เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

Warning: ไม่เหมาะสำหรับคนที่ต้องการลดน้ำตาลในเลือด
(มันคือเอนทรี่ขัดความถ่อยของบลอค4-5เอนทรี่ก่อนหน้านี้)

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Title: Voyage
Author: shadow as Tezuka Kunimitsu
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: ?? x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama






~10~

ฟูจิค่อยๆเลื่อนประตูห้องหนังสือช้าๆ ไดเมียวหนุ่มผู้เป็นที่รักนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งของห้องอย่างตั้งใจ ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อยคลานเข่าเข้าไปหา

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมละสายตาจากหน้ากระดาษ เด็กหนุ่มหน้าหวานจึงนอนตะแคงลงข้างหน้า พลางเหลือบมองรอปฏิกิริยาของเทะสึกะ

"ทำอะไรของเจ้าน่ะ" คนที่นั่งนิ่งละสายตาจากหนังสือในมือ เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กเบาๆ

"นอนที่นี่เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ถ้าอยากนอนกลางวันก็เข้าไปนอนในห้องเสียสิ"

"ข้าอยากอยู่ในที่ที่มีท่านอยู่มากกว่า" เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้อีกคนมากขึ้น

"แม้ว่าข้าจะไม่สนใจเจ้าน่ะหรือ..." เทะสึกะแสร้งหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ บทกวีกล่าวถึงความงามของหิมะเข้ากับบรรยากาศปลายปีเช่นตอนนี้เป็นที่สุด ชายหนุ่มผู้เป็นคนดำเนินเรื่องกำลังชมใบไม้ที่ถูกหิมะปกคลุมกับคนรัก

...ช่างไม่ต่างอะไรกับตัวเขาในตอนนี้...

"อื้ม แม้ว่าท่านจะสนใจหนังสือมากกว่าข้าก็ตาม" คนตัวเล็กที่นอนอยู่ยังคงเออออไปตามเรื่อง เขาพลิกตัวหนึ่งครั้ง

"หนังสือเล่มนี้สนุกจนข้าแทบวางไม่ลงเลย" เทะสึกะกระเถิบตัวเข้าใกล้แล้ววางหนังสือลงข้างเรือนกายบอบบาง

"เจ้าจะลองเอาไปอ่านดูบ้างไหม"

ฟูจิเอื้อมวงแขนโอบรอบเอวของเทะสึกะ "ไว้ทีหลังก็แล้วกันนะ ข้าอยากอยู่แบบนี้ก่อน"

ศีรษะเล็กเอนซบตัก "ได้ไหม..."

"เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว...ข้าจะทำเยี่ยงไรได้" ไดเมียวหนุ่มเอนตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงฟูจิเข้ามากอด มือเรียวเลื่อนขึ้นพาดลำคอช้าๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลหวานรื่นลอบมองคนรักตัวเล็กซุกเข้าที่หน้าอกของตน

"หนาวหรือ"

ร่างบางไม่เอ่ยตอบแต่กลับยิ่งขดตัวเข้าหาแทนคำตอบ "ท่านตามใจข้าเกินไปแล้ว"

"ก็เจ้าเป็นคนของข้านี่... หาไม่แล้วข้าคงไม่ตามใจเช่นนี้" เทะสึกะปลดมือของตัวเองออกมาเป่าลมหายใจเพื่อให้อุ่น เขาแนบมันลงไปที่แก้มเย็นๆสีอ่อนจาง

มือเล็กที่เย็นเฉียบยกขึ้นทาบทับฝ่ามืออุ่นร้อนไว้แน่น "ข้ามีความสุขจัง..."

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจุมพิตที่หน้าผากมนเบาๆแทนคำขอบคุณ จูบหวานหวามทั่วดวงหน้าเล็กๆก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากเรียว

"ข้าก็เช่นกัน"

ไอร้อนกรุ่นลอยขึ้นไปในอากาศที่หนาวเหน็บ หิมะรอบข้างกองสูงขึ้นทว่าร่างกายที่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนกลับอุ่นซ่าน

หลังจากที่หายดีแล้ว เทะสึกะก็ถือโอกาสพาคนรักมาพักผ่อนที่บ่อน้ำพุร้อนในเขตใกล้เคียง เพราะสรรพคุณที่ช่วยสมานแผลและเสริมสร้างกำลังของมันทำให้โออิชิที่ทำท่าจะค้านในตอนต้นกลับยอมให้ไปแต่โดยดีและรับฝากชูเลี้ยงไว้ที่บ้านอีกด้วย

"ชอบที่นี่หรือไม่ชูสึเกะ" เสียงพึมพำลอดจากริมฝีปาก

"อื้ม... ข้าชอบที่เงียบสงบเช่นนี้..." เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

ร่างบางแหวกว่ายช้าๆเคลื่อนกายผ่านน้ำร้อนในบ่อช้าๆ

"ไปไหนหรือชูสึเกะ" มือที่แช่อยู่ในน้ำร้อนจนแดงระเรื่อกวักมือเรียกให้เข้ามาใกล้ๆ

"ว่ายน้ำ" ฟูจิเอ่ยตอบพลางหันมาเอียงคอมองไดเมียวหนุ่มว่าต้องการสิ่งใด

"น้ำร้อนเช่นนี้เหมาะแก่การแช่ตัวพักผ่อนมากกว่าว่าย...ที่นี่มิใช่ลำธารหลังจวนข้ามิใช่หรือ"  เทะสึกะแหงนลำคอเอนทาบกับหินปากบ่อ

"มาอยู่ข้างๆข้าสิ"

เด็กหนุ่มหน้าหวานฟังคำขอของอีกฝ่ายก็รีบพาตัวมาอยู่ข้างๆ "ท่านต้องการให้ข้านวดให้หรือ"

"เปล่าหรอก" ร่างสูงคว้าตัวคนรักเข้ามากอดไว้ ผิวกายสัมผัสแนบชิดรุ่มร้อนอยู่ใต้ผืนน้ำสีอ่อนจาง "ข้าเพียงอยากให้เจ้าอยู่ข้างๆข้า..." ริมฝีปากจูบลงที่ไรผมเปียกชื้นจมูกซุกไซ้ลงกับแก้มเนียนนุ่มซับสีแดงระเรื่อ

เป็นฟูจิที่ยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย "ข้า ก็อยู่ข้างๆท่าน... ตลอดเวลา มิใช่หรือ"

เทะสึกะไม่ตอบอะไร แต่ใช้ร่างกายเป็นคำตอบแทน เขาจุมพิตไล่ลงที่ลาดไหล่บอบบาง มือหนาหยาบโลมไล้แผ่นหลังจนร่างในอ้อมกอดสั่นสะท้าน

"ร้อนเกินไปหรือ"

คนที่ถูกสัมผัสส่ายหน้าปฏิเสธ "เพราะข้ารู้สึกดีเกินไปต่างหาก"

... เพราะท่านสัมผัสข้าอย่างอ่อนโยน...

"เช่นนั้น... ให้ข้าทำให้เจ้ารู้สึกดีมากกว่านี้... ดีไหมชูสึเกะ" ปลายลิ้นอุ่นร้อนลากไล่อย่างอ่อนโยนที่แผ่นอกขาว เทะสึกะช้อนร่างบอบบางขึ้นเหนือน้ำพลางหยอกล้อกับตุ่มไตเหนือหน้าอก เขาลากวนรอบส่วนที่แดงเรื่อแล้วขบกัดย้ำด้วยฟันเบาๆจนเป็นสีแดงราวกับลูกเชอรี่ป่า เสียงครางฮือจากลำคอทำให้อดดีใจไม่ได้ว่าฟูจิรู้สึกดีกับการกระทำนี้มากเพียงไร

ลมหนาวที่พัดกระทบผิวกายไม่ได้ทำให้รู้สึกเหน็บหนาว เพราะอุณภูมิในร่างกายกำลังเพิ่มขึ้นสูงเรื่อยๆ มือสองข้างโอบรอบลำคอของเทะสึกะไว้หลวมๆพลางปล่อยให้เสียงครางครือเบาๆเล็ดรอดออกมาให้ได้ยิน

เทะสึกะละริมฝีปากที่ครอบครองยอดอกออก น้ำสีใสที่ชุ่มจนเปียกทั่วแผ่นอกถูกเลียช้าๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลพราวระยับราวกับกำลังส่งยิ้มให้คนตัวเล็ก เขาปัดหิมะที่ขอบบ่อก่อนจะวักน้ำร้อนราดบนแผ่นหินให้เกิดความอบอุ่นแล้ววางฟูจิให้นั่งลง ขาเรียวบางสองข้างถูกแยกออกช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงครอบครองแก่นกายสั่นไหวสีสวยด้วยริมฝีปาก...

ฝ่ามือเล็กที่วางอยู่บนไหล่กว้างเผลอออกแรงบีบเมื่อส่วนปลายถูกสัมผัส นัยน์ตาคู่สวยปิดแน่นยามที่อีกฝ่ายขบเบาๆที่ส่วนปลาย ฟูจิเริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆเมื่อริมฝีปากที่ครอบครองเขาอยู่ขยับไปมาอย่างชำนาญ

สิ่งที่อยู่ในโพรงปากสั่นไหวระริกยามเขาหยอกล้อด้วยปลายลิ้น แม้จะมองไม่เห็นแต่เขาก็รู้สึกถึงหยาดน้ำสีใสที่ย้อยหยดลงผสมน้ำลายในปาก เทะสึกะดุนดันปลายด้วยลิ้นอุ่นๆก่อนจะลากผ่านเข้าไป ทั้งที่รู้สึกอึดอัดในลำคอนิดหน่อยแต่เมื่อมองใบหน้าแดงเรื่อที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์แล้วปลายลิ้นก็ลากไล้หนักหน่วงขึ้น

ความรู้สึกปั่นป่วนถูกปลุกปั่นให้พุ่งขึ้นสูงจนไม่อาจเก็บกักไว้ได้แม้กระทั่งเสียงครางหวานหู

"ฮ... อ๊า" ร่างบางกระตุกเกร็งก่อนจะปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมา

สิ่งที่หลั่งไหลออกมาเปรอะเลอะเต็มริมฝีปากที่ยิ้มหยัก เทะสึกะจูบที่ปลายยอดต่ออีกสองสามครั้ง เขายกสะโพกเพรียวขึ้นแล้วใช้หยาดที่ฟูจิปลดปล่อยออกมาเคลือบนิ้วที่ยาวที่สุด ปลายนิ้วอุ่นสอดแทรกเข้าไปหยอกเย้าภายในอย่างเชื่องช้าสลับกับงอนิ้วควานหาจุดเร้าอารมณ์ทีละนิด

"........ รู้สึกดี... หรือเปล่า"

คิ้วเรียวขมวดขึ้งเข้าหากันเมื่อปลายนิ้วที่วนเวียนอยู่ภายในกดเข้ากับจุดเร้า

"ท่าน... มิเห็น... ต้องถาม" เสียงหวานเริ่มเอ่ยตอบขาดหาย การที่ต้องนั่งอยู่ริมขอบอ่างโดยที่ขาอยู่ในน้ำร้อน และร่างกายด้านบนต้องถูกลมเย็นทำให้รู้สึกปั่นป่วนได้ง่ายกว่าที่เคย

"ข้าเพียงอยากรู้" ปลายนิ้วที่สองถูกสอดเข้าไปพร้อมๆกับที่เทะสึกะประทับรอยจูบลงบนหน้าท้องขาวราวกับหิมะที่โปรยปรายอยู่รอบกาย เสียงฟูจิคล้ายจะกรีดร้องออกมาเล็กน้อยเมื่อเขาเม้มผิวที่จูบลงไปเบาๆ

"ต้องการข้าไหม... ชูสึเกะ"

ฟูจิหลบสายตาคมที่จ้องมองมาราวกับรอคำตอบอยู่

... จะให้ข้าตอบคำถามท่านได้อย่างไร...

"......... หากข้า... มิต้องการ....."

ร่างบางบิดกายเล็กน้อยเมื่อสองนิ้วที่สอดอยู่ภายในคล้ายจะซุกซนขึ้นเรื่อยๆ

"ข้าคง... มิยอม.... ให้ท่านกอดข้า.... อา..."

"พูดสิ... ว่าเจ้าต้องการข้า... บอกมาให้ชัดเถิด" เทะสึกะเอ่ยเรียกร้อง ไดเมียวหนุ่มผู้ล่มหลงในคนรักเสียจนถอนตัวไม่ขึ้นครางเบาๆเมื่อร่างกายท่อนล่างของตนเกิดปวดหนึบขึ้นมา... ยิ่งฟูจิบิดกายส่งเสียงรัญจวนเท่าไร ความปวดหน่วงก็ยิ่งทวีคูณเท่านั้น

เขาพาร่างอ่อนปวกเปียกของคนรักลงกลับมาในบ่อเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น แต่ปลายนิ้วก็ยังมิได้ละไปจากช่องทางอ่อนนุ่มนั้น

ทันที่ผิวกายเย็นเยียบสัมผัสกับน้ำพุร้อนก็รู้สึกวาบหวามขึ้นมา แต่ถึงกระนั้น ร่างบางก็ยังมิยอมเอ่ยคำพูดที่เทะสึกะต้องการจะได้ยิน

"... ท่านรู้... อยู่แก่ใจ....." ช่องทางคับแคบเบื้องหลังเริ่มบีบรัดแน่นขึ้น ฟูจิกลืนเสียงครางลงไปในลำคอก่อนจะเอ่ยต่อ

"ท่านจะถาม.... ข้า..... อะ! ทำไม..."

"เด็กดื้อ" ปลายนิ้วถอนออกแต่เทะสึกะกลับวางร่างบอบบางให้แนบชิดลงที่หน้าขา ความรุ่มร้อนที่หล่อหลอมกำลังใกล้ประทุขึ้นทุกที

"...... ท่าน...." แก่นกายร้อนผ่าวของอีกฝ่ายที่เสียดสีกับต้นขาบอบบางทำให้ร่างกายยิ่งมีความต้องการมากขึ้น

"รังแกข้า..."

"ข้าหรือ?" ร่างสูงหัวเราะเสียงแผ่ว... เจือเสียงแหบพร่าด้วยต้องเก็บกักอารมณ์เอาไว้

"เจ้าต่างหากที่รังแกข้า..ดูสิ เจ้าทำให้ข้าร้อนรุ่มถึงขนาดนี้แล้ว..." จูบที่ริมฝีปากบางเบาๆ ไดเมียวหนุ่มหอบหายใจสะท้อนรดผิวกายแดงเรื่อ

ร่างบางสวมกอดคนตรงหน้าจนผิวกายแนบกันสนิท เกยคางกับลาดไหล่กว้างก่อนจะเอ่ยกระซิบที่ริมหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์

"ข้ารักท่าน... เท่านี้ยังไม่พอ.... อีกหรือ..."

"..ข้าเป็นคนชอบการถูกรักมากกว่าที่เจ้าคิดนัก..ชูสึเกะ.." เทะสึกะจับร่างบางให้นั่งในตักแล้วจับแก่นกายของตนจ่อลงที่ช่องทางเบื้องหลัง เขากดร่างเล็กลงมาช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลานิ่วนิดหนึ่งเมื่อรู้สึกถึงความคับแคบและแรงบีบที่มากกว่าปกติ

"ตื่นเต้นหรือ"

".... อื๊อ...." ใบหน้าหวานซุกซบลงที่ไหล่กว้างด้วยไม่กล้ามองหน้าคนที่กอดตัวเองไว้ มือสองข้างที่จับต้นแขนออกแรงบีบมากขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแก่นกายที่เข้ามาลึก

เมื่อกดลงมาถึงส่วนปลายแล้ว เทะสึกะก็ยกสะโพกเพรียวขยับขึ้นลง เขารู้สึกถึงสายน้ำอุ่นที่กระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ มันอุ่นร้อน..แต่ก็ไม่เท่าร่างที่แนบชิดกันและกัน

"ชูสึเกะ...ชูสึเกะ..."

ฟูจิโอบกอดร่างสูงไว้แน่น การถูกจับนั่งในท่านี้ทำให้รู้สึกถึงตัวตนของอีกฝ่ายชำแรกลึกเข้ามามากกว่าครั้งก่อนๆ แรงอารมณ์ที่ถูกพาขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากสีชมพูเผยอออกเพื่อปล่อยให้เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมา ก่อนจะเป็นฝ่ายเข้าประกบริมฝีปากของเทะสึกะ

"..........." เทะสึกะนึกคำพูดที่จะแสดงถึงความรู้สึกเป็นสุขเช่นนี้ แต่ในหัวสมองกลับว่างเปล่า เขารู้สึกเพียงแรงบีบรัดที่โอบล้อมกายแข็งแกร่งของตนเอง น้ำหนักที่กดทับถูกน้ำอุ่นบรรเทาแรงไว้มากจนราวกับกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนก้อนเมฆ ไดเมียวหนุ่มจูบริมฝีปากชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่นเดียวกับอุ้งมือที่โอบรอบสะโพกที่ขยับขึ้นลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"ท.. ท่านคุ...นิ..... อ๊า--!" อ้อมกอดที่โอบรัดร่างสูงไว้แนบพลันยิ่งแน่นขึ้น นัยน์ตาคู่สวยปิดสนิท ร่างทั้งร่างเกร็งแน่นไปทั่วทุกส่วนก่อนที่ร่างบางจะถูกนำพาไปถึงจุดสูงสุดของอารมณ์

ร่างที่เกร็งแน่นตรงหน้ากระตุ้นอารมณ์ของไดเมียวหนุ่มอย่างจัง ช่องทางอ่อนนุ่มกระตุกเร่งอารมณ์ที่อัดอั้นให้ปลดปล่อยออกมา กระแสธารสีขาวไหลหลั่งเข้าไปในร่างปะปนกับน้ำอุ่นที่เล็ดรอดเข้าไปสู่ภายใน ความร้อนจากร่างกายแผดเผากันและกันขนาดที่น้ำในบ่อยังเทียบเท่ามิได้

ร่างสองร่างกอดเกยกันและกัน ผสานลมหายใจเป็นหนึ่งเดียว เทะสึกะจูบขมับฟูจิเบาๆ

"...เหนื่อยไหม"

แทนคำตอบ ร่างบางที่ถูกโอบอุ้มไว้ซุกซบลงอย่างเหนื่อยอ่อน แขนสองข้างเอื้อมมาโอบรอบเอวของเทะสึกะไว้หลวมๆ

"...ข้าเอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่า...น้ำร้อนคงไม่เหมาะกับการนี้?.." เทะสึกะเอ่ยถามไถ่ด้วยความห่วงใย

ฟูจิยกศีรษะที่ซบพิงขึ้นมา รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "ถึงท่านจะเอาแต่ใจ... แต่ข้าก็รู้สึกดี..."

"รู้สึกดีเช่นนั้นรึ...เจ้าว่าง่ายเสียจนน่าตกใจจริงๆ" ไดเมียวหนุ่มจุมพิตที่แก้มอีกหลายครั้งก่อนที่จะโอบอุ้มแล้วล้างตัวในน้ำร้อนให้อีกครั้ง ร่างบางที่เอนซบก้มมองระลอกน้ำเพื่อมไหวด้วยใบหน้าเอียงอาย

"ท่าน... ชอบข้าที่ว่าง่ายมากกว่าข้าที่ดื้อดึงมิใช่หรือ..." เด็กหนุ่มเอ่ยย้อนถามโดยไม่สบตาอีกคนหนึ่ง

"จะเป็นเจ้าที่ว่าง่าย...หรือเจ้าที่ดื้อดึง...แบบไหนข้าก็รัก" เด็กน้อยในอ้อมกอดที่ทำทีคล้ายงอนแปรเป็นก้มหน้างุดจนเขาต้องเชยคางมนให้พ้นน้ำ

"ข้ารักเจ้า..โดยไม่มีเหตุผล"

แขนสองข้างโอบกอดรอบลำคอของร่างสูง ก่อนจะซบหน้าเข้าแผ่นอกที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำ "... ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน..." ฟูจิเอ่ยตอบอ้อมแอ้มแก้เขิน

"ข้ารักท่าน... มากเกินกว่าที่ท่านจะเข้าใจเลยล่ะ"

"แน่ใจหรือว่าข้าจะไม่เข้าใจ...ข้าดูแลเจ้ามาตั้งแต่เด็กเชียวนะชูสึเกะ" มือใหญ่วักน้ำราดลงเรียวไหล่บาง เทะสึกะขยับจะลุกขึ้นจากน้ำทั้งๆที่ยังอุ้มฟูจิอยู่

"แล้วท่าน... เข้าใจแบบไหนล่ะ"

"เข้าใจว่าเจ้ารักข้ามาก...มากเท่าๆกับที่ข้ารักเจ้าอย่างไรล่ะ" ร่างสูงโอบอ้อมแขนให้กระชับแล้วก้าวขึ้นจากบ่อระมัดระวังไม่ให้ลื่น เทะสึกะพาเดินไปถึงที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วซับร่างบอบบางด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา

...ข้าก็จะยืนยันคำรักของเราสอง...

...ตราบนานเท่านาน...

"เข้าใจว่าข้า... ตายเพื่อท่านได้... ใช่ไหม"

นัยน์ตาสีน้ำทะเลจ้องมองลึกไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนที่อุ้มตนอยู่อย่างจริงจัง ในประกายตามีแต่ความรักที่สื่อผ่านไปให้อีกคน

"ก่อนหน้าที่เจ้าจะตาย...ข้าคงปลิดชีวิตตัวเองเพื่อไปรอรับเจ้าที่นั่น...." น้ำเสียงจริงจังย้ำหนักแน่น

".... อย่างนี้ก็ไม่มีประโยชน์สิ... ในเมื่อข้ายอมตาย เพื่อรักษาชีวิตท่านไว้..." ในดวงตาของฟูจิมีรอยยิ้มปรากฏอยู่

"ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายเพราะข้าหรอกชูสึเกะ" เทะสึกะนิ่งไปพักใหญ่แล้วยิ้มปลอบประโลม

"จะพูดเรื่องตายไปทำไมในวันที่มีความสุขเช่นนี้"

"ถ้าอย่างนั้น รีบกลับไปรับชูดีไหม... ป่านนี้คงคิดถึงท่านแย่แล้ว"

"ชูคิดถึงข้า....แต่ข้ายังอยากตักตวงความสุขจากที่นี่..นานกว่านี้นี่..." เสียงเรียบเรื่อยเอ่ยราวกับพูดให้สายลมฟัง เขาสวมชุดยูกาตะเรียบร้อยก็เอาผ้าคลุมไหลเล็กที่นั่งอิงแอบแลกไออุ่น

"รออีกสักนิดชูมันคงไม่เป็นไรหรอก...ใช่ไหม?"

"ถ้าชูได้ยินเข้าคงน้อยใจแย่" ถึงจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ฟูจิก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกหนีจากอ้อมอกอุ่นของเทะสึกะ

... ถ้าเป็นไปได้...

... ข้าก็อยากจะอยู่กับท่านตลอดเวลา...

"ช่างชูประไร..." น้ำเสียงเลือนหายไปเมื่อเทะสึกะลอบจุมพิตที่แก้มใส

...ให้ข้าได้บอกรักเจ้าก่อนก็เท่านั้น....

...เรื่องอื่น..อย่างไรก็ไม่สำคัญเท่าเจ้า...

...ชูสึเกะ...

To be continue...

Free Talk>>

ตอนนี้ท่านคุนิมิตสึแม่ง หล่อ แก่ อ๊ากกกกกกกกกกกกก

ตอนหน้าก็มีขาวเหมือนกัน

ขาวกับแดง(สีเลือด - -+)

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อีน้องเคนโตะ เด็กบ้า จะเสะไปไหน ห๊ะ???????

โอยยย ป้าๆลมจะจับเว้ย

เจอกันใหม่ค่า~~~~~!!