เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

30, júní

วันนี้อากาศก็เย็นเหมือนเคย อากาศที่นี่ก็เป็นแบบนี้ มีเพียงอย่างเดียวตลอดทั้งปี อยากจะหาแสงแดดที่อบอุ่นแต่ก็ทำไม่ได้

บางที ถ้าเอื้อมมือหาแสงแดดนั้น ฉันจะละลายไปไหมนะ

ถ้านายเป็นแสงแดดให้ฉัน ถึงจะต้องละลายไปก็ไม่เป็นไรหรอก

รู้ไหม

นอร์เวย์...

ตัวฉันในตอนนี้ แม้จะลำบาก แต่ฉันก็จะพยายามยืนด้วยตัวเอง

เพื่อให้นาย ที่ฉันรักยิ่งกว่าใคร เห็น และภูมิใจในตัวฉัน...

แค่ยังได้คุยกันบ้าง แค่นั้นก็พอแล้ว...

ขอบคุณ ที่ยังคิดถึงฉัน

ทุกครั้งที่หยิบปากกาขนนกขึ้นมา

ฉันจะหวังเสมอ

ว่านี่อาจจะเป็นไดอารี่หน้าสุดท้ายที่ฉันจะเขียนถึงนาย

แต่ก็คงได้แค่คิด

เพราะฉันไม่สามารถลบนายออกไปได้...

นายเป็นทุกอย่าง... ของฉัน

ต่อให้ใครพูด ว่านายเพียงหลอกใช้ฉัน นายไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉัน

แต่ฉันก็ไม่สนใจ

เพราะฉัน รู้ดี ว่าในเสี้ยวหัวใจของนาย... คงจะมีที่ให้ฉันบ้าง

ฉันขอมากไปหรือเปล่านอร์เวย์

ทุกครั้งที่เปิดไดอารี่เล่มนี้ ฉันจะต้องเขียนถึงนาย แล้วฉันก็ต้องเขียนว่าเกลียดหมอนั่น

และฉันก็ยืนยันคำเดิม

ฉันเกลียดหมอนั่นที่นายรัก

ฉันเกลียดหมอนั่นที่ใจดีกับฉัน

ฉันเกลียดหมอนั่นที่ดูแลฉันในตอนที่นายต้องไป

ฉันเกลียดตัวเองที่รักนาย

ฉันเกลียดตัวเองที่รักนายมากจนอ่อนแอ

ฉันเกลียดตัวเองที่เคยคิดว่าโลกนี้ไม่น่าอยู่ถ้าไม่มีนาย

เพราะโลกนี้ก็ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้น

วันนี้ก็เหมือนทุกๆวันที่ผ่านไปอย่างน่าเบื่อ ตื่นขึ้นมาก็ทำกิจวัตรประจำวัน ให้อาหารพัฟฟิน แล้วก็ออกไปเดินเล่น วันนี้ลมแรงเป็นพิเศษ ก็เลยต้องกลับเข้าบ้านเร็วกว่าปกตินิดหน่อย

แต่ถึงอย่างนั้น ชั่วขณะที่เดินอยู่ ฉันก็คิดถึงวันที่เคยมีนายอยู่ด้วย

หรือแม้กระทั่งหมอนั่น

การอยู่คนเดียว และรู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียว

มันหนาวเสียยิ่งกว่าอากาศที่นี่อีก บางทีนายอาจจะไม่เข้าใจ

แต่ฉันก็จะไม่ขอให้นายเข้าใจหรอกนอร์เวย์

เพราะฉัน ไม่คิดอยากจะเรียกร้องความสงสารจากใคร

ฉันเคยทำไปแล้ว และก็เป็นฉันเอง ที่ต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

ดังนั้น ฉันที่พยายามอยู่คนเดียวอย่างนี้

อาจจะดีกว่าที่เคยเป็นก็ได้...

ฉันเคยเกลียดหมอนั่นที่ดูแลนายไม่ได้เรื่อง

ทำให้นายร้องไห้เสมอๆ

แต่... หมอนั่นก็เป็นคนดีกว่าที่คิด

มันเป็นเรื่องที่ฉันพูดให้นายฟังไม่ได้

แต่ฉัน คงไม่สามารถทำให้นายยิ้มได้อย่างหมอนั่น...

ฉันที่โตขึ้นมาพร้อมๆกับดูนาย ทำไมจะไม่รู้ จริงไหม

ความสุขของฉันคือการได้อยู่กับนาย

แต่ฉันก็ไม่เห็นแก่ตัวขนาดที่จะขอให้นายมาอยู่ติดกับฉัน

และฉันก็รู้ดีว่านายจะไม่มา ถ้าฉันเอ่ยขอ

เพราะสำหรับนาย... หมอนั่นคือที่หนึ่ง

เหมือนคนบ้าที่ต้องอาศัยไดอารี่เล่มนี้เป็นที่ระบาย แต่มันก็คงดีกว่าการเอาทุกอย่างไปพูดกับนาย เพราะมันอาจจะทำให้นายลำบากใจ

อย่างน้อย การเขียนลงในไดอารี่ ก็ทำให้ฉันมั่นใจว่า

ครั้งต่อไปที่จะได้เจอหน้ากัน

ฉันจะยิ้มให้นายได้

เหมือนทุกครั้งที่ฉันทำ

...Ísland

Free Talk>>

ไม่มีอะไร...

ราตรีสวัสดิ์