カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

“ใกล้วันวาเลนไทน์แล้วเนอะ”

“นั่นสิน้า~ ปีนี้ฉันจะทำยังไงกับช็อคโกแล็ตกองเท่าภูเขาดีนะ”

โอชิทาริยังคงพล่ามถึงความป็อบปูลาร์ของตัวเอง พร้อมทั้งสาธยายถึงจำนวนช็อคโกแล็ตที่ได้จากสาวๆที่โรงเรียน ได้ยินแค่นั้นผมก็รู้สึกหงุดหงิดจนไม่อยากจะฟังต่อเสียด้วยซ้ำ ถึงจะเป็นเรื่องในอดีตของเขา แต่การเอามาพูดด้วยสีหน้าเป็นปลื้มแบบนั้นมันน่าโมโหจริงๆ - - - ถ้าปลื้มกับช็อคโกแล็ตที่จะได้จากสาวๆมากนักก็ไม่ต้องเอาจากผมก็แล้วกัน

ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ผมก็ไม่ได้พูดออกไป ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเพ้อเรื่องปีก่อนๆให้ฟังจนถึงบ้าน

ฮะฮะฮะ

... มันน่าทำช็อคโกแล็ตวางยาให้จริงๆเลยนะ คนแบบเธอเนี่ย...

ผลสรุปก็คือ...

วันนี้ซึ่งเป็นวันวาเลนไทน์ ผมถือโอกาสหยุดเรียนพร้อมทั้งปิดมือถือ ไม่อยากจะรับสายจากหมอนั่น หน้ายังไม่อยากจะเห็นเลยแม้แต่น้อย

... คนรึอุตส่าห์ซื้อของมาทำช็อคโกแล็ตให้...

ผมหมดเวลาช่วงเช้าของวันวาเลนไทน์ไปกับการทำช็อคโกแล็ตผสมเอ็มแอนด์เอ็ม จัดวางในกล่องทั้งสองที่วางไว้ให้เรียบร้อย แล้วก็มองมันนิ่งๆ

... คงได้ให้แค่กล่องเดียวแน่ๆ...

... ผมรู้สึกไม่ดีเลย...

... ถึงอย่างนั้นผมก็อดไม่ได้...

ไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ว่าผมจะเป็นได้ขนาดนี้ ถ้าผมเป็นนักเรียนของเฮียวเทอาจจะไม่มีเรื่องหงุดหงิดใจพวกนี้ก็ได้ อีกไม่นานก็จะเรียนจบม.ต้นกันแล้ว ผมมีแผนของผม แต่คนอย่างเธอ จะอยู่ตามกัปตันของเธอต่อ หรือจะกลับบ้านเกิด

... หรือจะมากับผม...

พอคิดถึงตรงนี้ทีไรเป็นต้องรู้สึกวูบทุกที

... เพราะกลัวจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน...

... หรือเพราะกลัวจะต้องจากกันตลอดไป...

ถ้าคิดได้แบบนี้ก็เอาช็อคโกแล็ตไปให้เธอแล้วพูดกันดีๆเสียก็จบ

... แต่บางทีนะ... ผมก็กังวลเหมือนกัน...

... สำหรับเธอ...

... แค่ผมพอจริงๆหรือเปล่า...

“เทะสึกะ?”

“ไม่สบายเหรอ...” เพื่อนที่แสนดีของผมถามด้วยความเป็นห่วง ผมจึงได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัวก่อนจะตอบเขาว่าผมหยุดเพื่อทำช็อคโกแล็ต

ผมเดินนำเขาเข้ามาข้างใน ก่อนจะหยิบกล่องสีน้ำตาลลายขาวขึ้นยื่นให้

“ช็อคโกแล็ตวาเลนไทน์...”

“....” เทะสึกะนิ่งไป ผมรู้ดีว่าเขากำลังลำบากใจ

“ช็อคโกแล็ตตามมารยาทไง เห็นเด็กผู้หญิงเค้าพูดกัน...”

เทะสึกะไม่ตอบอะไรแต่เขาก็รับช็อคโกแล็ตไปจากผม ตอนแรกเขาทำท่าเหมือนอยากจะถาม แต่พอเห็นช็อคโกแล็ตอีกกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะก็เลยไม่พูดอะไร คงจะเข้าใจตามนั้นจริงๆว่าผมหยุดเรียนเพื่อทำช็อคโกแล็ต

อยู่ไม่นานเทะสึกะก็กลับไปเรียนต่อช่วงบ่าย ส่วนผมก็กลับมานอนแปะอยู่กับโซฟา เปิดทีวีดูได้แวบเดียวก็ต้องปิดแล้วนอนลงกับโซฟาอีกครั้ง

... ผมทำแบบนี้ดีแล้วเหรอ...

ความรู้สึกเหงาๆแปลกๆโถมใส่ตัวผมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์

... เธอเคยรู้สึกแบบนี้บ้างมั้ย...

ผมจ้องกล่องช็อคโกแล็ตบนโต๊ะอยู่นาน ในหัวผมว่างเปล่า ใจหนึ่งก็อยากเอาไปให้ถึงที่ อยากจะเห็นใบหน้าประหลาดใจก่อนที่รอยยิ้มจะตามมาของโอชิทาริ แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่กล้า ถ้าผมจะต้องไปเห็นในสิ่งที่เขาอาจจะไม่อยากให้ผมเห็น

... แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากเอาไปให้...

เพราะผมตั้งใจทำ?

... ไม่หรอก เหตุผลมันง่ายกว่านั้น...

ก็แค่เพราะว่าผมรักโอชิทาริ...

พอผมคิดได้แค่นั้น ผมก็รีบขึ้นไปแต่งตัว ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันที่มีนักบุญต้องเสียสละชีวิตตัวเองไป ผมจะยอมลดทิฐิบ้าบอของผมดูสักวันก็ได้

... แต่ถ้าไปถึงนู่นแล้วผมเห็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น...

... ผมได้ฆ่าเขาแน่ๆ...

ก่อนจะออกจากบ้าน ผมไม่ลืมที่จะหยิบผ้าพันคอสีขาวผืนหนาที่เขาซื้อให้พันไปด้วย

...จะจำได้ไหมว่าซื้อให้ผม...

... จะทำสีหน้าแบบไหนกันนะ...

แค่คิดผมก็ตื่นเต้นแล้ว

ผมยืนรออยู่ที่ใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียนของเขา อาศัยเงาต้นไม้เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตมากนัก ยืนอยู่ไม่นานผมก็เห็นเขาเดินออกมา น่าแปลกที่ไม่เห็นมีกองช็อคโกแล็ตอย่างที่คุยไว้ หนำซ้ำดูเหมือนเขาจะพยายามโทรศัพท์หาใครบางคนอยู่

... ผมปิดมือถือไว้นี่นา...

พอนึกออกผมก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาจะเปิด ตอนนั้นมีเด็กผู้หญิงคนนึงวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมทั้งมอบช็อคโกแล็ตให้ แต่โอชิทาริกลับปฏิเสธพร้อมทั้งดันกล่องช็อคโกแล็ตนั้นคืนไป

เพียงแค่นั้นผมก็รีบกดเปิดมือถือ ทันทีที่เครื่องทำงาน ก็มีสายเรียกเข้าทันที เสียงริงโทนประจำตัวของโอชิทาริดังขึ้น พร้อมๆกับเจ้าตัวที่หันมาตามเสียงที่ได้ยิน

“ฟูจิ??” เขาตะโกนเรียกพร้อมทั้งรีบวิ่งเข้ามาหา

“ช็อคโกแล็ตกองเท่าภูเขาล่ะ”

“นั่นน่ะ มันเรื่องของปีก่อนต่างหาก... ตอนนี้ฉันมีนายแล้ว ฉันไม่รับหรอก ช็อคโกแล็ตจากคนอื่นที่ไม่ใช่นายน่ะ”

ผมมองใบหน้าเลิกลักของเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่น

“แล้วนายปิดมือถือตลอดวันทำไม ฉันตกใจรู้ไหม พยายามคิดอยู่ว่าทำอะไรให้นายโกรธอีกหรือเปล่-”

ผมยื่นกล่องช็อคโกแล็ตสีดำที่มีลายแถบสีชมพูบางๆคาดไปมาให้เขา และนั่นทำให้เขาเงียบไปเลย

... เธอนี่ตลกจริงๆ...

“ผมไม่ได้โกรธหรอก...”

... ก็แค่ความกังวลไม่เข้าเรื่อง...

“ผมรักเธอต่างหาก... ยูชิ”