เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

“ของฉัน...”

...ปล่อยมือจากฟินน์ของฉัน...

ปากกระบอกปืนที่พกติดตัวตลอดเวลากดลงที่หลังศีรษะของอีกฝ่ายเป็นการย้ำเตือน ถ้าเดนมาร์คไม่ปล่อยเขาคงได้เหนี่ยวไกแน่ๆ แม้ว่านั่นอาจจะนำไปสู่สงครามกับนอร์เวย์ก็ตาม

“ฮ่าๆๆ กลับมาเร็วดีนี่ นอร์เวย์นี่ใช้ไม่ได้เลยนะ” เดนมาร์คหันมาเผชิญกับนัยน์ตากร้าวอย่างไม่เกรงกลัว สวีเดนมองเลยไปยังร่างเล็กที่อยู่เบื้องล่าง น้ำตาคลออยู่เต็มดวงตากลมโตที่เขาชอบมอง เพียงแค่นั้นก็ทำให้โกรธพอที่จะยิงคนตรงหน้า

...ฟินน์...

...มาหาฉัน...

“มานี่” น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ ฟินแลนด์ที่ตั้งสติได้รีบลุกขึ้น

“ไปรอข้างใน...”

ร่างบางไม่ขัดใดใดทั้งนั้น เขารีบทำตามคำที่อีกฝ่ายบอกทันที เมื่อประตูบ้านปิดลง สวีเดนก็ชักปืนคืน

“... กลับไปเสีย” คราวนี้น้ำเสียงที่ใช้ต่างไปจากเดิม สุ้มเสียงที่เปล่งออกมาฟังดูมีอำนาจมากกว่าเมื่อครู่

“นายนี่ชอบทำให้ฉันขำเรื่อยเลยนะสวีเดน” มุมปากเหยียดยิ้มมองฝ่ายตรงข้ามอย่างอวดดี

“นายต่างหาก... ที่ต้องกลับไปกับฉัน คิดจะทำอะไรของนายหา? พาเด็กนั่นหนีมา คิดว่าจะพ้นเหรอ”

ปลายกระบอกปืนถูกหันตรงหน้าผากของเดนมาร์คแทนคำตอบ และนี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่เขาสั่งให้ฟินแลนด์ไปรอข้างใน สวีเดนไม่อยากฆ่าใครถ้าไม่จำเป็น

...แต่นี่นับเป็นครั้งแรกที่อยากจะฆ่าคนขึ้นมาจริงๆ

ตอนแรกก็นึกแปลกใจอยู่ที่นอร์เวย์ติดต่อมา ว่ามีเรื่องอยากจะเจรจาด้วย แต่เพราะปกตินอร์เวย์ไม่ใช่คนสั่งอะไรเท่าไหร่ ส่วนที่ทำให้รำคาญก็แค่ตัวติดกับคนอย่างเดนมาร์คเท่านั้น... เพราะคิดแบบนั้นถึงได้ไป

...ไม่นึกว่าจะเป็นแผนของเดนมาร์ค

“ยิงสิ” คนที่อยู่ในสภาพเสียเปรียบยังคงท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ประกายวาบขึ้นในดวงตาของสวีเดนก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น

“สุซัง!!” คนที่เข้าไปรอด้านในอดไม่ได้ที่จะออกมาเมื่อได้ยินเสียงปืน ด้วยความกังวลว่าฝ่ายที่ได้รับบาดเจ็บอาจเป็นสวีเดน

“แก...” เดนมาร์คกุมต้นแขนของตัวเองไว้ ริมฝีปากเม้มจนแน่นเพื่ออดกลั้นความเจ็บปวดที่แผ่ขึ้นมาจนชา เลือดสีแดงข้นไหลออกมาผ่านร่องนิ้ว

“ไปเสีย...”

...นัดต่อไป...

...จะไม่ได้กลับแน่...

“ที่เคยทำสัญญากันไว้ ฉันขอยกเลิกทั้งหมด... อยากค้าขายหรืออะไรก็ไปทำกับคนอื่น ฉันไม่ทำแล้ว” หมดประโยค สวีเดนก็ไม่คิดว่าจะต้องพูดอะไรด้วยต่อ การที่เดนมาร์คไม่ต่อปากต่อคำถือว่าอีกฝ่ายยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง ร่างสูงหันหลังให้คนแพ้ก่อนจะเดินมาหาคนสำคัญที่ปกป้องไว้ได้ เขาปลดเสื้อคลุมของตัวเองออก ใช้มันโอบกอดฟินแลนด์เอาไว้แล้วช้อนคนตัวเล็กขึ้นอุ้ม

“ส... สุซัง!?” คนถูกอุ้มถึงกับตกใจจนทำตัวแข็ง สวีเดนมองใบหน้าหวานที่ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่นิ่ง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเลือดขึ้นหน้าได้ขนาดนั้นตอนที่เห็นฟินแลนด์กำลังโดนทำร้าย

“... ไม่บาดเจ็บนะ?” เขาถามขณะที่พาร่างบางเดินผ่านโถงทางเดินขึ้นไปยังห้องของตน

...หมอนั่นไม่ได้ทำร้ายนาย...

...ใช่ไหม...

“ป... เปล่าครับ... ผม... แค่ตกใจ... เฉยๆ” นัยน์ตาสีสวยเสมองไปทางอื่น พวงแก้มใสเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น

...ดีแล้ว...

“สุซัง!! สุซังบาดเจ็บนี่ครับ!!” ร่างบางร้องท้วงขึ้นมาหลังจากสวีเดนวางเขาให้นั่งลงบนเตียง เจ้าของชื่อเหลือบมองแผลที่สีข้าง เสื้อที่ขาดออกเผยให้เห็นเนื้อที่เปิดออกเป็นแผลยาว ก่อนหน้านี้ที่ไม่ทันสังเกตเพราะเสื้อคลุมตัวหนาที่เจ้าตัวสวมไว้

“... อ่อ” สวีเดนไม่ได้คิดอะไร แผลแค่นี้ถ้าเทียบกับการมาช่วยอีกฝ่ายได้ทันเขาถือว่าคุ้มค่า แม้ว่าจะผิดคาดไปนิดที่นอร์เวย์กล้าทำร้าย แต่ผลโดยรวมที่ออกมาถือว่าโอเค

“ด... เดี๋ยวผมทำแผลให้ครับ สุซังนั่งตรงนี้อย่าไปไหนนะครับ” ทั้งๆที่แผลแค่นี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากขนาดนั้น แต่สีหน้าของฟินแลนด์ที่ดูเอาจริงเอาจังขึ้นมาทำให้สวีเดนกลืนคำพูดที่ตั้งใจจะเอ่ยห้ามไว้

คนตัวเล็กวิ่งหายไปจากห้อง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับอ่างทองเหลืองที่ใส่น้ำร้อนพร้อมกับผ้าสีขาวผืนเล็ก ฟินแลนด์วางอ่างที่ข้างเตียงแล้วหยิบผ้าแช่ลงในน้ำร้อน ก่อนจะยกขึ้นมาบิดให้พอหมาด

“สุซัง... กรุณาถอดเสื้อออกด้วยครับ”

สวีเดนปลดสายหมวกออกก่อนจะวางมันข้างๆ ฟินแลนด์กำลังตั้งใจทำอะไรเพื่อเขา ไม่มีประโยชน์ที่จะขัดแม้เขาจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ร่างสูงถอดเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าออก ก่อนจะวางพาดกับข้างเตียง

“... ขอโทษ... นะครับสุซัง” เขากดผ้าลงบนปากแผลเบาๆราวกับจะซับเลือด นัยน์ตาสีเทอร์คว้อยซ์อ่อนแสงลงยามมองดูฟินแลนด์ นึกถึงตัวเองที่โมโหจนอยากจะฆ่าเดนมาร์คเมื่อครู่ก็ต้องแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพร้อมจะฆ่าคนโดยไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ แค่รู้ว่าเดนมาร์คต้องการจะพาคนตรงหน้ากลับไป สวีเดนแทบไม่เสียเวลาต่อสู้กับนอร์เวย์ต่อ เขารีบออกมาจากที่นั่นเพื่อกลับมา

...กลับมาปกป้องดวงจันทร์ของเขา

ร่างบางยืดตัวขึ้นเพื่อพันผ้าดิบสีขาวรอบๆเอวของสวีเดน เมื่อดูว่าพันไว้เรียบร้อยดีเขาก็ถอยตัวออกมา ศีรษะเล็กก้มลงพร้อมกับไหล่ที่ห่อเข้าหาตัวเล็กน้อย

“ขอบคุณนะครับสุซัง...”

...ไม่เป็นไรหรอก...

สวีเดนเอื้อมมือมาสัมผัสเบาๆที่ข้างแก้มของคนตรงหน้า ทำให้ใบหน้าหวานต้องเงยขึ้นสบตา เขาย้ายมือทั้งสองข้างไปแตะที่ต้นแขนของร่างบาง แล้วค่อยยกขึ้นเป็นการบอกให้อีกฝ่ายยืนขึ้น

“สุซัง?” ฟินแลนด์ที่ลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าเขาอย่างแปลกใจ

ร่างสูงจับข้อมือเล็กไว้ ดึงเบาๆให้นั่งลงมาบนตักก่อนจะใช้มืออีกข้างโอบเอาไว้ คนที่อยู่ๆก็ถูกดึงลงมาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามว่าทำอะไร ก็ต้องนิ่งไปเมื่อริมฝีปากของอีกคนแตะเบาๆที่หน้าผากมนก่อนที่ร่างบางจะถูกรวบเข้าไปกอด

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เรือนผมสีอ่อนช้าๆ สลับกับจุมพิตเบาๆกลางศีรษะเล็ก

“ดีแล้ว... ที่ไม่เป็นอะไร” เขาขยับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น อยากจะโอบกอดไว้เหมือนคืนแรกที่พามาด้วยกัน

...อยากกอดไว้ตลอดไป...

“... คืนนี้... มานอนนี่” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น อย่างน้อยถ้าอยู่ในสายตาเขาก็ยังทำให้วางใจได้ จริงอยู่ว่าเดนมาร์คถอยไปแล้ว แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลับมาอีก... และอาจไม่ได้มาเพียงคนเดียว

“ห... หา”

“...” สวีเดนลูบศีรษะของเขาช้าๆราวกับไม่สนใจอาการท้วงติง เขาจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาสีอเมธิสต์

...ฉันกังวล...

...ว่าใครจะมาพานายไป...

“... ค... ครับ”

“... ไว้หาเสื้อใหม่ให้” เขาพูดพลางมองเสื้อสีขาวบนร่างบางที่ถูกเดนมาร์คฉีกออก หาซื้อตัวใหม่เอาคงง่ายกว่ามาเย็บซ่อม

“ม.. ไม่เป็นไรหรอกครับสุซัง ผมยังมีเหลืออีกตั้งหลายตัวที่สุซังให้ไว้”

“พรุ่งนี้ค่อยเข้าเมือง...” เป็นอีกครั้งที่สวีเดนทำหูทวนลมไม่สนใจกับคำท้วงหรือปฏิเสธของอีกฝ่าย ฟินแลนด์ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนตักของเขา แม้จะนึกอยากค้อนที่ไม่เคยฟังเลยแต่ก็ไม่ได้ทำ

...เพราะสวีเดนเอาใจใส่ ถึงพยายามเข้าใจ

“อ๊ะ! สุซัง เดี๋ยวผมไปเก็บผ้าก่อนครับ! ป่านนี้เปื้อนหมดแล้วแน่ๆเลย” ฟินแลนด์ยันตัวออกมาจากอ้อมกอดของร่างสูงแทบจะทันทีเมื่อนึกออก ตะกร้าผ้าที่ถูกปัดล้มไปตอนที่เดนมาร์คเข้ามายังน่าจะกระจัดกระจายอยู่ตรงนั้น

สวีเดนคลายอ้อมกอดออก แล้วลุกตามร่างบางที่วิ่งออกไปจากห้อง

...ฉัน...

...ควรหรือเปล่า...

...ถ้าจะรักนาย...

ชายหนุ่มมองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังสวนหลังบ้าน ฟินแลนด์กำลังก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายทั้งเพราะแรงกระแทกและแรงลม แค่อีกฝ่ายยิ้มเขาก็รู้สึกเป็นสุข เสียงของฟินแลนด์ยามเล่าให้ฟังว่าวันนี้เอสโตเนียกับลัทเวียทำอะไรก็น่าฟัง
แค่เพียงมีฟินแลนด์อยู่ข้างๆเขาก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว...

...ถ้าไม่ใช่รัก...

...ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร...

ฟินแลนด์ยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้องของเจ้าของบ้าน กว่าจะซักผ้าใหม่จนเสร็จ ล้างจาน และเดินดับไฟในบ้านก็ทำให้ดึกมากแล้ว ถ้าเคาะไปแล้วปลุกให้สวีเดนตื่นขึ้นมาก็คงจะไม่ดีนัก

...เคาะสักทีก็แล้วกัน...

เคาะไปได้อึดใจหนึ่ง ประตูก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องที่หันหลังเดินกลับไปที่เตียง ฟินแลนด์มองร่างสูงที่ปิดหนังสือแล้วเก็บเข้าคืนที่ชั้น ก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียง

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาคมสบมอง

...เมื่อไหร่ผมถึงจะชินกับสายตาของคุณ...

นึกแล้วก็สมเพชตัวเองขึ้นมาจนอยากหลบไปร้องไห้

สายตาที่มองมาเหมือนกับอยากจะถามว่ายืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น แต่อยู่ๆจะให้เขาโดดขึ้นเตียงเหมือนเด็กๆ... นั่นก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน ฟินแลนด์เดินเข้าไปหาพลางคิดถึงคำพูดที่ควรจะพูดกับอีกฝ่าย

“!?” ความคิดหยุดลงทันทีที่ร่างบางถูกยกขึ้น

...นี่ก็เป็นอีกอย่างที่ต้องทำให้ชิน...

ร่างสูงอุ้มฟินแลนด์ขึ้นแล้ววางลงด้านในของเตียง สวีเดนเลิกผ้าห่มขึ้นให้ก่อนจะหันมาดับเทียนแล้วล้มตัวลงนอน แต่ถึงอย่างนั้น นัยน์ตาสีเทอร์คว้อยซ์ก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา

“อ่า... ราตรีสวัสดิ์ครับสุซัง” ฟินแลนด์ได้แต่ยิ้มแห้งๆตามเคย ก่อนจะเอนตัวลงนอนบ้าง แต่ทันทีที่ศีรษะสัมผัสกับหมอน ร่างบางก็ถูกรวบตัวเข้าไปไว้ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง

“!!!!!”

...แล้วเมื่อไหร่...

...ผมจะชิน...

แม้ว่าจะตกใจ แต่ฟินแลนด์ก็ไม่ได้ดันตัวออกห่าง ความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดนี้เป็นความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ทั้งอ้อมกอดนี้ เมื่อตอนบ่าย หรือกระทั่งจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก... การกระทำทุกอย่างของสวีเดนแม้จะอธิบายสาเหตุไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่ดี

...ถึงจะตกใจอยู่บ้างก็เถอะ...

ตั้งแต่มาอยู่ด้วยจนถึงตอนนี้ เขานึกอยากถามอีกฝ่ายเหมือนกัน ว่านึกยังไงถึงพาเขามา ซ้ำยังเอาเอสโตเนียกับลัทเวียมาอยู่ด้วยอีก

...แต่ก็กลัวคำตอบที่จะได้รับ...

ถึงตรงนี้ฟินแลนด์ถึงกับหยุดคิดนานกว่าแต่ก่อน

...ถ้าเขากลัวคำตอบที่จะได้รับ แล้วเขาคาดหวังคำตอบแบบไหนจากสวีเดนกันแน่

...

ร่างบางขดตัวเข้าหากันแล้วซุกหาไออุ่นจากคนที่กำลังโอบกอดเขาไว้

...ผมอยากได้คำตอบแบบไหน...

...ผมเองก็ไม่แน่ใจ...

...แต่ที่แน่ๆ...

...ผมกลัวคำตอบของคุณ...

...กลัวที่อาจจะต้องรู้ว่า...

...ผมเป็นแค่...

...อาณานิคมของคุณ...

...เท่านั้น...

To be continue...

Free Talk>>

ตอนนี้สั้นหน่อย แต่หล่อน่า หล่อแหละ เดนมาร์คแม่งค่าตัวน้อย สมน้ำหน้า

โอย อยากบอก แม่ง แต่งยากเหี้ยๆ ไม่น่าแกว่งตีนหาเสี้ยนเลยกู หาเรื่องให้ตัวเองชัดๆ เป็นคาแรคเตอร์แบบที่ดอกไม้ไม่คุ้นเคยทั้งนั้นเลย

ความคิดรัสเซียยังจะเหมาะกับสมองดอกไม้มากกว่าเลย (แกอันตราย /คนอ่าน)

อั๊งงงงง

ขอบคุณทุกเมนต์นะคะ จุดุ๊บ

ตอบเมนต์กัน

ชายเน่ - กะฮึก สุซังก็ยังรอเข้าวินอยู่ แต่สุซังมัวแต่หล่อ ฮือ เล่นพลังจิต กำลังคิดว่ามันจะเข้าวินด้วยการนั่งทางในกันเลยมั้ย ฮื้อออออ

คุนกี - ค่ะ ดิฉันเองก็ประหลาดใจ ไม่พูดอะไรทำไมหล่อ บางคนพูดมากชิบหายยังหล่อไม่เท่า (กูพาดพิงอีกแล้ว)

นส.พุดซ้อน - เปล่าค่ะ คุณสวีไม่ได้เขิน แค่ไม่พูดเฉยๆ เค้าคิดในใจจนบางทีเค้าคิดว่าไอ้ที่คิดน่ะ คนอื่นได้ยินด้วยน่ะค่ะ (เลว)

ล่อน - ห้ามเมนต์ยาวกว่าฟิคชั้นนะแก (ก๊าก) เออ ซอรี่ว่ะ เดนมาร์คมันเสะ เลว ชั่ว โฉด กับเคะนิ่มเย็นเยียบอย่างนอร์เวย์ ช้านว่าคาแรคมันเหมาะกันดีว่ะแก ไว้เลิกชิงชังอีเดนเมื่อไหร่ฉันอาจจะหาอะไรถอยออกมาอีกก็ได้

โซระจัง - เอาแต่ใจเพราะรักค่ะ อั๊ง มันยังพีจีอยู่น่าาาาาาาาา แหละ น่าาาาาาาาาาาาาาา นะ

สาคู - คนเขียนอยากให้สุซังทำจริงค่ะ แต่ไม่ได้ สุซังเป็นคนหล่อเอาจริงเอาจังและเป็นคนดีค่ะ กะฮึก (ไม่ได้ไร้น้ำยาอย่างอีรอดนะค๊ะะะะะะะะะะะะะ) ฉันยอมค่ะ อีเดนมันหล่อมาก หล่อเหี้ยๆ แน่นอนว่าเมีย(กูเหมาเองแล้ว)ก็อั๊งหัวใจค่ะ

จุดุ๊บ

ไปร่ะ

ปวดท้อง

พรุ่งนี้Thanks giving~