カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

ปุปุปุปุปุ (เสียงใหม่ แฮปมาจากน้องแมว)

หัวข้อเอนทรี่แบบนี้ไม่คุ้นตาล่ะสิ

เหะเหะเหะ

ก่อนอื่น

คำถามยังเปิดให้ถามอยู่นะ(เว้ย)คะ

แต่แอบขี้เกียจแล้ว

เพราะงั้น

จะปิดภายในเย็นวันนี้แล้วนะคะ

จิ้มไปถาม

แอบบังคับกลายๆ

อย่าลืมว่า คำถามที่ถามได้ ต้องเป็นคำถามที่ฮานะจะตอบด้วยคำว่า ใช่ กับ ไม่ใช่ เท่านั้นนะคะ

โอเค

กลับมาที่เรื่องหัวข้อกระทู้

PreviewFiction

ใช่ค่ะ

มันคือการเอาพรีวิว (หรือเทรลเลอร์มาประกอบ)

ค่ะ

โฆษณาล่วงหน้า

[z+h series] file.03

ยังไม่มีชื่อเรื่องค่ะ แต่มีแคสแล้ว

ฟรุตตะคุง

รับบทเป็น

FURUKAWA YUUTA

เด็กหนุ่ม(?)อายุ18 (รายละเอียดอื่นๆเด๋วเพิ่มทีหลัง)

กับ

เทะดาย

รับบทเป็น

WATANABE DAISUKE

อาจารย์ห้องพยาบาลอายุ25 (???)

เรื่องทั้งหมด เกิดขึ้นในโรงเรียนประจำชายล้วนแห่งหนึ่งในญี่ปุ่นค่ะ

*---*

มีพริวิวได้ยังไง

เพราะฮานะบ้าค่ะ

ฟรุตตะเวรแม่งไม่ยอมออกจากหัว

ซาคุโร่เลยอาสาว่าเทะดายจะล่อออกมาให้

ค่ะ

ล่อออกมา

หนักกว่าเดิม ไม่ใช่ล่อออกให้พ้น

ล่อออกมาประทับร่างน่ะใช่

เอาล่ะค่ะ พร้อมแล้วก็ ปะ

ดูพรีวิวกัน

"ฟุรุคาวะคุง มีเลือดติดอยู่ที่แขนเสื้อ บาดเจ็บเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มพร้อมยื่นมือออกไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายขึ้นมาดูใกล้ๆ

"นิดหน่อยครับอาจารย์" ใบหน้าสวยปั้นรอยยิ้มให้คนที่ทำท่าเป็นห่วงราวกับข้อมือเขาจะขาดออกจากกันก็ว่าได้

"ไปทำแผลมั้ย? ใช้เวลาไม่นานหรอก" เขาเงยหน้าขึ้นบอกเมื่อนึกได้ว่าควรทำแผลให้เรียบร้อย และไม่ลืมที่จะรับประกันกับอีกฝ่ายเผื่อกลัวว่าจะเข้าเรียนไม่ทัน

ยูตะยิ้มให้อีกที "รบกวนด้วยนะครับอาจารย์" ร่างเพรียวเดินตามหลังอาจารย์ที่แสนใจดี

... ทำสักชั่วโมงผมก็ไม่ว่าหรอกครับ...

... อาจารย์...

ชายหนุ่มเดินนำเข้าไปในห้องพยาบาล ปล่อยประตูเปิดทิ้งไว้เพื่อให้ลูกศิษย์ที่เพิ่งคุ้นหน้ากันไม่นานตามเข้ามาได้ตามสบาย เขาเดินตรงไปที่ตู้ยา หยิบเอาแอลกอฮอล์ล้างแผลและยาใส่แผลวางบนโต๊ะก่อนหันไปหาสำลีและอุปกรณ์อื่นๆ

"นั่งรอก่อนนะฟุรุคาวะคุง"

"ครับ" เขารับคำพลางมองไปรอบๆห้อง ม่านก็มี ห้องก็ล็อคได้ สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่อาจารย์ประจำห้องพยาบาล ท่าทางตั้งอกตั้งใจกับการเอาใจใส่นักเรียนของไดสึเกะช่างดูน่ารักในสายตาของเขาเหลือเกิน

"ยื่นมือมาสิ" ไดสึเกะมองด้วยสายตาและสีหน้าเป็นมิตร มือวางหงายอยู่ตรงหน้ารอรับมือของเขา พอส่งให้ร่างเพรียวก็ถกแขนเสื้อที่เปื้อนเลือดของเขาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าประหลาดใจ

"หืม? อ้าว...ทำไม..."

ดูเหมือนอาจารย์ห้องพยาบาลแสนดีเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาสบายดีทุกประการ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนแม้แต่น้อย

คนที่ถูกจับแขนไว้ยิ้มให้

"ทำไมเหรอครับอาจารย์"

"เอ่อ..." เขาลำบากใจที่จะพูด "เธอไม่ได้บาดเจ็บ...นี่..."

ยูตะยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

"ครับ"

... ที่กำลังจะบาดเจ็บน่ะ...

... อาจารย์ต่างหาก...

ไดสึเกะนิ่งอึ้งไป อีกฝ่ายเล่นรับคำเอาง่ายๆ แบบนี้เขาก็รับมือไม่ถูก อย่างน้อยก็น่าจะมีคำอธิบายสักนิดก็ยังดี

"งั้นก็ดีแล้วล่ะ...รีบกลับไปเรียนเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทัน" เขาพูดออกไปอย่างนั้นพลางลุกหนี รู้สึกสังหรณ์แปลกๆ ขึ้นมาจนอดไม่ได้ที่จะรีบเลี่ยงจากอีกฝ่าย ข้างนอกก็เงียบเสียจนน่ากลัว นักเรียนคนอื่นคงกลับเข้าห้องกันหมดแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกครับ... ยังมีเวลาอีกนิด" ร่างเพรียวลุกขึ้นบ้างก่อนจะเดินไปล้มตัวลงบนเตียงสีขาว

"พักนิดนึงคงไม่เป็นไรเนอะครับ"

"ฟุรุคาวะคุง" อาจารย์พยาบาลแสนดียังมีแก่ใจเดินไปดูถึงเตียง

"ขอร้องล่ะ รีบกลับเข้าห้องเรียนเถอะ ทำแบบนี้ไม่ดีเลย"

ยูตะไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป เขาคว้าข้อมือของอาจารย์ไว้แล้วดึงให้นอนลงบนเตียงก่อนจะตามมาคร่อมไว้ มือสองข้างกดข้อมือของอีกคนตรึงไว้กับเตียง

"ยังมีเวลาอยู่นี่ครับ"

"ฟ..ฟุรุคาวะคุง!" ชายหนุ่มพยายามขืนข้อมือ แต่ก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อคนด้านบนออกแรงบีบหนักขึ้น

"จะทำอะไรของเธอน่ะ?!"

"ทำความสนิทสนมกับอาจารย์ไงครับ" ใบหน้าสวยยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน

ไดสึเกะเกือบจะสะดุ้ง เขาอยากถอยให้ห่างแต่ตัวเองก็โดนกดนอนอยู่ สบตาอีกฝ่ายได้ไม่ทันถึงวินาทีดีก็ต้องหลบ ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างช่วยไม่ได้

"ฟุรุคาวะคุง เลิกล้อเล่นทีเถอะ"

"ตรงไหนที่ทำให้อาจารย์คิดว่าผมล้อเล่นครับ" ยูตะยิ้มถาม รู้สึกดีอย่างประหลาดที่เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอาจารย์

... น่ารักอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย...

"พ..พอเถอะ! มากไปแล้ว เรื่องแบบนี้ไม่เห็นต้องบอกเลยว่าล้อเล่นตรงไหน ปล่อยผมได้แล้วนะ" เขาพยายามเอาความใจเย็นเข้าสู้ สายตาคนที่คร่อมอยู่ด้านบนไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

... น่าเสียดายจัง...

... แต่จะปล่อยไปก่อนก็ได้...

"... ก็ได้ครับ" คนที่อยู่ด้านบนปล่อยมือข้างนึงที่กดไว้ออก แล้วดึงแว่นออกมาจากใบหน้าของคนข้างล่าง พอดีกับที่เสียงออดเข้าห้องเรียนดังขึ้น

ร่างสูงผละออกมาจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องพยาบาล ก่อนจะพ้นประตู เขาหันมายิ้มให้คนที่ยังเรียกสติคืนมาไม่ครบ

"แว่นของอาจารย์นี่... ผมขอเก็บไว้ก่อนนะครับ"

"ฟุรุคาวะคุง!!!" อาจารย์ห้องพยาบาลแสนดีรีบลุกจากเตียงหมายจะตามไปเอาแว่นคืน แต่เพราะขาดแว่นซ้ำยังรีบร้อน ไม่ทันไปถึงไหนก็ชนเข้ากับกรอบประตูเสียทีหนึ่ง และทำได้แค่มองเงารางๆ ของลูกศิษย์ตัวดีที่กำลังเดินห่างออกไป

~ นี่เป็นส่วนไหนของเรื่องก็ไม่รู้ ~

เบื้องหลังการถ่ายทำอยู่นี่

กดสิคะ

ติดตามกันได้เมื่อไฟล์1และ2จบนะคะ (เมื่อไหร่?)





ไปร่ะค่ะพี่น้องงงงงง~~~!!




ซียูเมื่อชาติต้องการค่ะ ฮิ้วววววว