[Tenipuri+FanFiction] SECRET -1- (Yaoi Warning)
posted on 26 Feb 2008 11:21 by hanachiko in TeniPuriสวัสดีค่ะ
เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ
ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ
หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^
ขอบคุณค่ะ
Title: SECRET
Author: hana matsumoto
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: ?? x Fuji Syuusuke
Rating: PG14
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama
Opening Theme
-1-
... ในสายตาของเธอ...
... ผมดูเป็นคนแบบไหนนะ...
... ความจริงเป็นแบบไหน...
... บอกผมที...
เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนในชุดนักเรียนของสาธิตริคไคนั่งอยู่ริมทะเล ผืนทรายถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมจนกลายเป็นสีส้ม นัยน์ตาสีเดียวกับผืนทะเลจับจ้องไปที่สุดขอบฟ้า ขาชันขึ้นพลางโอบกอดตัวเองไว้ พาดคางกับหัวเข่าทั้งสองข้าง ภาพวันวานสมัยมัธยมต้นในชุดกาคุรันสะท้อนให้เห็นบนท้องฟ้าสีเหลืองอมส้ม
... อดีตที่มีความทรงจำดีๆ...
เป็นเวลาเกือบสี่เดือนแล้วหลังจากพิธีจบการศึกษา เป็นเวลาเกือบสี่เดือนแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่มีแม้การติดต่อ
... ก็ควรล่ะ...
... ก็เธอบอกผมเอง...
... ว่าจะหยุดความสัมพันธ์ของเรา...
... ไม่ต้องติดต่อไป...
... เพราะเธอจะไม่ติดต่อมา...
ใบหน้าหวานซุกซบกับเข่าเพื่อเช็ดน้ำตาที่เอ่อออกมา ครั้นนึกถึงตัวเองในวันนั้นต้องบอกว่าตัวเองเก่งมาก ที่สามารถกักเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้ตลอดวัน ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่มีน้ำตาสักหยด แต่หลังจากนั้น ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่คนเดียวและเผลอคิดถึง เป็นต้องร้องไห้แบบนี้ทุกครั้ง... ทั้งๆที่คิดว่าไม่เป็นไร
... เพราะผมบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร...
... ก่อนหน้านี้ผมก็อยู่มาได้...
... ทั้งๆที่ไม่มีเธอ...
เสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาเพียงบางเบาเพราะเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งได้กลบมันจนหมด ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองทะเลที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมดำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงอาบแก้มก่อนจะกระทบลงบนผืนทราย
“ทะเลสวยจนต้องร้องไห้เลยเหรอ อัจฉริยะฟูจิ ชูสึเกะ”
เจ้าของชื่อเบิกตากว้างก่อนจะรีบหันไปทางต้นเสียงด้วยความตกใจ ไม่ควรมีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขามาที่นี่ สถานที่แห่งความทรงจำของเขากับอดีตคนรัก
นัยน์ตาคมตวัดมองผู้มาเยือนก่อนจะลุกขึ้น เขาไม่คิดจะเสวนากับคนๆนี้เลยแม้แต่น้อย ร่างบางเดินเลยคนที่ยืนอยู่โดยไม่สนใจ แต่ต้นแขนกลับถูกคว้าไว้
“ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรือไง... ฟูจิ”
“ผมไม่มีความจำเป็นต้องทักทายคนอย่างเธอ... ชิราอิชิ” เขาเอ่ยตอบเสียงกร้าว ออกแรงสะบัดแขนขวาที่ถูกจับไว้ แต่ไม่สามารถสะบัดให้หลุดได้
“จะรีบไปไหนกัน...” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ชิราอิชิรู้สึกสนุกที่ได้เห็นฟูจิแสดงท่าทางเช่นนี้กับเขา
“ผมกับเธอมีอะไรต้องคุยกันหรือไง”
ร่างสูงเพียงแค่แค่นหัวเราะออกมาก่อนจะออกแรงดึงคนตัวเล็กให้ชิดเข้ามาแล้วเอื้อมแขนขวาโอบไว้แนบกาย
“ฉันจะไม่บอกใครเรื่องนายแอบมาร้องไห้ที่นี่บ่อยๆก็ได้... แต่ร้องเงียบๆคนเดียวไม่ดีต่อสุขภาพจิตนะรู้ไหม”
“!? ปล่อ-” ร่างบางสะดุ้งกับการกระทำที่กะทันหันของเขา ครั้นขืนตัวไว้จะถอยออกมาก็สู้แรงอีกคนไม่ได้
“ฉันรู้... นายคงรู้สึกแย่น่าดู ที่เทสึกะเห็นเทนนิสดีกว่านาย... หมอนั่นน่ะ... โง่นะ” ชิราอิชิก้มหน้าลงมองอีกคนที่กำลังมองเขาอย่างตกใจ
... ทำไมคนแบบเธอถึง...
“ตกใจล่ะสิ...” มือข้างขวาที่รั้งเอวบางไว้เลื่อนมาลูบหลังของฟูจิช้าๆ
“... ฉันรู้หมดแหละ เรื่องของนาย”
... หมายความว่ายังไง...
“ตั้งแต่เราแข่งกัน...” เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กช้าๆไว้กับตัว
... นี่มันอะไร...
นัยน์ตาสีน้ำทะเลเริ่มไหวระริกอีกครั้ง หยาดน้ำใสๆรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ ถ้อยคำที่ชิราอิชิพูดออกมานั้นเสียดแทงเข้าในหัวใจ และในขณะเดียวกัน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นบางเบาจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย
“ฉัน... คอยดูนายมาตลอด”
... ดูผม...
... เหรอ...
น้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ในที่สุด เป็นครั้งแรกหลังจากเทสึกะไปเยอรมันที่เขาร้องไห้หนักขนาดนี้ มือสองข้างยึดเอาเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายไว้เป็นหลัก
... เทสึกะ...
... รู้ไหมว่าผมรักเธอ...
... รู้บ้างไหม...
ฟูจิรู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่มีหยดน้ำกระทบลงบนศีรษะ พอตั้งสติได้ว่ายังอยู่ในอ้อมกอดของชิราอิชิ ร่างบางก็ดันอีกฝ่ายออกทันทีแต่เขาไม่ยอมให้ฟูจิทำเช่นนั้น
“ฝนตกแล้ว... ผม... จะกลับแล้ว” น้ำเสียงของฟูจิฟังดูสั่นเครือ เขารู้ตัวดีว่าในสภาพจิตใจที่สั่นไหวแบบนี้ไม่ดีสำหรับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย
... เพราะผมกำลังอ่อนแอ...
“... หืมม์... เหรอ... ถ้าอย่างนั้นก็... บ๋ายบาย” มือข้างที่มีผ้าพันไว้ยกขึ้นโบก
ท่ามกลางหยาดฝนที่เริ่มปรายโปรยลงมา ฟูจิหันหลังเดินจากบริเวณนั้น แต่เขาเดินได้ไม่ไกลก็เหลียวกลับไปมอง ชิราอิชิยังยืนอยู่ที่เดิม นัยน์ตาคมที่เหมือนกับจะมองเขาทะลุปรุโปร่งยังมองมาที่เขาไม่ละสายตาไปไหน
... จะไปไหนก็ไปสิ...
... จะยืนอยู่แบบนี้ทำไม...
คนสองคนยังคงยืนมองหน้ากันท่ามกลางฝนที่เริ่มจะตกหนักแรงขึ้นเรื่อยๆ เสื้อนักเรียนของทั้งคู่โดนน้ำฝนจนเปียกชุ่ม ทว่ายังไม่มีใครคิดจะขยับไปไหน ฟูจิรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างจากคนตรงหน้า ความรู้สึกของเขาเองก็ยังสับสน แม้จะไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ แต่ปากก็ได้เผลอพูดออกไปเสียแล้ว
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านผมก่อนก็ได้”
... ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...
บ้านของฟูจิที่ว่าก็คือหอพักใกล้ๆนั้น การย้ายมาเรียนที่ริคไคทำให้เขาต้องเดินทางจากบ้านมาไกลขึ้น เขาจึงตัดสินใจออกมาอยู่หอ... มาอยู่ในที่ที่ไกลจากความทรงจำเดิมๆ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องมาที่ทะเลแห่งนี้แทบจะทุกเย็นหลังจากซ้อมเสร็จ
เจ้าของนามอัจฉริยะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี เขาหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนส่งให้ชิราอิชิ
“อาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนชุดนี่... ร่มเอาของผมไปก็ได้”
“ไม่เป็นไรหรอก ยืมแค่ชุดนอนก็ได้ เพราะฉันไม่คิดจะกลับคืนนี้”
“!? หมายควา-!!” ข้อมือเล็กถูกดึงกระชากเข้ามา ผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าที่ถือไว้หล่นลงบนพื้นห้อง ชิราอิชิดึงข้อมือของฟูจิจนร่างบางชนเข้ากับตัวเขา มืออีกข้างจับปลายคางมนเชิดขึ้นให้นัยน์ตาสีสวยสบตาเขา
“พอได้ดูใกล้ๆแบบนี้... หึ... น่าเสียดายจริงๆที่นายเป็นคนของเทสึกะ” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปากของร่างสูง ฟูจิสะบัดหนีแทบจะทันที แต่ครั้นพอห่างไปได้ ก็ถูกกระชากกลับเข้าไปตามเดิม
“น่าเสียดายตรงไหนกัน???” ฟูจิตวาดถามเสียงกร้าว
... ทั้งๆที่รู้ดี...
... การต่อปากต่อคำก็แค่ถ่วงเวลา...
“ถ้าเป็นฉัน... คงไม่ปล่อยให้นายต้องร้องไห้คนเดียวหรอกน่า”
เสียงฝ่ามือกระทบกับซีกหน้าของชิราอิชิดังขึ้น
“เธอไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ชีวิตของผม!” อัจฉริยะประกาศกร้าว แขนซ้ายพยายามออกแรงดึงข้อมือตัวเองให้เป็นอิสระเสียที คราวนี้ชิราอิชิยอมปล่อยให้ฟูจิสะบัดจนหลุด
“ทำไม... ฉันพูดแทงใจดำหรือไง ไม่ยอมรับความจริงเหรอฟูจิ ว่านายน่ะ ถูกเทสึกะทิ้งไปแล้ว” สายตาของชิราอิชิมองมาที่เขาคล้ายกับจะเยาะเย้ย
“ออกไปซะ!! ออกไป!!!!” เสียงหวานตะโกนไล่ แต่ร่างสูงกลับยืนนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นัยน์ตาสีน้ำทะเลที่บัดนี้มีน้ำตารื้นออกมาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างโกรธแค้น
“ผมไปเองก็ได้!!!” เขาเดินเลยไปโดยไม่สนใจราวกับชิราอิชิเป็นอากาศธาตุ ฟูจิคว้าลูกบิดประตูด้วยความโมโห เพราะความจริงที่ให้ตายก็ไม่อยากจะยอมรับ ทันทีที่เขาเปิดประตูได้ คราวนี้แขนเรียวถูกกระชากเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับประตูที่ถูกเตะปิดลง และไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ริมฝีปากอุ่นร้อนของอีกฝ่ายก็ทาบทับลงมา
“คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยนายไป... ไม่สมกับเป็นอัจฉริยะเอาเสียเลยนะ” น้ำเสียงอวดดีเอ่ยว่าก่อนจะหัวเราะออกมา มือที่จับแขนไว้ลากร่างบางเข้ามาในห้องด้วยแรงที่มากกว่าเมื่อครู่แล้วเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียง
... ทำไมถึงทิ้งผมไป เทสึกะ...
to be continue...
Free Talk>>
อา... รายงานมีไม่รู้จักทำ ช่างบ้าจริงๆ ประมาทมาก
อ่า ไม่ได้แต่งฟิคปุริคนเดียวนาน... รู้สึกแปลกๆ ไม่คุ้นเคยกับการพิมพ์ไปแล้วไม่มีอะไรตอบมา *เครียด*
แต่ก็เข็นออกมาแล้ว *---*
ด้วยความเสี้ยนล้วนๆ
ใกล้สอบ รายงานบึม ทำให้คนเป็นบ้า เมื่อคืนถ่างตาดูออสการ์เหมือนผีเข้า รายงานไม่ยอมทำ สอบไม่อ่านหนังสือ
แถมวันนี้สอบ ออกแนวบ้าพลัง อาจารย์ให้กระดาษ8หน้า เขียนไป7 ออกแนวเพื่อพญายม อยากได้Aแต่คงยาก 5555 เอาเหอะ
เรื่องนี้คิดว่าเป็นไง ตอนแรกสั้นนิดๆ ตอนหน้าไม่สั้นงี้แล้วล่ะ 5555 แรงบันดาลใจก็มาจากเพลงอายูอีกเช่นกัน *--* (รวมถึงชื่อเรื่องด้วย) ทำใจได้เลยว่าลองเป็นเพลงอายูแล้ว ไม่ได้อ่านเรื่องขำๆแน่ 555555
ชอบฟูแบบนี้
ดูมึนๆ อ่อนแอ เอ๋อๆ แต่เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจในหลายๆเรื่อง ฮากกกก (ราวกับกูไม่ได้เขียนเอง)
เอาเป็นว่า ฝากไว้ด้วยละกัน
เด๋วเหลือรายงานอีกฉบับ พฤหัสนี้ แล้วค่อยว่ากันว่าจะต่อเมื่อไหร่
อะฮ้า--- ล้าลา โฮกกกกกก (เป็นเหี้ยไรไปแล้ว?)
รับแฟนอาร์ตอีกเช่นเคย (?)
5555555555555555
ฮึ่ยยยยยย
ใครรู้จักโรงพิมพ์ที่ยอมพิมพ์ฟิคNCมั้ยค้า--------!!!
ต้องการ วอนท์ นี้ด อย่างร้ายแรง 555555 ไม่งั้นชี่ฟูไม่ได้ออกแน่กรู 55555
เอาแหละ
ไปร่ะค่า----
บ๋ายบายบี๋
ฮิๆๆๆ
โดนทิ้งๆ
#1 By :nakare: on 2008-02-26 11:48