カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Title: CHAINED
Author: shadow as Akutsu Jin
hana matsumoto as Dan Taichi
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Akutsu Jin x Dan Taichi
Rating: PG
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

*1*

ยามเช้าวันหนึ่ง ในปลายฤดูใบไม้ร่วงที่ทุกๆแห่ง ดูเหมือนจะห่อเหี่ยวไปตามฤดูกาล เด็กหนุ่มร่างเล็กเดินกอดแม็กกาซีนมาตามทางเดินพลางยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ข่าวใหญ่ที่พาดอยู่ในเล่มทำให้อดมีสีหน้าเริงร่าเช่นนี้ไม่ได้

นัยน์ตาแฝงแววดุดันจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างสงสัย ปรกติก็ร่าเริงอยู่..แต่วันนี้ชักจะร่าเริงเกินไปจนน่าสงสัย

อาคุสึดีดก้นบุหรี่ที่ไหม้ไปกว่าครึ่งลงที่พื้น เงาใต้ร่มไม้ใหญ่ดูท่าจะไม่พอสำหรับซ่อนจากดวงตาสีดำเหมือนตาแมวนั่นแล้ว

"รุ่นพี่อาคุสึ~" เมื่อเด็กหนุ่มมองเห็นคนที่ตามหา ขาเรียวสองข้างรีบจ้ำให้เร็วขึ้นเพื่อพาตัวเองมาหาเขา

"อรุณสวัสดิ์ครับ" ใบหน้าที่ดูน่ารักเกินเด็กผู้ชายแต้มด้วยรอยยิ้มยามเอ่ยทักทาย

"อรุณสวัสดิ์" อาคุสึเปล่งเสียงทักออกไปแล้วรีบบี้บุหรี่ลงกับลำต้นของต้นไม้ เจ้านี่แพ้บุหรี่..เป็นเรื่องที่เขาจำได้ดี

"มีอะไรหรือไง ทำท่าอย่างกับเจอเรื่องอะไรดีๆมา"

"ครับ!" ดันเอ่ยตอบอย่างเริงร่าพลางชูแม็กกาซีนในมือให้คนตัวสูงดู

"เอจิเซ็นคุงกลับมาจากอเมริกาแล้วล่ะครับ!"

"เอจิเซ็น?" ร่างสูงพึมพำ จำได้ว่าหลังจากที่แข่งครั้งนั้นตอนที่เจ้านั่นอยู่ปีหนึ่งก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องรับรู้อีก หรือว่าไทจิ...

"การที่เขากลับมามันเกี่ยวข้องอะไรกับนาย?"

นัยน์ตากลมใสสีนิลจ้องมองตาดุๆของอีกคนแล้วยิ้มออกมาอีก "ผมสัญญาไว้ว่าจะพาเอจิเซ็นคุงไปเที่ยวครับ"

"ไปสัญญาอะไรกันไว้ตอนไหนล่ะ ป่านนี้เจ้าเด็กนั่นกลับมาก็คงลืมไปหมดแล้วมั้ง" เสียงทุ้มเริ่มไม่สบอารมณ์ กลับมาไม่ทันไรก็มากวนใจอีกซะได้..ไอ้หมอนั่น

"นี่ครับ" ดันยกโปสการ์ดขึ้นให้ดู เป็นของที่ได้รับจากเอจิเซ็นก่อนหน้านี้สักพักหนึ่ง

"หืม? ขนาดในโปสการ์ดก็ยังอวดดีไม่เลิก" อาคุสึชูสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นสูง ใจนึกอยากจะทำลายให้พ้นๆไปเพราะความดีใจของเจ้านี่... ที่ดูจะมากเกินไปสำหรับแค่เพื่อนที่ไม่ได้เจอมานาน

"ติดต่อกันตลอดเลยเหรอ"

"นานๆทีผมจะส่งโปสการ์ดไปให้น่ะครับ เพิ่งมีเนี่ยล่ะครับที่เอจิเซ็นคุงตอบผมมา" ดันยังคงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

"เจ้านั่นไปอเมริกาตั้งนาน พอกลับมาก็ใช้แรงงานนายเลย.... ทุเรศชะมัด" อาคุสึยัดโปสการ์ดลงกระเป๋าเสื้อแล้วออกเดินไปยังตึกเรียน

"...บ้าเอ๊ย..."

"อ๊ะ!" จะร้องท้วงที่อีกคนยึดเอาโปสการ์ดของเขาไปแล้วก็ไม่ทัน

"รุ่นพี่อาคุสึครับ! รอผมด้วยครับ" เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามคนตัวสูงให้ทัน หากช้าไปนิดเดียว ต้องถูกทิ้งไว้แน่ๆ ในเมื่อความยาวของก้าวแต่ละก้าวของเขากับอาคุสึต่างกันราวฟ้ากับเหว

แม้จะอยู่ชั้นมัธยมปลายปี1แล้ว แต่ 'ดัน ไทจิ' ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนอยู่ชั้นมัธยมต้นปี1เท่าไหร่นัก ถึงร่างกายจะยืดขึ้นแต่ก็ยังคงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานอยู่มาก เด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันที่ตัวสูงกว่าเขาก็มีไม่น้อย

อาคุสึเหลียวหลังไปมองคนตัวเล็ก แก้มขาวเริ่มเป็นสีจัดเพราะออกแรงวิ่งไล่ตาม ผ้าคาดผมอันใหญ่ก็ตกลงมาปรกหน้าอยู่ตลอดเวลา เขาหยุดยืนแล้วจับศีรษะเล็กๆดึงผ้าคาดหัวให้เข้าที่

"ใส่แบบนี้เดี๋ยวก็อันตรายหรอก"

เด็กหนุ่มยิ้มแหยๆให้ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่อยากถอดผ้าคาดหัวอันนี้ออกครับ"

"ทำไมล่ะ ถ้ามันน่ารำคาญนักก็ถอดออกซะสิ...จะใส่ไว้ทำไม"

"ผมถอดออกก็เวลานอน อาบน้ำ แล้วก็ซักเท่านั้นแหละครับ" ดันยกมือขึ้นมาจับผ้าคาดหัวให้พอดี

"ของสำคัญขนาดนี้ ผมจะถอดออกได้ไงครับ รุ่นพี่อาคุสึ"

เขาไม่พูดเปล่า แต่ทำเป็นเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง "ไม่น่ารำคาญหรอกครับ"

"สำคัญกว่าไอ้นี่?" อาคุสึดึงโปสการ์ดหนีมือเล็กที่พยายามจะคว้า

รอยยิ้มจางๆที่หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่เห็นติดอยู่ที่ริมฝีปาก ระหว่างที่แย่งกันไปมาโปสการ์ดใบเล็กก็หลุดจากมือลงไปที่พื้นหญ้า ร่างสูงก้มตัวลงเก็บแล้วเป่าไล่ฝุ่น

"จะไปกับหมอนั่นเมื่อไหร่"

"พรุ่งนี้ครับ" ดันตอบชัดถ้อยชัดคำ รอยยิ้มไม่จางหายไปจากใบหน้าน่ารักเลยแม้แต่น้อย

"พรุ่งนี้เหรอ...ก็ดีนี่" อาคุสึปล่อยโปสการ์ดจากมือให้ค่อยๆร่วงลง นัยน์ตามีรอยขันเมื่อเห็นคนตัวเล็กพยายามไล่ตะครุบมัน เขาก้าวเร็วๆไปที่ห้องเรียนโดยที่ในหัวยังครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อครู่

พรุ่งนี้...สินะ

เด็กหนุ่มสองคนเดินไปด้วยกันตามเส้นทางที่คนตัวเล็กกว่านำไป ดันที่ปกติก็ตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อสเว็ตเตอร์ตัวยาวเลยยิ่งทำให้ดูตัวเล็กเข้าไปใหญ่ ผิดกับอีกคนที่อยู่ข้างๆ... เอจิเซ็นสูงกว่าที่เคยมากจนเวลาคุยต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่ถึงอย่างนั้น ท่าทางหรือนิสัยก็ดูท่าว่าจะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่เลย

หลังจากทานเบอร์เกอร์เสร็จ เอจิเซ็นก็บอกว่าจะต้องไปหารุ่นพี่ที่เซชุน คนตัวเล็กกว่าเลยรีบอาสาไปเป็นเพื่อน

".... ไม่ต้องก็ได้... ฉันไปถูก" เอจิเซ็นตอบปัดคำพูดของอีกคนด้วยเสียงต่ำๆอย่างเคย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ! ผมไปเป็นเพื่อนเอจิเซ็นคุงได้ ถ้าหลงไปจะแย่นะครับ!"

"........." เอจิเซ็นนิ่งไป ... นี่เห็นเขาเป็นคนแบบไหนกันนะ...

"นะครั-?? หวา" ยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ผ้าคาดหัวที่คาดไว้ก็หล่นเลื่อนลงมาปิดบังลูกตาจนมองอะไรไม่เห็น

เด็กหนุ่มตัวสูงเอื้อมมือมาช่วยดึงขึ้นให้ เอจิเซ็นชะงักมือไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับเรือนผมของอีกคนหนึ่ง

"ขอบคุณครับ เอจิเซ็นคุง" ร่างบางรีบเอ่ยคำขอบคุณอย่างเขินๆก่อนจะรู้สึกได้ว่า ฝ่ามือของเอจิเซ็นยังวางอยู่บนศีรษะของเขา

"... หัวนายนิ่มดีนะ" ริมฝีปากที่ปกติมักจะเหยียดรอยยิ้มถากถางคนอื่นกลับยิ้มออกมาอย่างเต็มที่ ขณะที่ลูบศีรษะของดันไปมาช้าๆ

ดันค่อยๆหดคอลงเล็กน้อย เสียงที่ฟังดูเต็มไปด้วยพลังกลับฟังดูเบาหวิว เด็กหนุ่มตัวเล็กไม่ค่อยชินกับการที่มีคนมาลูบหัวเท่าไหร่นัก

... ยิ่งเป็นเอจิเซ็นคุงแล้ว...

"ถ้..าอย่างนั้น... แยกกันตรงนี้ก็ได้ครับ.. เอจิเซ็นคุง" แก้มใสสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเล็กน้อย

เอจิเซ็นชักมือกลับมา ก่อนที่รอยยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างแบบเดิมจะกลับมาให้เห็น

"ไปล่ะ.. ขอบคุณนะที่เลี้ยง" เขาไม่ลืมที่จะลูบหัวดันอีกครั้งก่อนจะเดินจากไปยังเส้นทางที่ตัวเองจำได้

"แล้วพบกันใหม่ครับ เอจิเซ็นคุง" พอยกมือบ๋ายบายจนอีกฝ่ายลับสายตาไปแล้ว ดันก็ตั้งใจจะเดินกลับบ้านพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

"ไทจิ" เสียงลึกลับดังขึ้นทันทีที่ดันเดินถึงหน้าบ้าน อาคุสึที่ถือบุหรี่ไว้ในมือดีดขี้บุหรี่ทิ่งลงพื้นถนนที่ว่างเปล่า เขาปาดเหงื่อที่ติดหน้าผากตัวเองออกแล้วยันกายให้ตรงขึ้นจากที่พิงไว้หมิ่นๆ

...ไอ้ที่ต้องวิ่งกลับมาดักก่อนที่จะถึงบ้าน ก็หนักหนาเอาการเหมือนกัน...

"เป็นไงมั่งล่ะ ไอ้หมอนั่นน่ะ" ร่างสูงเลี่ยงการเรียกชื่อ ที่ไม่ว่าคิดถึงหรือได้ยินเมื่อไหร่ก็หงุดหงิดทุกที...ยิ่งเมื่อกี้อีก...

"เอจิเซ็นคุงเหรอครับ? สบายดีครับ! บอกว่าตั้งใจจะเทิร์นโปรให้ได้เลยภายในปี2ปีเนี่ยครับ" ร่างเล็กวิ่งเข้ามาหาแล้วจึงเล่าให้ฟัง

"ถ้ารุ่นพี่อยากเจอเอจิเซ็นคุง ทำไมไม่มากับผมล่ะครับ?" เขาเงยหน้าขึ้นมองพลางถามพร้อมรอยยิ้ม

"เอาอะไรคิดว่าฉันอยากเจอเจ้านั่น หือ? " ฝ่ามือใหญ่วางที่กลางศีรษะของดัน ความรู้สึกบางอย่างที่มีมาตั้งแต่แรกเจอเริ่มเก็บไว้ไม่อยู่ขึ้นมาทุกที ทั้งรัก...ทั้งหวง ไม่อยากให้ใครยุ่งและไม่อยากให้ไปยุ่งกับใคร อยากจะให้มีแต่เพียงตนเองเท่านั้นบนโลกของคนตัวเล็กคนนี้

อาคุสึที่ดูจะไม่จริงจังกับอะไรในชีวิตและไม่สนใจใครนอกจากตนเอง กลับมีคนที่อยากจะปกป้อง...

และ ดัน ไทจิ...ก็คือคนๆนั้น

"..... ก.. ก็รุ่นพี่ถาม... ถึงเอจิเซ็น.. คุง" ดันตอบงุบงิบงึมงำ แก้มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาทันทีเมื่อฝ่ามือใหญ่ของอาคุสึสัมผัสกับศีรษะ

"...อย่าพูดชื่อนั้นบ่อยๆ น่ารำคาญ" ปกติก็เกลียดอยู่แล้ว ยิ่งพอได้ยิน เอจิเซ็นคุงอย่างโน้น เอจิเซ็นคุงอย่างนี้จากปากเล็กๆนั่นยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่

"ถ้าอยากจะเรียกชื่อเจ้านั่นนักล่ะก็..ไปอยู่กับเขาสิ" อาคุสึดึงมือออกแล้วพ่นควันบุหรี่ออกจากริมฝีปาก

"........" ดันเงียบไป เหมือนจะพูดถึงเอจิเซ็นมากเกินถึงทำให้อาคุสึมีทีท่าไม่ค่อยพอใจเช่นนี้

"... ให้ไปอยู่ถึงอเมริกาผมไม่เอาหรอกครับ ผมอยู่ที่นี่กับรุ่นพี่.... ดีแล้วครับ!"

"อย่างนั้นเหรอ" ร่างสูงพูดเท่านี้แล้วก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงควันบุหรี่เบาบางและเสียงเท้าที่ดังค่อยลงเรื่อยๆ

...นายพูดมันออกมาด้วยความรู้สึกแบบไหนกันนะ..ไทจิ...

บนระเบียงทางเดินที่เชื่อมต่อระหว่างตึกเรียน อาคุสึกำลังยืนมองต้นไม้สีเขียวครึ้มที่อยู่ไกลออกไป นัยน์ตาดุดันจ้องมองเหม่อลอย จนเมื่อเสียงแจ้วๆที่คุ้นหูดังอยู่ใกล้ๆ

...มาอีกแล้วเหรอ ทั้งๆที่แค่ช่วงพักกลางวันแท้ๆ...

รอยยิ้มบางเบาเตรียมจะส่งให้ แต่เมื่อหันกลับไปมองก็เจอกับร่างเล็ก...และใครอีกคน 

...ใคร?...

"รุ่นพี่อาคุสึครับ~" ดันโบกมือไหวๆมาแต่ไกลพร้อมวิ่งเข้ามาหา

ตามๆกันมามีเด็กหนุ่มร่างสูงอีกคน

"ไทจิ...ไม่ไปกินข้าวหรือไง" แม้จะพูดอยู่กับดัน แต่สายตากลับมองไปที่เด็กหนุ่มอีกคน ร่างสูงโปร่งเมื่อรวมกับผมยาวนิดๆสีเข้มแล้ว...ถึงไม่อยากจะยอมรับ แต่ก็คิดว่าเป็นคนที่ดูดีคนหนึ่งทีเดียว

"สวัสดี" เสียงติดจะอวดดีเล็กๆพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้

"ผมจะมาเรียกรุ่นพี่ไปทานด้วยกันครับ" ดันเอ่ยตอบก่อนจะมองคนสองคนสลับกัน

"รุ่นพี่ครับ นี่ไซโต ทาคุมิคุง เพิ่งย้ายมาวันนี้ครับ... ทาคุมิคุง นี่รุ่นพี่อาคุสึครับ" เด็กหนุ่มตัวเล็กแนะนำคนทั้งสองให้รู้จักกัน

"ทาคุมิคุง?" อาคุสึหรี่ตาลงเมื่อได้ยินการเรียกชื่อที่ขัดหู..ไปสนิทกันมาเมื่อไหร่ ไหนบอกว่าย้ายมาวันนี้

"เฮอะ" ร่างสูงพ่นลมออกจากจมูกแล้วหันหลังกลับในทันที มือใหญ่สองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง กำปั้นกำแน่นซ่อนไว้อยู่ข้างใน

น่ารำคาญ...ขวางหูขวางตา

...ไปให้พ้นจากคนของฉันซะ ไซโต ทาคุมิ...

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...รุ่นพี่อาคุสึ" เสียงทุ้มที่โพล่งดังจากทางข้างหลังทำให้คนที่เดินออกไปในทีแรกหันกลับมา มือของไซโตยกขึ้นคล้ายทักทาย..ก่อนจะวางลงที่บ่าเล็กของดัน

...เอาสิ มัวแต่ดูแลกันอยู่ก็ได้แค่นั้น...

...พวกงี่เง่าที่เอาแต่ปกป้อง จะสู้อะไรกับอีกฝ่ายที่รุกจริงจังได้...

อาคุสึยิ้มออกมาแวบหนึ่ง หากแต่ทั้งสองคนรู้กันดี...มันไม่ใช่จุดเริ่มต้นของมิตรภาพ

...แต่เป็นการประกาศศัตรู...

To be continue...

Free Talk>>

เหมือนอัพบลอคเอาโล่ห์เลย ไม่สิ อัพฟิคเอาโล่ห์

ลัลล้า ตอนแรกของอาคุสึเซมไปกับน้องดัน ตื่นเต้นๆ *0* แบบว่า เขียนไปโฮกไปเป็นระยะๆ 5555

.......

......

กำลังอารมณ์ดี หงุดหงิดเลยดูดิ...

เหี้ย

แม่ง ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดี สามัญสำนึกควรมีในกมลสันดาน.....

เด็กสมัยนี้(เด็กชัวร์แหละ)เป็นไรกันไปหมดแล้ววะ

แหม

เออ กูผิดเองที่กูดองเรือนใจ อยากเอาไปแต่งแทนกูก็ได้นะ ไม่ว่า

จะแต่งแฟนฟิคของกูอีกทีก็ได้ กูไม่ว่า

ขอ เป็น มั้ย วะ คะ ห่าน

ใส่เครดิตเป็นมั้ยวะคะ เห้ค่ะเห้

แค่นี้แหละ

แม่ง




เจอกันคอมปาร์นะทุกคน




ปล. แสรดดดดดดดดดดดดดดดดด