カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

คุณฮานะไม่ผิด

พวกมันผิด

ดูหลักฐานได้

มีให้ดูรูปนึง

อยากได้หน้าที่เหลือ หลังไมค์

เด๋วจะอัพโครงการ3เร็วๆนี้

ซาคุโร่จะได้ยื่นโครงการ4ต่อ

(พวกกรูทำไรกัน)

อะ

รูป

(บังคับจิ้ม) 

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

sukidayo

Author: hana matsumoto
Fandom: The Prince of Tennis The Musical Seishun 4th cast
Pairing: Watanabe Daisuke x Furukawa Yuuta
Rating: PG
Warning: Shounen-ai(ตอนนี้ยังเป็นงั้นอยู่)
Genre(s): Drama/Comedy












-1-

...ที่จะบอกว่าชอบ...

...แล้วรู้ไหมว่าผมดีใจขนาดไหน...

...ที่ได้ยินคำว่ารู้สึกเหมือนกันกลับมา...

...แต่ว่าตอนนี้...

...ผมรู้สึกว่าผมแค่คิดไปเองคนเดียวใช่ไหม...

"ยูตะ อย่าโกรธเลยนะ..." ชายหนุ่มร่างสูงกับใบหน้าที่ดูเป็นมิตรกำลังเดินตามชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวที่เดินลิ่วนำหน้าโดยไม่สนใจเสียงเรียกจากข้างหลัง บนใบหน้าสวยหวานของคนที่กำลังเดินนำมีแต่ความหงุดหงิดปรากฏให้เห็น

"ยูตะ..."

การไล่ตามในสตูดิโอของเขาจบลงเมื่อฝ่ายที่เดินนำเลี้ยวเข้าห้องน้ำไป

"ยูตะ..." วาตานาเบะเรียกเสียงอ่อน

"ไดจังแย่! แย่ที่สุด!! แค่เสียงเรียกเข้ามือถือของผมยังตอบผิดเลย!"

ฝ่ายที่ถูกต่อว่าได้แต่ยิ้มแหะๆตามฉบับของเจ้าตัว "ฉันแก่แล้ว... ก็ต้องมีจำผิดจำถูกบ้างล่ะ"

"5ปีก็ไม่ได้แก่กว่าผมนักหรอก" ฟุรุคาวะยืนกอดอกมองหน้าคนรักที่มีอายุมากกว่าเขา5ปี

...หรือจริงๆแล้วเป็นแค่คนที่เขารักกันนะ

"... น่า... วันนี้ฉันแพ้แล้วไง ในฐานะคนแพ้ฉันจะพาไปเลี้ยงข้าวดีไหม"

คนตัวสูงบางมองใบหน้าสำนึกผิดของคนตรงหน้า ดูก็รู้ว่าอยากให้เขาหายโกรธขนาดไหน

"...ไม่พอ"

"งั้นอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ"

ชายหนุ่มหน้าสวยก้มมองต่ำลงเล็กน้อย พยายามซ่อนผิวแก้มที่เริ่มซับสีเรื่อก่อนจะตอบคำถามโดยไม่สบตาอีกคน

"...วันนี้ผมได้ดีวีดีมาจากบาจอง..."

"...ไปค้างใช่ไหม? เอาสิ... งั้นไปกินข้าวกันก่อน... นะ?"

".........อื้ม" เขาเก็บซ่อนความดีใจไว้มิดชิด อดรู้สึกมีความสุขลึกๆไม่ได้ว่าวาตานาเบะอ่านใจเขาออก บางที อาจจะเป็นเพราะว่าคิดเหมือนกัน

...เหมือนกับที่บอกว่าชอบผม...

ทั้งสองคนช่วยกันถือถุงขนมและเบียร์เข้าไปในห้องของฟุรุคาวะ เจ้าของห้องรีบสั่งให้คนเป็นแขกนั่งที่หน้าทีวีนิ่งๆ ส่วนตัวเองรีบเทขนมใส่จานแล้วหยิบมาวางที่โต๊ะเตี้ยทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าตรงหน้าร่างสูง ไม่นาน เบียร์เย็นๆก็ตามมา

"ไดจังกินไรเล่นไปก่อนก็ได้นะ ดูทีวีก็ได้ รีโมทอยู่ที่เดิม ผมจะไปอาบน้ำก่อน เหม็นกลิ่นสุกี้เป็นบ้าเลย" ฟุรุคาวะยกแขนขึ้นดม กลิ่นซุปเนื้อติดมากับเนื้อตัวมากจนเขาเบ้หน้า

"ก็น่ากินดีออกนะ กลิ่นสุกี้" วาตานาเบะเอ่ยขึ้นก่อนที่เสียงหัวเราะจะตามมา เจ้าของห้องไม่ขำด้วยซ้ำยังยืนอึ้ง พอตั้งสติได้ก็รีบขึ้นห้องไปหยิบเสื้อผ้ารวมถึงเสื้อผ้าของอีกคนที่เคยมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วหายเข้าห้องน้ำไป

...บ้าเอ๊ย...

...พูดอะไรแบบนั้นได้หน้าตาเฉย...

...น่ากินงั้นเรอะ????

...บ้าที่สุด!!!

ฟุรุคาวะ ยูตะ ชายหนุ่มอายุ21 เจ้าของบทฟูจิ ชูสึเกะ อัจฉริยะจากเซชุน โดยเขาเป็นแคสรุ่นที่4ของเซชุนในละครเพลงThe Prince of Tennis กำลังรู้สึกสับสนและกังวลใจในสถานะที่เป็นอยู่ หลังจากจบการแสดงครั้งแรกกับโรงเรียนฮิงะ เขาได้สารภาพรักกับเพื่อนร่วมงานอายุมากกว่า(แต่วุฒิภาวะบางทีก็ดูน้อยกว่า)ที่เขาสนิทด้วย ซึ่งก็คือ วาตานาเบะ ไดสุเกะ ผู้รับบทกัปตันมาดขรึม เทสึกะ คุนิมิตสึนั่นเอง

คำตอบที่ฟุรุคาวะได้รับคือวาตานาเบะเองก็รู้สึกเหมือนกัน แต่จนจบคอนเสิร์ตดรีมไลฟ์5 ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าไปเลระหว่างเขาสองคน พูดง่ายๆคือไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากตอนที่เป็นเพื่อนกันเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายมาค้างที่บ้านเขา(เหมือนที่ทำบ่อยๆ) ไปกินข้าวด้วยกัน(บางทีก็มีบาจองกับมาสะไปด้วย) แค่นั้น

และทั้งหมดนั้นทำให้หนุ่มหน้าสวยคนนี้ใกล้บ้า เขาคงต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆที่รู้สึกอยากให้ผู้ใหญ่สมองเด็กคนนี้จูบเขา หรือทำอะไรก็ได้ที่คนรักกันควรจะทำ จับมือ หรือกอดบ้างก็ได้ แต่ทั้งหมดที่อยากได้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

พอได้สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยดับความวุ่นวายก็ค่อยรู้สึกดีขึ้น เจ้าของบ้านในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาตรงไปหาคนที่นั่งดูรายการตลกอย่างเอาจริงเอาจัง

"ไดจัง ห้องน้ำใช้ได้แล้ว" ร่างบางเดินเข้าใกล้ เจ้าของชื่อหันมาก่อนจะลุกขึ้น ปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มใสไปราวกับเป็นเรื่องบังเอิญ

"หอมดีจัง สมกับที่เป็นแชมพูที่ฉันเลือกให้เลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าภูมิใจในความสามารถ(ด้านอะไรไม่รู้)ของตัวเองแล้วเดินหายไปในห้องน้ำ

ฟุรุคาวะได้แต่ยืนนิ่ง (จริงๆคือช็อคไปแล้ว) หัวใจเต้นรัวแรงจนเหมือนจะกระเด็นออกมาข้างนอก

...ไอ้ผู้ใหญ่บ้า!!!!!

ขณะที่กำลังดูหนังเรื่องโมโซโชโจวที่บาบะ โทรุ 1ในก๊วนซี้4สหาย(กูตั้งเองล่ะ)เล่น โทรศัพท์มือถือของฟุรุคาวะก็ส่งเสียงร้อง เจ้าของเครื่องหยิบมาดู พอเห็นชื่อผู้โทรเข้าก็กดหยุดหนังไว้ก่อน แล้วจึงกดรับสาย

"โหล"

-ยูตะ เมื่อกี๊ผู้จัดการฉันโทรมา ฉันโดนติดต่อให้เล่นหนังBL-

"หืม-- บาจองจะเอาดีทางด้านนี้แล้วเหรอ"

-ไอ้บ้า แกด้วยต่างหาก เดี๋ยวบริษัทแกคงติดต่อไปเอง-

".... หา???"

-อยู่กับไดจังใช่ไหมเนี่ย ฮ่าๆๆ งั้นฉันไม่รบกวนล่ะ แต่นั่นแหละ นายต้องเล่นด้วย ถ้าปฏิเสธบทฉันเอาคืนแน่-

เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างหมดแรง รู้สึกสงสารนากางาอุจิขึ้นมานิดๆที่ต้องรับมือกับวายร้ายแบบนี้บ่อยๆ (หรือจริงๆแล้วคือตลอดเวลากันนะ)

"บาจองว่าไงเหรอยูตะ"

"บาจองบอกว่า ผมจะได้เล่นหนังBLกับเขาน่ะ...... ไดจัง... ว่าอะไรไหม" ใบหน้าสวยหวานฉายแววกังวล บทก็ยังไม่เห็น ถ้าเป็นหนังน่ารักๆ...

แค่นึกหน้าบาจองก็น่ารักไม่ออกแล้ว!!!!!!

ถ้าเป็นหนังดราม่า มีลางสังหรณ์แปลกๆว่าจะมีเลิฟซีน แล้ววาตานาเบะจะว่ายังไงบ้าง น่าแปลกที่เกิดรู้สึกขึ้นมาว่าถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจ เขาคงจะไม่รับเล่นและรู้สึกเป็นสุขน่าดู

"ก็ดีนี่! ฉันว่าน่าสนใจดีออก... พยายามเข้านะยูตะ!!!" วาตานาเบะไม่ตอบเปล่าแต่ยังยิ้มจนตาหยี ท่าทางดูก็รู้ว่ายินดีกับคนตรงหน้า แถมภูมิใจแทนให้ด้วยอีกต่างหาก เพียงเท่านั้น คนที่รอฟังคำตอบก็สติขาดผึง ร่างเพรียวบางลุกพรวดขึ้น

"ดูต่อไปคนเดียวเลย! ผมไม่ดูแล้ว!" ฟุรุคาวะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความโมโห เขายกผ้าห่มมาคลุมร่างไว้

...แย่!!!

...แย่ที่สุด

...คนพรรค์ไหนวะ...

เสียงเก็บแผ่นดีวีดีกับปิดทีวีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ไม่นาน เตียงก็ยวบลงด้วยน้ำหนักของคนอีกคน

"ยูตะ เถิบหน่อยสิ"

คนที่ซ่อนตัวในผ้าห่มนอนนิ่ง

"ถ้าไม่เถิบฉันนอนด้วยไม่ได้นะ"

"...." ร่างเพรียวเขยิบตัวเพื่อสร้างพื้นที่ให้วาตานาเบะได้ล้มตัวลงมาบ้าง เขายื่นปลายนิ้วไปจิ้มแก้มคนที่นอนหันหลังให้

"ยูตะ... งอนเหมือนเด็กๆเลย เป็นอะไรหือ" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถาม พอเจอกับเสียงแบบนั้นร่างบางเลยพลิกตัวมาหา นัยน์ตาคู่สวยสบมอง แล้วก็ต้องก้มหน้าหลบ

...แค่จ้องตาก็รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงเกินความจำเป็น...

"ตัวโตขนาดนี้แล้ว"

".....ผู้ใหญ่ตัวเล็ก"

"ฮ่าๆๆๆ 3เซนต์เอง" ชายหนุ่มอารมณ์ดีหัวเราะเบาๆ

...ทุกทีเลย...

...พอเป็นแบบนี้...

...ผมก็ไม่เคยโกรธได้...

...ไดจังแย่...

"เอ้า... นอนๆ หรือจะดูหนังต่อ"

"...... นอน"

"ราตรีสวัสดิ์นะยูตะ" ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะคนที่นอนอยู่ข้างๆเบาๆ

"..... ราตรีสวัสดิ์ไดจัง"

...ผมชอบไดจังมากๆ...

...มากแบบที่คิดว่าบางที...

...ไดจังอาจจะแค่ชอบผมในฐานะรุ่นน้องที่ทำงานก็ได้...

...พอคิดแบบนั้นแล้ว...

...มันเจ็บจังเลย...







To be continue...

Free Talk>>

อีโครงการสามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อีผู้ชายรักกัน

กรูจะเป็นบ้า

อกหักมา ใครดามทีเด๊ะ

แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แม่ง จะรักกันไปไหนวะ

อีก๊วนซี้4สหายนี่

แสรดดดดดดดดดดดด

ถ้าวันเสาร์ซาคุโร่มาค้าง จะแปลสัมภาษณ์ให้เสร็จค่ะ

พวกมันได้กันแล้ว(เรอะ?)

เหี้ยเอ๊ยยยยยยยยย

ฮื้อออออออออออออออออ

ใครมีโค้ดสั่งGoodComeเล่มเดือน6มั่ง คุณฮานะจะสั่งค่ะ ขอความช่วยเหลือด่วน!

ไปร่ะ

อั๊ง