิวขาว ความเย็นแผ่ซ่านเข้ามาผ่านผิวเนื้อ

“เย็น...”

“... พี่... ต่างหาก... ร้อน” ฝ่ามือผอมบางสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าของร่างสูง แล้วค่อยๆดันมันขึ้นออกทางศีรษะโดยมีอีกคนให้ความร่วมมือ มือเย็นทาบลงบนแผ่นอกแข็งแกร่ง

...ฉัน...

...แพ้ความเย็นของนาย...

“... ทำให้ฉัน... เย็นลง... ที” น้ำเสียงของเขาเริ่มต่ำพร่า ปลายนิ้วที่เย็นราวกับน้ำแข็งกำลังเริงระบำอยู่บนร่างกายของเขา

นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ด้านสบมองอีกครั้งก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

“พี่ต่างหาก... ที่จะละลายผม...”

นัยน์ตาสีครามมองคนตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง เขารักนอร์เวย์ รักจนคิดว่าถ้าหากเขาสามารถละลายเจ้าหญิงหิมะของเขาให้หลอมรวมกันได้คงจะวิเศษไม่น้อย

คนสองคนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ร่างสูงลุกขึ้นโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยนอร์เวย์ออกจากอ้อมกอด เรียวขาของนอร์เวย์เกี่ยวรอบสะโพกเขาไว้ ผิวกายที่แนบสัมผัสกันมากขึ้นถ่ายทอดความร้อนความเย็นให้กันจนปั่นป่วน เดนมาร์กออกจากห้องของสวีเดนที่ถูกทำลายแล้วเดินกลับไปยังห้องของนอร์เวย์ที่อยู่ใกล้โดยที่ยังไม่ยอมละจากริมฝีปากบาง

นอร์เวย์เป็นฝ่ายหยุดการจูบลง ขาส