เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

-1-

...ดวงจันทร์ของฉัน...

...ชีวิตของฉัน...

ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นจนต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้น ปรากฏชายหนุ่มร่างสูงสง่าในเครื่องแบบทหารสีกรมท่าบนหลังอาชาสีดำ ผมสีบลอนด์ตัดสั้นติดใบหูรับกับใบหน้าได้รูป นัยน์ตาสีเทอร์คว้อยซ์ภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่วอกแวก เพราะสงครามเผยแพร่ศาสนาคริสต์ ทำให้สวีเดนต้องเดินทางไปมาอยู่บ่อยครั้ง ทั้งหมดนั้นมีหลายครั้งที่ต้องเข้ามาในเขตของเดนมาร์ค และก็ทุกครั้ง ที่ต้องพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพว่าไม่อยากร่วมเป็นพันธมิตรด้วย

ทิวทัศน์สองข้างทางรายล้อมไปด้วยทุ่งหญ้าสีเหลืองแห้ง สวีเดนหลับตาลงชั่วขณะหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา การที่ต้องเดินทางผ่านบรรยากาศซ้ำเดิมนับครั้งไม่ถ้วนก็ทำให้เบื่อได้เหมือนกัน

...จะมีอะไรน่าสนใจบ้างไหมนะ...

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปล่อยออกมาอีกครั้งแล้วจึงลืมตาขึ้นมา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าตรึงสายตาของเขาให้หยุดนิ่ง

บนขอนไม้ริมถนน มีชายหนุ่มร่างเล็กกับเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลตัวหลวมกว่าตัวนั่งอยู่ มือสองข้างยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าที่ดูท่าว่าจะไม่ยอมหยุดไหล เรือนผมสีบลอนด์อ่อนจนเกือบขาวปลิวไปตามลมหนาวที่พัดผ่าน

ทั้งๆที่จะควบม้าผ่านไปโดยไม่สนใจก็ได้ แต่สวีเดนกลับดึงอาชาคู่ใจให้หยุดก่อนจะค่อยๆลงจากหลังมัน ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่

...เป็นอะไรหรือเปล่า...

ชายหนุ่มร่างเล็กที่ร้องไห้อยู่แหงนใบหน้าขึ้นมามอง นัยน์ตากลมสีอเมธิสต์ชุ่มไปด้วยน้ำตาสบมองดวงตาสีเทอร์คว้อยซ์ของเขา

“...” สวีเดนไม่ได้พูดอะไรออกไป

“อ.. ขอโทษครับ!?” ร่างเล็กสะดุ้งก่อนจะถอยตัวออกห่าง เขามองไหล่เล็กที่ลู่ลงกับท่าทีที่ดูราวกับหวาดกลัวเขาแล้วก็ไม่เข้าใจ ร่างสูงยื่นมือไปข้างหน้าก่อนจะวางลงบนศีรษะของเขาเบาๆแล้วลูบไปมาช้าๆคล้ายกับจะปลอบโยน

“...”

...ไม่เป็นไรนะ...

“...อึก... ขอบคุณ... ครับ” ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือข้างนั้นคล้ายเป็นตัวผลักดันให้น้ำตายิ่งไหลออกมา สวีเดนจ้องมองใบหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ ตัวเขาเองคิดเสมอว่าเกิดเป็นลูกผู้ชาย ต้องไม่ร้องไห้ง่ายๆไม่ว่าเรื่องแบบไหนก็ตาม

...แต่คนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้อยู่ไม่ทำให้เขารู้สึกอยากอบรมให้เข้มแข็งเลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงย่อตัวลงนั่งให้ระดับสายตาของพวกเขาอยู่เท่ากัน มือที่ลูบศีรษะคนตัวเล็กช้าๆย้ายลงมาสัมผัสเบาๆที่แก้มเนียนใส ก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของคนที่ร้องไห้

...อะไรทำให้ร้องไห้ขนาดนี้นะ...

“ผม... ทำไมผมถึงไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเองบ้างเลย ทั้งคุณเดนมาร์ค ทั้งนอฟโกร็อดของคุณรัสเซีย... จะบีบบังคับให้ผม.... ฮึก... ทำไม... ในเมื่อผมไม่อยาก...”

...เจ้าคนนิสัยเสียอีกแล้วเหรอ...

“เพราะผมไม่ยอม... คุณเดนมาร์คก็เลยเอาม้าผมไป สั่งให้คนเฝ้าผมไว้.... ถึงจะหนีออกมา แต่ผมก็ไม่รู้จะไปไหนอยู่ดี...”

สวีเดนยังคงปลอบโยนด้วยการลูบศีรษะสลับกับปาดน้ำตาให้ พลางฟังเรื่องที่อีกฝ่ายเล่าไปพลางๆ เพราะว่าอยู่ต่างถิ่น ถึงจะหนีออกมาก็หลงทางอยู่ดีในที่สุด

...ถ้าจะช่วยพานายหนีจากเดนมาร์ค...

...นายจะไปไหม...

“... ไปด้วยกันไหม?” ชายหนุ่มถามเรียบๆพร้อมกับสมองที่เริ่มคิดไปล่วงหน้า ว่าจะใช้เส้นทางไหนดีถึงจะออกจากเขตเดนมาร์คได้เร็วที่สุด

“... ครับ.....?” คนถูกถามแหงนหน้ามองร่างสูงที่ลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างงงๆ แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อ ร่างบางก็ถูกยกขึ้นจนตัวลอย

“ว... เหวอ!”

“....... วันนี้คงออกพ้นเขตแดนได้... แต่คงพาไปถึงบ้านไม่ไหว... นั่งดีๆนะ” สวีเดนวางร่างเล็กลงบนหลังม้าก่อนตัวเองจะตามมานั่งข้างหลัง

“เอ่อ เดี๋ยวครับ! ผม” คนที่นั่งด้านหน้าหันมาหา สวีเดนมองกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย

...มีอะไรอย่างนั้นเหรอ...

“ม... ไม่มีอะไรครับ” ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นไหล่เล็กลู่ลงอีกครั้งซ้ำยังเหมือนกับจะสั่นน้อยๆ

...คงจะไม่คุ้นกับการขี่ม้าสองคน...

“...ไม่ตกหรอก”

ร่างสูงกระแทกเท้ากับสีข้างอาชาคู่ใจเบาๆ เป็นการสั่งให้ออกเดินต่อ สวีเดนไม่ได้สั่งให้มันควบเร็วจนเกินไปด้วยกลัวว่าคนที่ร่วมเดินทางอาจจะหวาดกลัวหนักกว่าเดิม

...คนที่ยังไม่รู้จักกระทั่งชื่อ...

‘เรียกผมว่าฟินน์เฉยๆก็ได้ครับ’

‘ผมเรียกคุณว่าสุซังได้ไหมครับ’

“ดีจังที่หนีเดนมาร์คได้สำเร็จ... แต่การที่มีแต่คนแข็งแกร่งห้อมล้อมนี่ทำให้ผมกังวลมากๆอยู่เหมือนกันนะครับ” ฟินแลนด์ยิ้มก่อนจะหัวเราะให้ตัวเองด้วยความสมเพชในความอ่อนแอของตัวเอง แต่ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับหันมามองเขาแทบจะทันที

...อยู่กับฉันแล้วมีอะไรต้องกังวลอีก...

“อ๋า! ไม่ได้หมายความว่าอยู่กับคุณแล้วผมกังวลนะครับ!”

พอได้ฟังอย่างนั้น คิ้วที่ขมวดเข้าหากันโดยไม่ได้ตั้งใจก็คลายออก

“อ... เอ่อ จะมานั่งวิตกอยู่ก็... ไม่ได้อะไรขึ้นมาเนอะครับ... ไว้ว่ากันอีกทีตอนเช้าดีกว่านะครับ”

“ก็ได้... ถ้านายต้องการ” สวีเดนตอบสั้นๆก่อนจะถอดแว่นออกวางไว้ใกล้ๆ หลังจากเดินทางจนค่ำ เขาเองก็รู้สึกเพลียจนอยากพักผ่อนบ้างเหมือนกัน ถ้าพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า เดินทางต่ออีกไม่นานก็จะถึงบ้านเสียที

สวีเดนมองคนที่หลับตาลงข้างๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง คนตัวเล็กที่ดูอ่อนแอ เขาจะหลับได้ไหมจนกว่าจะแน่ใจว่าจะไม่มีใครโผล่ออกมา เดนมาร์คส่งคนตามหาไหมเขาเองก็ไม่รู้

...อยากจะดูแล...

“ว้ากก!!” จู่ๆนัยน์ตากลมโตที่ค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ทำเอาคนที่มองเขาอยู่ก่อนถึงกับเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ

“ด... ดวงจันทร์สวยดีนะครับ”

...ดวงจันทร์...

นัยน์ตาสีเทอร์คว้อยซ์เหลือบขึ้นมองดวงจันทร์ที่ส่องสว่าง เขาหวนนึกถึงวัยเด็ก นึกถึงสิ่งที่เคยพูดกับพ่อของตนไว้

‘พ่อครับ ทำไมทั้งๆที่พระจันทร์สวย... แต่พระจันทร์ถึงดูเศร้าครับ’

‘ฮ่าๆ เบอร์วัลด์ชอบพระจันทร์สินะ’

‘ครับ... ผมว่าพระจันทร์สวยดีออก’

‘เค้าว่ากันว่า... พระจันทร์น่ะ ก่อนจะเป็นพระจันทร์ เคยเป็นเทพมาก่อน ท่านมีชื่อว่าเทพีนันนา... ท่านเสียใจที่คนรักของท่านถูกฆ่าตาย... ท่านก็เลยตายตามไป... เป็นพระจันทร์ให้เราเห็นไงลูก’

‘........ แย่จัง’

‘ฮ่าๆๆๆ ตำนานก็อย่างนี้แหละลูก’

‘ไม่เป็นลูกผู้ชายเลย ถูกฆ่าตายได้ยังไง? คอยดูนะครับพ่อ ถ้าผมโตขึ้นจนเอื้อมถึงพระจันทร์ ผมจะกอดท่านไว้ ไม่ให้ท่านรู้สึกโดดเดี่ยวแล้วก็เหงา’

พอโตขึ้นมาก็ได้รู้ว่าดวงจันทร์ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์อย่างเขาจะเอื้อมถึง

“อืม...” เขาตอบคำถามของอีกฝ่ายสั้นๆ ก่อนจะสังเกตเห็นฟินแลนด์ที่เริ่มจะตัวสั่นนิดๆ

...ไม่สบายหรือเปล่า...

“น... หนาวๆ... เนอะครับ”

“... เหรอ”

...ถ้าหนาว...

ร่างสูงขยับเข้าหา ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบฟินแลนด์เข้ามากอดไว้

...ฉันจะทำให้นายอุ่นเอง...

“อุ่นหรือยัง...” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ

ไม่มีเสียงตอบจากคนในอ้อมกอด แล้วก็ไม่มีท่าทางปฏิเสธ สวีเดนจึงค่อยๆหลับตาลงได้ในที่สุด

...ถ้ากอดนายไว้แบบนี้...

...นายจะปลอดภัย...

สิ่งที่ประทับอยู่ในใจเป็นอย่างสุดท้ายก่อนหลับตาคือเรือนผมสีอ่อนของฟินแลนด์... สีเดียวกับดวงจันทร์

...ถ้าเป็นนาย...

...ฉันเอื้อมถึง...

...ถ้าใครจะทำร้าย...

...ฉันจะปกป้องนาย...

...ถ้าหนาว...

...ฉันจะกอดไว้แบบนี้...

...นายจะได้ส่องแสงให้ฉัน...

...เป็นดวงจันทร์ของฉัน...

...ของฉันคนเดียว...

...ฟินน์...

To be continue...

Free Talk >>

ฮ... ฮาก

ได้ทูบี คอนทินิวแล้ว ตื่นเต้นดีใจ คิ

ชื่อเรื่องแปลว่า ฉัน รัก นาย ในภาษาสวีเดนนะคะ ผิดถูกอย่างไรขออภัย (เกลียดภาษาต่างประหลาด)

คราวนี้แย่กว่าตอนแต่งเมรี่กิริ เพราะว่า ไม่มีพื้นฐานปวศ.ตรงนี้ เล่นเอาแทบกระอักว่าจะวางพล็อตไปทางไหนดี ฮ่าๆๆๆ แต่ก็ไถแถมาจนได้

เทพีนันนาที่กล่าวถึงในเรื่อง มาจากตำนานนอร์สของชาวสแกนดิเนเวียค่ะ ชอบมากเลยเอามาผูก เพราะเพลงที่ได้เป็นธีมของฟิคเรื่องนี้ มันเกี่ยวกันหน่อยๆน่ะ เด๋วจะรู้เองตอนจบ

สุซังแม่งหล่อไม่บันยะ ดิฉันชอบ แต่ถ้าหลุดคาแรคเตอร์ไปยังไงขออภัยด้วยนะคะ แบบ ดอกไม้คิดว่าน่าจะเป็นแบบนี้ ฮ่าๆๆๆๆ

คราวนี้เค้าจะตอบเมนต์ (จริงจัง)

พี่กีจัง - พาสต้ารอไปก่อนนะ ยังทำใจเขียนฟิคตลกไม่ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ อยากให้ปล้ำแต่ไม่ถนัด รอสาคูปล้ำกิริซังเองละกันนะคะ อั๊ง

น้องนา - ฮ่าๆๆๆๆ ก็โดนกันไปเป็นแถบๆเหมือนกัน ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์จ้า

ครูนาติคซัง - ดีใจที่ชอบค่ะ ตอนแต่งนี่ก็ไม่มั่นใจอย่างร้ายแรงเลย ฮ่าๆๆๆๆ

สาคู - ก็จะทำเองแล้วนี่ เรื่องหน้าก็คู่ที่เห็นเนี่ยล่ะค่ะ แพ้ความหล่อสุซัง หล่อไม่บันยะบันยัง

โซระจัง - คู่นี้มันเอสเอม บ้าบอ ฮ่าๆๆๆๆๆ มันเจ็บปวดน่ะ แต่ถ้าอิงตามปวศ.จริง ก็ไม่นักหรอก ฮ่าๆๆๆๆ

พี่ฟ่าง - ร... โรลี่รอก่อนนะคะ พลอตยังไม่มา เครียดตายกับพาสต้า

คุณปิ่น - คุณปิ่นคะ ทั้งเซอร์เคิลเค้าขยันทำการบ้านกันมากเลยนะคะ คุณปิ่นล่ะคะ????

ไชนี่จัง - พลาดไปแล้วเรื่องสีตา ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณที่เตือน โทริสจังของผมเสร็จแล้วบอก จะอ่านนนนน

พี่จิบิ - TwT ดีใจและตกใจในเวลาเดียวกัน ที่นักเขียนฟิคในดวงใจมาอ่านฟิคฮานะด้วย ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์มากๆค่ะ ถ้าพี่บอกของพี่เพ้อๆ /มองเมนต์บนๆ ก็เพ้อกันหมดนั่นแหละค่ะ มันแอ๊งและพยายามมีสาระ ดีใจที่เห็นว่ามีสาระนะคะ เพราะเป็นปวศ.ที่คุ้นเคยน่ะค่ะ เลยพอได้ (หลังจากนั้นเนี่ยสิ) ขอบคุณอีกรอบค่ะ อั๊ง

นส.พุดซ้อน - ดีค่ะ อ่านแล้วเศร้าแล้วดี เพราะนั่นคือจุดประสงค์หลักของดิฉัน

ล่อน - ฉันเหวอเลยเห็นเมนต์แก นี่มันอะไรกันยะ??? มาเอาโล่ห์เรอะ? ตอนนี้ตอนเดียวไปก่อนว่ะ เพราะว่า คิดพลอตยาวๆไม่ออก คิดออกแต่คู่เนี้ย (ที่เขียนและแกน่าจะกำลังอ่านอยู่) แกคิดพลอตมาดิ เด๋วเขียนให้ ฮ่าๆๆๆๆๆ (เรอะ?) ขอบคุณที่เมนต์นะเจ๊อะ จุ๊บบบบบบบบบบบ