เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

เหะ

เหมือนfeed backจะดี

แต่ต้องเอาให้แน่ใจว่าดีจริงจัง ก็เลย

เอาเทรลเลอร์ตัวที่สองมาให้ดูกัน

เป็นหนึ่งฉาก สั้นๆ ตัดมา

อั๊งงงงงง

"ยินดีต้อนรับครับ......." ใบหน้าสวยที่ประดับรอยยิ้มต้อนรับลูกค้าเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าเล็กน้อย... รอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้ง

"เทะสึกะ"

"สวัสดีฟูจิ" คนที่เพิ่งมาถึงเดินเข้าไปในร้านหนังสืออย่างคุ้นเคย ร่างสูงก้าวผ่านชั้นหนังสือที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบเข้าไปช่วยหยิบหนังสือที่อยู่ในลังมาส่งให้ฟูจิที่ยืนอยู่

"เหนื่อยหรือเปล่า" งานที่เป็นเจ้านายตัวเองเช่นนี้ไม่ค่อยมีเวลาหยุดพัก ยิ่งเป็นฟูจิ...เขารู้ดีว่าย่อมต้องทุ่มเทกับสิ่งที่ทำอยู่มากกว่าคนทั่วไปเป็นสองเท่า

"นิดหน่อย... ไม่มากหรอก" ฟูจิยังคงยิ้มให้... พยายามกลบเกลื่อนความเหงาในแววตาออกไป โอชิทาริไปดูงานต่างประเทศกับโอชิทาริคนพ่อ ทำให้ไม่ได้เจอหน้ากัน

...เมื่อไหร่กันนะยูชิ...

...ที่แค่ได้ยินเสียงมันไม่พอสำหรับผม...

"จัดหนังสือเข้าชั้นเสร็จแล้วไปกินข้าวกันนะ วันก่อนเพื่อนที่ทำงานของฉันแนะนำร้านมา...คิดว่านายคงชอบ" เทะสึกะเลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปแอบสัมผัสเรียวนิ้วสวยระหว่างส่งหนังสือ ในตอนนี้...นับจากวันนั้น..ความรู้สึกที่มีให้ฟูจิไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย หรือถ้าจะพูดให้ถูกคงเพิ่มมากขึ้นจนเขาถูกอะไรบางอย่างในตัวเรียกร้องให้มาที่ร้านแห่งนี้..หลายครั้งต่อสัปดาห์

"... ผมเลี้ยงนะถ้าอย่างนั้น" ชายหนุ่มร่างบางหันมามองคนข้างๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ได้หรอก ฉันเป็นคนชวนต้องจ่ายสิ" ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วปัดฝุ่นที่ไหล่บางให้แผ่วเบา เขายิ้มรับรอยยิ้มอ่อนหวานเจือเศร้าของฟูจิ ใช้สายตาบ่งบอกความเป็นห่วงด้วยใจจริงออกไป

...แม้มันจะต้องเก็บกดไว้ในความเป็นเพื่อนก็ตาม...

"เขา....ไม่อยู่อีกแล้วเหรอ"

ฟูจิยิ้มตอบ... สำหรับเขาแล้ว แค่นั้นก็คงเพียงพอในการตอบคำถามของเทะสึกะ

"ไม่ได้สิ ให้ผมเลี้ยงบ้างนะ เธอเลี้ยงทุกครั้งได้ยังไง" มือเรียวผลักหนังสือเล่มสุดท้ายเข้าไปในชั้น

ร่างบางหันมายิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินไปที่หลังเคาน์เตอร์ของร้าน มือข้างหนึ่งเอื้อมปลดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้มออกจากเอวพลางใช้อีกมือที่เหลือหยิบกุญแจมาล็อคลิ้นชักที่ละชั้น

เทะสึกะเดินตามไปแล้วดึงผ้ากันเปื้อนมาพับเก็บวางไว้บนชั้น เขาดึงเสื้อผ้าบนร่างเล็กที่ยับนิดหน่อยให้เข้าที่แล้วสอดมือเข้าไปจูง...กุมมือเรียวเอาไว้เบาๆอย่างให้กำลังใจ

"ไม่เป็นไร"

...ไม่เป็นไรนะ...ฟูจิ...

ถึงจะอยากถามแบบนี้ออกไปเท่าไรแต่เขาก็ได้แต่เก็บเงียบแล้วค่อยๆเยียวยาด้วยตนเอง...ซึ่งทำเท่าไรก็ไม่เคยได้ผลเท่าที่โอชิทาริกลับมาเพียงครั้งเดียว

คิดว่าจะน่าดูอ่านมั้ยนะ

อั๊ง

ไปอาบน้ำล่ะค่ะ

จะรอรับFeed backนะคะ จุ๊บ