[announce] Fiction Rally by Fiction Factory : My Character

posted on 10 Jun 2008 20:21 by hanachiko in NOVELandPOEM

โอเค

มาอธิบายกันก่อนแล้วกันว่าจะทำไรกัน

เนื่องจากเซอร์เคิลเรา เป็นสถานที่เพื่อฟิคชั่น

ก็เลย จัดกิจกรรมเล่นกันเอง

ได้ไอเดียมาจากFiction Fightingค่ะ

แต่ใช้ชื่อว่า Fiction Rally

โดย

เราจะมีเนื้อเรื่องหลักเป็นพิ้นฐาน

และสมาชิกแต่ละคน ก็จะสร้างคาแรคเตอร์ขึ้นมาคนละตัว

จากนั้น

จะทำการสุ่มเลือกสมาชิก

แล้วก็ผลัดกันแต่ง คนละตอน ต่อกัน โดยไม่มีการเตี๊ยมกันล่วงหน้า

ลูกใครตกในมือใคร ก็ซวยกันไป (???)

จบเมื่อไหร่ เมื่อพวกกูพอใจให้จบ อั๊ง

โอเค

เข้าใจกันแล้วเนอะ?

ถ้าไม่เข้าใจถามไว้ เด๋วตอบ

งั้น

มาเจอลูกเค้าเลยมา

Profile

ชื่อ : ญาณัช ประสิทธิ์พรวิวัฒน์

ชื่อเล่น : นัท

เพศ : ชาย

อาชีพ : นักเปียโนประจำร้านอาหารในโรงแรม

ลักษณะภายนอก

สูง : 172 ซม.

หนัก : 57 กก.

อายุ : 20 ปี

อื่นๆ : ผมยาวเลยบ่าสีดำ ตาสีน้ำตาล ตาเศร้า ผิวสีอ่อนไม่ถึงกับขาว เวลาทำงานใส่สูทเรียบร้อย เวลาอยู่บ้านจะใส่เสื้อคอวีตัวหลวมแขนยาว กับ กางเกงขาสั้น (ให้ตายก็ใส่แขนยาว) บางทีก็ดูคล้ายๆคนขี้โรค

ลักษณะนิสัย : ชอบจมอยู่ในโลก(ความคิด)ของตัวเอง ชอบฟังเพลงกับเล่นเปียโน ชอบกรีดข้อมือระบายความเจ็บปวดของตัวเอง ชอบพูดกับรูปอาที่พกไว้ ถึงจะพูดน้อยแต่ถ้าพูดทีก็ปากดีใช่ย่อย เวลาอยู่บ้านเป็นคนเงียบๆ ไม่สุงสิงกับคนที่บ้าน(คนในตระกูล) แต่ถ้าเป็นแขกหรือคนนอก ก็สามารถยิ้มและพูดคุยด้วยได้ เกลียดการแข่งขันแก่งแย่งชิงดี แต่ถ้าต้องแข่งก็ไม่ยอมแพ้ บางทีก็มีภาพลักษณ์ที่ดูเย็นชาแต่จริงๆแล้วเปล่า ยึดอุดมการณ์ที่อาเป็นคนสอน

จุดแข็ง : ไม่ให้ใครมาชักจูงง่ายๆ

จุดอ่อน : รอบแผลที่กรีดข้อมือ เรื่องของอา

สิ่งที่ชอบ : อา เสียงเพลง ความสงบเงียบ ชุดท้องฟ้าจำลองแบบพกพา

สิ่งที่เกลียด : คนที่ดูถูกอาทุกคน คนเห็นแก่ตัว

งานอดิเรก : ฟังเพลง เล่นเปียโน ดูท้องฟ้าจำลองแบบพกพา

Background : เป็นเด็กกำพร้า เพราะหลังจากเกิดได้ไม่นาน พ่อกับแม่ก็ตาย พิชญ์ (พีท) ผู้เป็นอาเลยรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมเพราะว่าตัวเองไม่สามารถจะแต่งงานมีลูกได้ (เป็นเกย์) พิชญ์เลี้ยงมาดีแบบเอาใจใส่ เลยทำให้โตมาเป็นเด็กมีระเบียบ แต่พอจบม.ปลาย พิชญ์ก็ตายไปอีกคน ทำให้ไม่ได้เรียนต่อด้านดนตรีอย่างที่ต้องการ ด้วยความที่ว่า ดนตรี ช่วยเหลือบริษัทไม่ได้ พอไม่เรียนก็ไม่มีค่าขนม นัทจึงแอบไปทำงานตอนกลางคืน เป็นนักเปียโนที่ห้องอาหารในโรงแรมห้าดาวชื่อดัง

ปม : เพราะว่าถูกเลี้ยงมาอย่างดี ได้รับความรักและความอบอุ่น พอไม่มีพิชญ์อยู่ นัทก็เลยเคว้งไปพักใหญ่ รู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นคนชอบกรีดข้อมือทุกครั้งที่มีเรื่องมาสะกิดให้เจ็บปวด ลึกๆแล้วอยากให้ใครมาใส่ใจหรือสนใจเรื่องของตัวเองในทางดีบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ว่าอย่างคนอื่นๆในบ้าน

Intro:

ที่หน้าทางขึ้นเมรุ หลังจากที่โลงศพถูกเข็นเข้าไปด้านในตามพิธีแล้ว บรรดาผู้มาร่วมอาลัยในชุดดำต่างพากันทยอยกลับ เหลือเพียงเด็กหนุ่มร่างเพรียวเจ้าของดวงตาเศร้ายืนอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลจับจ้องที่กลุ่มควันสีเทาที่ค่อยๆลอยขึ้นสูงอย่างอาวรณ์ พร้อมๆกับน้ำตาที่เอ่อไหลออกมา

...อาพีท...

...ไม่ต้องห่วงนัทนะครับ...

...นัทจะดูแลตัวเองดีๆ...

...หลับให้สบายนะครับ...

หลังจากที่พิชญ์นั้นจากไปไม่นาน ญาณัชก็ต้องพบกับข่าวร้ายอีกข่าวหนึ่ง

"แกค่อยมาขอเงินเรียนจากฉัน ตอนที่แกคิดได้ก็แล้วกันว่าควรจะเรียนอะไร... แต่ไม่ใช่ดนตรี!"

นั่นคือคำพูดที่ลุงของเขา ซึ่งเป็นประธานคนปัจจุบันและเป็นผู้ดูแลบริหารเงินส่วนกลางของตระกูล พูดไว้ตอนที่เขาเข้าไปพูดเรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัย

...

เด็กหนุ่มนั่งลงข้างโซฟาอย่างหมดแรง ไม่ได้เรียนต่อ แล้วจะทำอะไรหาเลี้ยงตัวเองได้ สำหรับเด็กที่จบแค่ชั้นมัธยมปลายอย่างเขา มือเรียวหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาก่อนจะเปิดออกเพื่อมองดูรูปถ่ายใบสำคัญ

...อาพีท...

...นัทจะทำยังไงดี...

กว่าจะรู้ตัว น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาเศร้าๆไม่ยอมหยุด ก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้ฟูมฟายก็เพราะว่ายังช็อคอยู่ แต่พอมาถึงตรงนี้ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างระเบิดออกมา

ที่คิดว่าจะไม่เป็นไรเพราะทุกคนใจดีกับเขา

แต่ลืมไปว่าที่ใจดีกับเขาเพราะมีพิชญ์คอยดูแล

ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บใจจนเหมือนหัวใจถูกบีบ ญาณัชร้องไห้ราวกับจะตายเสียให้ได้ ห้องกว้างที่ว่างเปล่า เหลือเขาเพียงคนเดียวในสถานที่ที่เคยอยู่ด้วยกันสองคน

ความรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจรุมเร้าเข้ามา

...เพราะไม่เคยถูกทอดทิ้ง

ไม่เคยต้องอยู่คนเดียว

...นัทคิดถึงอาพีท...

มือที่เคาะคีย์เปียโนสีขาวกำลังหยิบคัตเตอร์ขึ้นมาจรดบนข้อมือ เคยอ่านเจอในหนังสือว่าเป็นวิธีฆ่าตัวตายยอดฮิต น้ำตายังคงไม่หยุดไหลออกมา ทันทีที่คมมีดกรีดลงบนผิวกาย เลือดสีแดงค่อยๆซึมออกมาเป็นจุดเล็กๆ ก่อนจะเริ่มกลายเป็นจุดใหญ่ๆจนในที่สุดก็เชื่อมกันกลายเป็นรอยเลือดที่ยาวเป็นทาง ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นวาบเข้ามาที่ประสาทจนต้องนิ่วหน้า

"...เจ็บ"

ความเจ็บปวดถูกส่งจากเส้นประสาทกลับมาที่แผลราวกับคลื่นหลายระลอก ทำให้ญาณัชละคัตเตอร์ออกแล้ววางลงบนพื้น

เขามองแผลยาวที่มีเลือดซึมออกมา

...น่าแปลกที่ไม่เจ็บที่หน้าอกแล้ว แต่กลับรู้สึกเจ็บตรงแผลที่ถูกกรีดจนลืมหมดทุกอย่าง

ถ้าไม่เจ็บที่หัวใจก็ไม่เป็นไร...

...ไม่เป็นไรแล้วครับอาพีท...

...นัทจะเข้มแข็ง...

...นัทจะอยู่ให้ได้...

...จะเป็นคนเข้มแข็งที่ไม่ถูกใครชักจูงอย่างอาพีท...

...จะเป็นคนที่ยึดมั่นในสิ่งที่ตัวเองรักอย่างอาพีท...

...อาพีทคอยดูนะครับ...

Intro End...

คุ