カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

สวัสดีค่ะ

กลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากมีเอนทรี่คั่นความเพี้ยนของเจ้าของบลอค

มาคราวนี้ ไม่ได้มามือเปล่านะคะ

แต่ขน[z+h series]เรื่องที่1 มาฝากกันแล้วล่ะค่ะ

ตอนนี้เป็น Prologue (บทนำ) ที่จะปูข้อมูลพื้นฐานให้คุณผู้อ่าน(?)ทราบ
และเข้าใจตรงกันก่อนนะคะ (ทำเป็นทางการเชียวมึง)

ก่อนที่จะไปพบกับบทนำ

ขอแนะนำแคสให้เห็นชัดๆกันอีกทีนะคะ

Ono Kento
รับบทเป็น
HIKARU

Kawai Ryunosuke
รับบทเป็น
TOMOKI

(ทำไมรูปมันใหญ่เล็กไม่เท่ากัน)

พร้อมมั้ยคะ

ก่อนที่จะให้อ่าน

แนะว่ากดรอให้เพลงขึ้นแล้วค่อยอ่านนะคะ SOUNDTRACKสรรหาโดยซาคุโร่

พร้อมกันแล้ว โอเคนะคะ

...

星の道 - hoshi no michi

-prologue-

‘ชดใช้ที่ฉันต้องหาเลี้ยงหน่อย’

‘ร้องออกมาสิ ร้องออกมา กลัวน้องชายที่น่ารักจะได้ยินหรือไง’

“!?” ร่างบางในชุดนอนสีเทาสะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝันที่แสนโหดร้าย... ภาพจากความทรงจำอันปวดร้าว ‘โฮชิยูกิ’หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาตามตัว เขาหันมองนาฬิกาข้อมือตรงโต๊ะข้างเตียง หน้าปัดที่อาศัยแสงจันทร์บอกเวลาตี2เกือบครึ่ง

โฮชิยูกิลุกออกจากเตียง เขาค่อยๆเปิดประตูห้องด้วยความระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดังแล้วพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องตรงข้าม นัยน์ตาสีน้ำตาลสะท้อนบานประตูไม้อยู่เนิ่นนาน มือเรียวยกขึ้นทาบวางบนบานประตูพลางหวนนึกไปถึงอดีต

ก่อนที่แม่จะตาย คนที่กำลังหลับอยู่หลังประตูบานนี้ในตอนนั้นยังเป็นเพียงน้องชายตัวเล็ก ฮิคารุตัวน้อยที่คอยจะแอบเข้ามาในห้องนอนเขาเวลาที่ฝันร้ายกับมือเล็กๆที่เคยจับไว้จนหลับไปด้วยกันทั้งคู่... น้องชายคนสำคัญที่เขายอมเสียสละทุกอย่าง ทั้งศักดิ์ศรี ทั้งอนาคตเพื่อปกป้องไว้จากมือของผู้ชายคนนั้นที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยง

โฮชิยูกิถอยออกมาก่อนจะเดินไปที่ครัวเพื่อดื่มน้ำเย็น ดวงตาที่สวยงามดูเหนื่อยล้าจากฝันร้าย แม้ผู้ชายคนนั้นจะตายไปเกือบ5ปีได้แล้ว แต่ความโหดร้ายทารุณที่ถูกกระทำจากคนๆนั้นยังคงเป็นบาดแผลใหญ่ที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจตลอดเวลา ร่างกายยังคงจำสัมผัสที่น่ารังเกียจได้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และสิ่งเลวร้ายทุกอย่างนั้นก็ตามหลอกหลอนเขาในความฝันอยู่ทุกคืน

แต่ชายหนุ่มก็อดทนมาได้ ด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว

ฮิคารุ...

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา

หลังจากเตรียมอาหารเช้าและข้าวกล่องไว้ให้ฮิคารุเสร็จแล้ว โฮชิยูกิก็ออกจากบ้านไปก่อนเพราะวันนี้เขาถูกเรียกให้เข้ากะเช้าที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆบ้าน ความที่ว่าตั้งใจทำงานและฮิคารุเองก็มีวันที่ต้องกลับดึกมากๆอย่างวันอังคารกับพฤหัส ทำให้เขาสามารถทำงานกะดึกในสองวันนั้นได้ เมื่อบวกกับค่าล่วงเวลาเข้าไป ทำให้ชายหนุ่มสามารถเลี้ยงตัวเองและน้องชายมาได้จนถึงตอนนี้... ฮิคารุเองก็ตั้งใจเรียนให้เป็นนักเรียนทุนเพื่อแบ่งเบาภาระของเขา

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นอกจากร้านสะดวกซื้อที่ทำงานพิเศษอยู่นั้น มีเพียงตลาดแถวบ้านเท่านั้นที่โฮชิยูกิจะแวะไป จากประสบการณ์ที่แสนเลวร้ายทำให้ชายหนุ่มร่างบางกลายเป็นคนเก็บตัวและเข้าสังคมไม่เก่ง เพื่อนสมัยมัธยมต้นก็ขาดการติดต่อกันไปจนไม่ได้สนใจ... จนตอนนี้ นอกจากฮิคารุ เจ้าของร้านสะดวกซื้อ และพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดแล้ว โฮชิยูกิมีเพียงโทโมกิซึ่งเป็นเพื่อนที่ทำงานพิเศษด้วยกันเท่านั้นที่พอจะคุยด้วยได้

ในวันที่ไม่ต้องทำกะดึกอย่างวันนี้ โฮชิยูกิจะแวะซื้อของที่ตลาดก่อนกลับบ้าน ด้วยความที่เขาเป็นคนน่ารัก บรรดาลุงป้าที่ตลาดต่างพากันเอ็นดูและเห็นใจในชะตากรรมที่น่าสงสารของพี่น้องสองคนนี้ จึงมีหลายครั้งที่โฮชิยูกิจะได้สินค้าราคาพิเศษจากพ่อค้าแม่ค้าในย่านนี้

“เอาเนื้อไปเพิ่มอีกสิจ๊ะ ฮิคารุจังจะได้โตเร็วๆ” หญิงสาววัยกลางคนหั่นเนื้อเพิ่มให้มากกว่าที่โฮชิยูกิสั่งไป เขารีบยกมือก่อนจะเอ่ยท้วง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจางๆออกมา “ฮิคารุสูงกว่าผมแล้วล่ะครับ”

“ตายจริง โฮชิจังยอมได้ยังไงจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ โฮชิจังนั่นแหละที่ต้องกินเยอะๆ เอ้า ป้าแถมให้” ไม่พูดเปล่าแต่เธอก็คีบเนื้อใส่ถุงเพิ่มให้กับชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ เขาโค้งขอบคุณอยู่หลายรอบก่อนจะเดินออกมา

พอกลับถึงบ้าน โฮชิยูกิก็จัดแจงนำของที่ซื้อมาใส่ตู้เย็นและเตรียมตัวทำอาหารเย็นให้เสร็จพอดีกับที่ฮิคารุจะกลับมา หลังจากทานอาหารเย็นเรียบร้อยเขาก็จะเป็นคนเก็บกวาดทุกอย่างแล้วจึงไปอาบน้ำ... โฮชิยูกิไม่ลืมที่จะเอ่ยคำว่าราตรีสวัสดิ์กับน้องชาย และเขียนไดอารี่ก่อนนอน

... เมื่อคืนนี้ผมฝันถึงผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว...

... ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าอีกนานแค่ไหนผู้ชายคนนั้นถึงจะหายไปจากความฝันของผม...

... ไม่รู้อีกเหมือนกัน... ว่าเมื่อไหร่ ผมถึงจะกล้าที่จะเคาะประตูห้องนอนของฮิคารุเพื่อบอกว่าผมฝันร้าย...

... แม่ครับ...

... ผมทำหน้าที่พี่ชายได้ดีหรือเปล่าครับ...

:: Hikaru’s side ::

“ผลการเรียนไม่เคยตกจากท็อป 5...เป็นประธานนักเรียน...เป็นเอสชมรมบาส...หน้าตาดี...ตัวสูง...ขรึมแต่ก็อ่อนโยน เป็นสุภาพบุรุษ...ยิ้มทีฉันแทบจะยกชีวิตให้” เด็กสาวที่ไล่คุณสมบัติเหล่านั้นทำหน้าเคลิ้มฝัน สองมือประสานอยู่กับอกทำตาปรือปรอยขณะที่กำลังเดินกลับห้องเรียนบนทางเดินในอาคาร เพื่อนสาวที่เดินด้วยกันหัวเราะขำ

“เลิกฝันได้แล้ว คนหาที่ติไม่ได้ขนาดนั้นเขาคงจะแลเธอหรอก”

“อ้าว ยัยคนนี้ เพราะงั้นถึงต้องฝันเอาไงยะ” สองสาวคุยกันต่อ หัวข้อสนทนายังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม...ประธานนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้ที่ว่ากันว่ายังไม่มีใครหาจุดอ่อนเจอ ทั้งเรียนดี กีฬาเด่น เคร่งขรึม ใจเย็น สุภาพและอ่อนน้อมถ่อมตน เพื่อนก็ชอบ อาจารย์ก็รัก ประวัติไม่เคยด่างพร้อย เว้นก็แต่ที่ได้ยินมาว่าฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีและสมาชิกในครอบครัวเหลือแค่พี่ชายคนเดียวเท่านั้นแค่นั้นเอง

“นี่ เธอว่าถ้าฉันไปยืมดิค ฮิคารุคุงจะให้ยืม-” พูดไม่ทันจบ สองสาวที่เดินมาจนถึงสุดหัวมุมก็ชนเข้ากับใครบางคนที่เดินพ้นออกมาจากอีกด้านในจังหวะเดียวกันพอดี เด็กสาวที่กำลังพูดชนเข้าไปเต็มจังจนถึงกับทำท่าจะล้ม แต่ก็ได้มือใหญ่ของคนตรงหน้าคว้าข้อมือฉุดเอาไว้ได้ทัน

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ถามออกมาช่วยให้อาการงุนงงตกใจหายไป เธอตะลึงมองคนถามตาโต เจ้าของใบหน้าที่เพิ่งลอยอยู่ในจินตนาการเมื่อครู่และร่างสูงโปร่งโดดเด่นนั้นคือ ‘ฮิคารุ’ ไม่ผิดแน่

“ฮิ..ฮิคารุคุง...เอ่อ...ม..ไม่เป็นไรค่ะ...”

“ดีแล้ว...เป็นเด็กผู้หญิงต้องระวังหน่อยนะ” เด็กหนุ่มผมดำปล่อยข้อมืออีกฝ่ายออก เขาพูดพร้อมใช้นิ้วมือปัดผมยาวสีน้ำตาลที่กระเซิงเล็กน้อยเพราะแรงดึงของเขาให้เข้าทรง

“ขอบคุณค่ะ!” เด็กสาวรีบก้มขอบคุณเป็นการใหญ่ เสียงของเธอสั่นด้วยความตื่นเต้น

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว...” เขายิ้มให้น้อยๆ อย่างเป็นมิตรก่อนหยุดเท้าเมื่อเพิ่งเดินสวนไปได้สองสามก้าว “อ้อ...ถ้าลืมหรือไม่มีจริงๆ ล่ะก็...จะยืมผมก็ได้นะ...ดิคน่ะ”

และนั่นคือประธานนักเรียนผู้แสนจะสมบูรณ์แบบของโรงเรียนแห่งนี้...

ฮิคารุแทบจะไม่เคยแสดงสีหน้าไม่พอใจ ยิ่งอารมณ์โกรธก็ยิ่งไม่มีให้เห็น เขาวางตัวได้อย่างดีเยี่ยม เป็นประธานนักเรียนที่ดี เป็นกัปตันชมรมที่เข้มงวดและใจเย็น เป็นนักเรียนที่ว่านอนสอนง่ายของครูบาอาจารย์ และเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนนักเรียนทุกคนไม่ว่าจะรุ่นน้องหรือรุ่นพี่ มีไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้สึกไม่ชอบหรือหมั่นไส้ หลายคนยกให้เขาเป็นแบบอย่างที่ดี แต่ไม่เคยมีใครทันฉุกคิดเลยว่าฮิคารุไม่มีเพื่อนสนิท และความดีเหล่านั้นช่างเป็นความดีที่มากเกินไปจริงๆ...

“ขอบคุณครับ ถ้ายังไงพรุ่งนี้ผมจะรวบรวมข้อมูลแล้วก็ทำตารางโดยละเอียดมาให้อาจารย์พิจารณาอีกทีนะครับ” เด็กหนุ่มตัวสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มหูพร้อมยิ้มเสริมคำขอบคุณของตัวเองขณะที่มือรวบรวมเอาเอกสารเสนอของบประมาณให้แต่ละชมรมมาเก็บไว้ในแฟ้ม

เขาเดินออกจากห้องพักครูด้วยท่าทางสงบและนิ่งเฉยเช่นปกติ ก้าวยาวๆ อย่างเคยกลับไปที่ห้องสภานักเรียนที่บัดนี้ฉาบไปด้วยแสงแดดยามเย็นสีส้ม ในห้องว่างเปล่า คนอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว เหลือแค่เขาที่ติดธุระชี้แจงเรื่องรายละเอียดและเหตุผลในการจัดงบขอทุนของแต่ละชมรมในวันนี้

หลังจากเก็บเอกสารเข้าที่แล้ว มือใหญ่ก็หยิบกระเป๋าเป้ของตนแล้วมุ่งตรงออกจากโรงเรียน เขาดูนาฬิกาที่ข้อมือซ้ายครั้งหนึ่งขณะที่เดินเข้าห้องน้ำของสถานีรถไฟเพื่อเปลี่ยนเอาเสื้อกาคุรันซึ่งเป็นเครื่องแบบตัวนอกออกแล้วหยิบเอาแจ็คเก็ตสีแดงเข้มตัวหนาออกมาสวมทับพร้อมหมวกแก็ปสีดำ หลังจากนั้นก็ออกเดินทางต่อไปยัง ‘ที่ทำงานพิเศษ’ ของตัวเองทันที

ทันทีที่ไปถึง เขาถูกตำหนิเล็กน้อยที่มาสาย แต่เพราะเจ้าของร้านหรือคนตำหนิรู้ดีว่าเขาอายุเท่าไรและอะไรน่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้มาสายก็ไม่ได้คิดจะคาดโทษแต่แรกอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาใช้ห้องน้ำในร้านอาบน้ำเสียใหม่ แล้วสวมเครื่องแต่งกายที่แขวนรออยู่ สูทสีดำสนิทตัวสวยยังคงเข้ากับเขาได้ดี เสื้อเชิ้ตตัวในสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมคอและกระดุมที่เรียงต่อมาอีกสอง สวมสร้อยเงินกับจี้กางเขนเล็กๆ ที่มีคนจัดไว้ให้กับแหวนอีกสองสามวง เซ็ตผมเล็กน้อย แล้วจบด้วยน้ำหอมที่ฉีดพรมลงบนเสื้อผ้าอีกทีเพื่อไม่ให้กลิ่นติดตัวก็เป็นอันเสร็จ

เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องพักพนักงานเข้าไปยังตัวร้านที่อยู่ใต้แสงไฟสลัว วันนี้หญิงสาวที่เรียกตัวเขาเป็นคนละคนกับเมื่อวานแต่ก็เป็นลูกค้าประจำพอๆ กัน เขายิ้มให้ รอคำเชิญของอีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงข้างๆ พร้อมคำทักทายผสมถ้อยคำเยินยออันรื่นหูให้แก่อีกฝ่าย

“เคนโตะจังล่ะก็ ทำไมวันนี้มาสายซะได้ ยิ่งมีเวลาน้อยๆ อยู่” หญิงสาวในชุดแซ็คสีดำราคาแพงจากแบรนด์หรูเอ่ยตัดพ้อเขาหรือก็คือ ‘เคนโตะ’ ชื่อปลอมที่ใช้ในร้านแห่งนี้ ดวงตาที่แต่งแต้มไว้อย่างสวยงามปรายมองมาที่เขาอย่างมีเลศนัย

“ขอโทษด้วยครับนาคามุระซัง พอดีวันนี้ผมติดธุระนิดหน่อย ยังไง...เพื่อเป็นการไถ่โทษ...แก้วแรกนี่ให้ผมเลี้ยงนะครับ” เขายิ้มตอบอย่างเยือกเย็น ใช้สายตาแบบเดียวกันมองอีกฝ่ายกลับไป

“แหม...แต่อยู่คุยกันอีกเดี๋ยวเดียวเธอก็เลิกงานแล้วนี่” หล่อนแสร้งทำเป็นงอน นั่นเพราะตัวเขาที่ทำงานนี้ถือเป็นความลับสูงสุดที่ไม่มีใครรู้สักคนแม้แต่พี่ชายเองก็ตาม เขาโกหกว่ามาทำงานเป็นติวเตอร์ให้เด็กที่อยู่ชั้นต่ำกว่า ดังนั้นจะกลับบ้านดึกมากไม่ได้เขาจึงตกลงกับเจ้าของร้านไว้ว่าจะเลิกงานช่วงสามทุ่มเสมอ

“ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...” รอยยิ้มของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มรู้ทัน แขนยื่นออกไปโอบไหล่อีกฝ่ายพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบบอกที่ริมหู “หลังผมเลิกงาน...จะอยู่คุยเป็นเพื่อนเป็นการส่วนตัวสักพักนึงก็ได้นะครับ...”

หญิงสาวหัวเราะคิกอย่างถูกใจ หล่อนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

“แหม...ก็เป็นซะแบบนี้...ฉันถึงถอนตัวถอนใจจากเคนโตะจังไม่ได้สักที” พูดจบ ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดก็แนบจุมพิตมา เขารู้ดีว่าจะเป็นอย่างนั้น มือโอบเอวบางและตอบสนองตามที่หล่อนต้องการอย่างไม่อิดเอื้อน ขณะที่ดวงตาคู่หวานของหญิงสาวปิดสนิท เด็กหนุ่มกลับลืมตาเหลือบมองไปยังด้านหลังของหล่อน ที่ซึ่งผู้จัดการร้านกำลังมองมาอย่างไม่พอใจนัก

เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ชอบใจอะไร...ที่นี่ก็แค่โฮสต์คลับธรรมดา แค่มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หน้าตาดีมาคอยนั่งคุยนั่งดื่มเป็นเพื่อน เอาอกเอาใจตามเหมาะสม ถ้ามากกว่านั้นก็เป็นเรื่องที่ต้องตกลงกันเอง ไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อในร้าน...ซึ่งเขากำลังทำผิดกติกานั้นอยู่ในตอนนี้

ฮิคารุส่งสัญญาณมือที่ด้านหลังของหญิงสาวแทนคำขอโทษก่อนจะยิ้มให้และผงกศีรษะน้อยๆ ประกอบเมื่อผละออกจากอีกฝ่าย หลังจากนั้นก็กลับมาทำหน้าที่ตามปกติรอจนถึงเวลาเลิกงานของตัวเองแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า บอกลาคนอื่นๆ เท่าที่พบในตอนนั้น แล้วก็ออกทางหลังร้านอ้อมไปออกตรงถนนด้านหลังอีกที

และที่นั่น...หญิงสาวที่นัดกันไว้จะจอดรถเอาไว้รอ

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำอย่างนี้ หากแต่ทำจนนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เริ่มทำงานมา...เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำถูกหรือไม่ อีกฝ่ายต้องการแค่ร่างกายของเขา ต้องการแค่สัมผัส ต้องการแค่ปลดเปลื้องความปรารถนา

...เขาเองก็เช่นกัน

ร่างกายอันนุ่มนิ่มและบอบบางของผู้หญิงเป็นสิ่งที่ชวนให้แตะต้อง เขาจูบและโอบกอดร่างนั้นอย่างไม่รังเกียจ แต่ก็ไม่ได้นึกรักใคร่หรือถลำลึกลงไปในความรู้สึกทำนองนั้นแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเขาเสียอีกที่เป็นฝ่ายได้ประโยชน์จากการกระทำเหล่านี้ ทั้งเงิน ทั้งข้าวของ หรือแม้แต่ประสบการณ์และความหลงใหลที่พวกหล่อนมีให้ เสียงครางของร่างในอ้อมกอดบอกให้เขารู้ว่าตัวเองห่างไกลจากการเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายขนาดไหนแล้ว

ไม่ใช่การคบกันแบบเด็กๆ...คู่ของเขาไม่ใช่เด็กสาววัยเดียวกัน และไม่มีความผูกพันอะไรมากเป็นพิเศษ แล้วยังมีความสัมพันธ์กันอย่างนี้ในรถของอีกฝ่ายที่จอดหลบในตรอกมืดๆ อีกด้วย...

แต่ไม่ว่าเรื่องเหล่านั้นอาจจะเหนือความคาดหมายของใครมากแค่ไหนก็ตาม...ก็ยังไม่เท่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาหลอกหลอนเขาทุกครั้งที่ทำเช่นนี้ได้

ขณะที่เขาซบใบหน้ากับซอกคอที่ฟุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่าย หัวใจของเขาค่อยๆ ถูกความมืดกัดกินทีละเล็กทีละน้อย...ภาพของใครบางคนที่ปรากฏขึ้นในหัวชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดริมฝีปากก็ขยับถ้อยคำอันไร้เสียงออกมา

...โฮชิ...ยูกิ...

To be continue...

Free Talk

อ๊ากกกกกกกกกกกก น้องเคนโต่ววววววววววววววววว ง่วงแล้วอ่า - -"

แอบน็อคไปประมาณชม.กว่าๆ

เขียนแอบยากนิดนึงด้วยความไม่คุ้นเคย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น อั๊งหัวใจกันมากมาย

ไม่มีไรให้พูดมาก (อีกนัยคือกรูง่วง)

ไปร่ะ 55555555

ฝากฟิคไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ~~~~~~~~~~~~~~!!