☆[SpecialDay+TenipuriFiction] 5 years... / Together When... (Yaoi Warning Tezuka x Fuji)
posted on 23 Dec 2007 10:50 by hanachiko in SPECIALday, TeniPuri
อาถรรพ์เหอะ
เมื่อกี๊พิมพ์ไป คอมค้าง หายเกลี้ยง...
ออโต้เซฟไม่ทำงาน
พระเจ้า...
โอเค
มาอัพกันเลยดีกว่า
เน็ตที่บ้านเสีย เลยมาอัพที่อื่นแทน
เมื่อวานให้แพร์เข้ามาจองวันให้
ทำไมต้องวันที่23 ธ.ค.
เพราะมันเป็นวันที่ฮานะเสียคนสำคัญ
ที่ให้สิ่งสำคัญที่สุดกับฮานะมาน่ะสิ
5ปีแล้ว
เมื่อคืนเจอกันด้วย
ไปเดินเล่น แล้วก็คุยกันหลายเรื่อง
สบายใจไปหลายเรื่อง
ปีนี้ไม่รู้สึกเหมือนปีก่อนๆ
ไม่ได้ร้องไห้เพราะคาซุคุง
แต่ร้องไห้เพราะเพลงอายู
อื้ม
เพลงอายูเพลงนี้เพราะมาก
จะเรียกว่าเพราะที่สุดตั้งแต่ฟังมาเลยก็ได้
อยากร้อง
คออักเสบ
แต่จะร้อง
เพราะอยากร้องให้
ไว้คอดีๆจะร้องใหม่
แต่วันที่23ปีนึงมีครั้งเดียว
ถึงจะอัพเลทไป1วันแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก...
นี่เป็นฟิคที่ได้จากการฟังเพลงนี้ของอายู
ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนฟิคปุริ แต่ภาพมันมาเอง เลยจบที่เทะฟู
คำเตือน: การฟังเพลงที่ฮานะร้องด้วยความทรมานอาจทำให้สมรรถภาพในการอ่านฟิคลดลง
(Original by Hamasaki Ayumi)
สวัสดีค่ะ
เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ
ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ
หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^
ขอบคุณค่ะ
Title: Together When...
Author: hana matsumoto
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Tezuka Kunimitsu x Fuji Syuusuke
Rating: PG13
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama
Together when...
... ขอบคุณนะ...
... ผมรักเธอ...
... เทสึกะ...
เกล็ดหิมะสีขาวปรายโปรยลงบางเบาในเมือง เสียงเพลงคริสต์มาสมีให้ได้ยินเรื่อยตลอดทุกเส้นทางที่เดินผ่าน หรือแม้กระทั่งเหล่าเด็กตัวน้อยๆจากโบสถ์ที่มายืนร้องเพลงประสานเสียงกันตามจุดต่างๆ ท่ามกลางบรรยากาศคริสต์มาสภายในโรม มีเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นสองคนเดินเคียงข้างกันออกมาจากร้านอาหารแห่งหนึ่ง- - - หนึ่งในนั้นคือ เทสึกะ คุนิมิตสึ เด็กหนุ่มอายุ18ที่เพิ่งจะเทิร์นโปรในปีนี้
“เดินดีๆล่ะฟูจิ... พื้นมันลื่นนะ” ใบหน้าเคร่งขรึมของเทสึกะยังคงไม่เปลี่ยน แต่กระแสเสียงที่เอ่ยออกมาก็เจือความเป็นห่วงอยู่มาก
“ถ้าอย่างนั้นก็เอามือมาให้ผมจับไว้สิ” เด็กหนุ่มร่างเล็กอดีตเจ้าของฉายา อัจฉริยะแห่งเซชุน ฟูจิ ชูสึเกะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ ก่อนที่จะยื่นมือไปจับมือผ่านถุงมือไหมพรมไว้
“....” เทสึกะไม่เอ่ยเถียงอะไร แต่กลับแกะมือของฟูจิออก ก่อนที่ตัวเองจะถอดถุงมือออกแล้วคว้ามือเล็กข้างนั้นมาถอดถุงมือสีขาวออกเช่นกัน ฝ่ามือใหญ่จับมือเรียวเล็กข้างนั้นไว้แนบสนิท ใบหน้าหวานของฟูจิระบายรอยยิ้มออกมา
“น่ารักจังนะ เทสึกะ”
เป็นเวลาสามปีแล้วที่ฟูจิย้ายตามเทสึกะมาอยู่ที่เยอรมัน เขามุสอบทุนจนได้มาเรียนเยอรมัน เขาเลือกที่จะทิ้งเทนนิสอย่างไม่ลังเลเพื่อที่จะมาอยู่เคียงข้างเทสึกะ แม้ในช่วงแรกๆจะยังปรับตัวลำบาก แต่สำหรับเขา ไม่เคยมีอะไรที่ยากเกินกำลัง... ขอเพียงมีเทสึกะ - - - เขาสองคนแชร์อพาร์ทเมนต์อยู่ด้วยกัน วันแต่ละวันผ่านไปอย่างมีความสุข ชีวิตที่ได้ใช้ร่วมกันทำให้ฟูจิรู้สึกว่าเขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ขอเพียงสะสมเรื่องดีๆเป็นความทรงจำแสนหวานไปเรื่อยๆ... ก็พอ ถึงแม้เทสึกะจะไม่ค่อยตามใจเขาเหมือนตอนอยู่ม.ต้น แต่ก็มีความสุข คราวนี้ฟูจิออกจะแปลกใจเสียหน่อยที่จู่ๆเทสึกะก็มาบอกว่า จะพาไปเที่ยวอิตาลีตอนคริสต์มาส ทั้งๆที่ตลอดมาไม่ว่าเขาจะชวนแค่ไหน เทสึกะก็ไม่เคยคิดสนใจจะมาเลยแม้แต่น้อย
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องเขาต้องสนใจในตอนนี้ ในเมื่อตอนนี้เขาได้มาเที่ยวโรมกับเทสึกะอย่างที่อยากแล้ว อีกฝ่ายจะรู้ไหมว่าเขามีความสุขขนาดไหน นอกเหนือจากที่ยอมตามใจเขาแล้ว ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านยังเกาะกุมมือเขาไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นให้กันและกันตลอดเวลา คริสต์มาสอีฟปีนี้เขาควรจะบอกว่าดีที่สุดเลยไหมนะ
คนสองคนหยุดยืนนิ่งรอสัญญาณไฟข้าม คนตัวสูงยืนหันหน้าเข้าหาถนนโดยมีร่างบางยืนอยู่ข้างหลังเพราะว่าเริ่มดึกแล้ว คนส่วนใหญ่จึงใช้เวลาด้วยกันในบ้านมากกว่า ฟูจิรู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่บีบแน่นขึ้น เขามอบรอยยิ้มให้กับร่างสูงที่หันมาหา
“มีอะไรเหรอเทสึกะ”
“... นาย... กลับไปญี่ปุ่นซะเถอะ” เทสึกะเอ่ยตอบเสียงเรียบนิ่ง
รอยยิ้มบนใบหน้าของฟูจิหายไปทันที นัยน์ตาสีทะเลสบมองด้วยความสงสัย
“พูดอะไรออกมาน่ะ”
“นายควรกลับไปที่ญี่ปุ่น ไม่ใช่มายึดติดอยู่กับฉันแบบนี้”
“ไม่”
“ฉันอยากให้นายกลับไปเล่นเทนนิส เพื่อที่จะได้มาแข่งกับฉันในสนามโลก”
“ไม่”
“ฉันไม่ได้รักนายเพื่อให้นายมาจมอยู่แบบนี้นะ!” เป็นครั้งแรกที่เทสึกะขึ้นเสียงใส่ร่างบางตรงหน้า แต่ฟูจิไม่สะดุ้งไม่ตกใจ บนใบหน้าหวานที่เคยระบายแต่รอยยิ้มให้เทสึกะกลับนิ่งเฉยจนดูน่ากลัว
“ตอนแรกฉันคิดว่าไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ฉันได้เป็นโปรแล้วฟูจิ... เป็นโปรในขณะที่นายยังไม่ไปไหนเลย”
... ก็แล้วทำไมล่ะ...
“ฉันอยากจะแข่งกับนายบนสนามในฐานะคู่แข่งอีก ซึ่งถ้าฉันกับนายอยู่ด้วยกันแบบนี้ วันนั้นคงไม่มีวันมาถึง”
“....” ฟูจิได้แต่ยืนฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แม้จะเข้ามาในหู แต่เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลส้มชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขารับรู้ทุกอย่างที่เทสึกะพูดหรือไม่
“วันนี้ฉันจะทำหน้าที่คนรักของนายเป็นวันสุดท้าย... แล้วจากนี้ไป... ฉันจะรอ จนกว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งบนสนามแข่ง... ไม่ต้องมีจดหมาย ไม่ต้องมีโทรศัพท์หรืออีเมลทั้งนั้น... ตั้งใจซ้อมนะฟูจิ...”
ฟูจิค่อยๆเงยหน้ามองเทสึกะช้าๆ รู้สึกเหมือนว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ฝ่ามือใหญ่ที่เมื่อครู่จับมือของเขาไว้ปล่อยไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ลมหนาวพัดผ่านมือเปล่าเปลือยของเขาจนรู้สึกถึงความเย็นเยือก เทสึกะเอื้อมมือมาปัดเศษหิมะออกจากเรือนผมสีอ่อน
“ขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมานะ... ฉันมีความสุขมาก... ฉันอาจจะพูดคำว่ารักไม่เก่ง แต่ฉันก็รักนาย......”
... รักผม... ?
“ฉันจะรอนายอยู่บนสนามแข่งนะ...”
“ผมจะกลับญี่ปุ่นเดี๋ยวนี้เลย... เธอก็กลับเยอรมันไปเสีย ไม่ต้องไปส่งผม...” เขารู้ดี ว่าคนอย่างเทสึกะ คุนิมิตสึ จะไม่ไปส่งเขาที่สนามบินแน่ๆ เพราะเทสึกะเองก็รู้จักเขาดี
... ถ้าเธอไปส่งผมถึงสนามบิน...
... ผมไม่ยอมกลับแน่ๆ...
... เพราะฉะนั้น...
... เทสึกะจะไม่ไปส่งผม...
อดีตอัจฉริยะแห่งเซชุนเดินผ่านร่างสูงไปอย่างไม่สนใจไยดีและไม่ปล่อยให้เทสึกะได้โต้ตอบอะไร ใบหน้าของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับตุ๊กตาปั้น ชั่วขณะที่สวนกันกับเทสึกะที่ยังยืนนิ่ง ฟูจิเห็นใบหน้าที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ของเทสึกะมีความปวดร้าวฉาบฉายอยู่
... ผมอยากจะพูดเหมือนกันว่า ‘ขอบคุณ’ ...
... แต่ผมไม่สามารถพูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ ...
... เพราะมันฟังเหมือนคำว่า ‘ลาก่อน’ ตลอดกาล...
... มันเศร้าเกินไป...
... ผมอยากจะพูดเหมือนกันว่า ‘ผมรักเธอ’ ...
... ผมไม่สามารถพูดคำว่า ‘ผมรักเธอ’ ...
... แต่ผมรู้สึกว่าคำว่ารักของผม...
... เป็นทั้งคำโกหกครั้งใหญ่และความจริงเพียงเรื่องเดียว...
ภาพตรงหน้าพร่าเลือนขึ้นทุกขณะ
... ในเมื่อเธอไม่ต้องการผมข้างๆ...
... ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมรักเธอหรือเปล่า...
“ฟูจิ!!” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังดึงให้ฟูจิกลับออกมาจากภวังค์ เขารีบหันมาด้วยคิดว่าเทสึกะอาจจะรั้งเขาไว้ แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังเสมอไป
ร่างสูงเข้ามาผลักเขาจนล้มไปไกล ครั้นจะหันมาต่อว่าด้วยความตกใจที่ถูกผลัก ร่างของเทสึกะที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกรถบัสที่พยายามเบรกชนเข้าก่อนจะทับร่างสูง เสียงกระดูกหักดังให้ได้ยินสองสามทีก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบไป
... เท สึ กะ... ?
นัยน์ตาคู่สวยกระพริบสองสามครั้ง ก่อนที่ฟูจิจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้น เขามองเห็นร่างสูงนอนอยู่ตรงหน้า รถบัสคันที่เพิ่งวิ่งผ่านไปได้จอดที่ทางข้างหน้า คนขับรถรีบวิ่งตามมาก่อนจะโวยวายให้เรียกรถพยาบาล แต่ร่างบางกลับนั่งลงข้างๆเทสึกะราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่คนขับรถคนนั้นพูด
“... เท... สึ.... กะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ เจ้าของชื่อค่อยยิ้มให้บางๆ เลือดสีแดงไหลออกมาย้อมหิมะเป็นสีสด แว่นทรงรีแตกกระจายอยู่ไม่ไกล
“บอก..... แล้ว..... ไง.... ว่า.... พื้... น.... มัน.... ลื่น” เทสึกะสำลักเลือดออกมา มือเรียวเล็กเอื้อมมาลูบใบหน้าของเขาเบาๆ
เสียงคนขับรถโหวกเหวกใส่โทรศัพท์เพื่อเรียกรถพยาบาลไม่ได้ดังเข้าหูฟูจิเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างเงียบสงบ และที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงของเทสึกะเท่านั้น
“ตั้...ง.... ใจ.... เล่.... น..... เทน..... นิ....ส..... นะ........ ฉั..... จ....ะ.... คอ.... ย..... ดู..............................” เสียงทุ้มแหบพร่าฟังขาดหาย แผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ นัยน์ตาคมที่สะท้อนภาพของฟูจิค่อยๆปิดลงช้าๆ
ไม่มีแม้หยาดน้ำตาให้คนรักเห็น ฟูจิยิ้มให้คนที่นอนนิ่งแล้วนั่งเฉยโดยที่ไม่ตอบอะไร สักพักเขาค่อยๆลุกขึ้นหลังจากก้มลงจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากเย็นเฉียบของเทสึกะแล้ว เสียงไซเรนของรถพยาบาลเริ่มดังมาแต่ไกล แต่ร่างเพรียวเล็กค่อยๆเดินหายออกไปจากถนนเส้นนั้น เงียบๆ
หิมะตกลงมาหนักขึ้นกว่าตอนที่ออกมาจากร้านอาหาร ถุงมือข้างที่เทสึกะถอดไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ในแววตาสีฟ้าทะเลตอนนี้สะท้อนให้เห็นแค่เพียงสีเลือด ทิวทัศน์รอบตัวเปลี่ยนไปจากเดิม ขาสองข้างยังคงไม่หยุดเดิน อาคารก่อสร้างเปลี่ยนกลายเป็นต้นไม้มากมาย พื้นถนนกลายเป็นผืนดิน ฟูจิเดินเรื่อยมาจนเลยเข้าถึงชานเมือง แต่เหมือนเขาจะยังไม่รู้ตัว
‘ขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมานะ’
“ผมก็ต้องขอบคุณเธอเหมือนกัน” อดีตอัจริยะแห่งเซชุนพึมพำออกมาเบาๆ
‘ฉันอาจจะพูดคำว่ารักไม่เก่ง แต่ฉันก็รักนาย......’
“ผมก็รักเธอนะ... รักมากกว่าที่เธอรู้” น้ำตาหนึ่งหยดหยาดลงจากดวงตาไร้แวว
“ผมรักเธอ...” น้ำตาอีกหยดร่วงลงกระทบผืนดิน
... รัก...
“.... รัก..... ที่สุด”
ร่างบางหยุดยืนนิ่งเมื่อเดินมาพบกับถนนอีกครั้ง แสงไฟสีแดงจากรูปคนข้ามที่ฝั่งตรงข้ามส่องแสงมาดึงฟูจิให้ได้สติ ใบหน้าหวานหันมองรอบกายอย่างตื่นตระหนกเมื่อพบกับทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตา
... ผม...
... จะกลับทางไหนดี...
มือเรียวยกขึ้นมากุมศีรษะพลางนึกถึงเส้นทางที่เดินมาเมื่อครู่
... ถ้าเดินตามถนนไปเรื่อยๆ...
... น่าจะกลับไปที่โรงแรมได้...
... ต้องรีบ...
... เดี๋ยวเทสึกะจะเป็นห่วง...
แม้ไฟห้ามคนข้ามจะยังส่องแสงอยู่ แต่ฟูจิคิดว่าดึกป่านนี้แถมยังอยู่ชานเมืองคงไม่มีรถที่ไหนมาวิ่งแล้ว ร่างเล็กก้าวเท้าลงจากทางเท้า
“?....” สายลมอบอุ่นพัดผ่านวูบมาทำให้ฟูจิชะงักขาไว้ เขารู้สึกว่าสายลมผิดฤดูกำลังโอบล้อมตัวเขาไว้ หยาดน้ำตาค่อยๆไหลลงมาเมื่อความอบอุ่นนั้นซึมซาบผ่านผิวกายเข้ามา
... อะไรกัน...
... ผม...
... เป็นอะไร...
เสียงบีบแตรดังมาจากทางซ้าย ฟูจิค่อยๆหันไปช้าๆ รถบรรทุกคันใหญ่กำลังวิ่งลงมาจากเนิน ร่างของเขาพลันล้มไปข้างหลังราวกับมีแรงผลักมาจากด้านหน้า ใบหน้าหวานค่อยหันมองไปยังอีกฝั่งของถนน
... เทสึกะ...
... ออกมาตามหาผม?...
“!?” ร่างบางรีบยันกายลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปหา แขนสองข้างเอื้อมไปด้านหน้าเพื่อผลักให้คนที่ยืนอยู่กลางถนนออกไป
... ระวัง...
แต่ที่มือสัมผัสได้คืออากาศธาตุ
ร่างของฟูจิยังไม่ทันล้มลง รถบรรทุกที่ไม่ได้เบรกด้วยเห็นว่าเขาหลบไปแล้วก็ชนฟูจิเข้าเต็มแรง ร่างบางกระเด็นไปตกอยู่บนทางเท้า แขนขาวางบนพื้นอย่างผิดรูปร่าง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลค่อยกระพริบมอง ศีรษะไม่สามารถยกขึ้นหรือหันได้ สิ่งที่มองเห็นจึงมีเพียงถนนที่เขาเพิ่งเดินผ่านมา
... เทสึกะ...
“... เท.... สึ... กะ” แขนที่หักงอผิดรูปไปแล้วพยายามที่จะขยับ ปลายนิ้วกระดิกเพียงเล็กน้อย น้ำตาค่อยๆไหลลงอาบแก้มสีซีด เขามองลอดม่านน้ำตาไปเห็นเทสึกะค่อยๆเดินมาหา ริมฝีปากบางยกยิ้มช้าๆ
“... โล่งอก.. ไปที....” แขนข้างที่พยายามจะขยับอยากจะเอื้อมคว้าให้ถึงเทสึกะ
ร่างสูงค่อยๆย่อตัวนั่งลง เทสึกะวางฝ่ามือลงบนหน้าผากมนเบาๆ เมื่อเขายกมือขึ้น นัยน์ตาสีน้ำทะเลคู่สวยก็ปิดลง ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มปรากฏอยู่ เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นช้าๆ ฟูจิยืนยิ้มให้เขาจากบนทางเท้า…
“ตามผมมาใช่ไหมเทสึกะ” ฟูจิเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูเศร้าหมอง
“... อืม”
“... ขอบคุณนะ...”
“คงจะมีแต่ฉัน... ที่ดูแลนายได้” เทสึกะเอ่ยขึ้นพลางกระชับมือที่กุมมือเล็กไว้
“พูดแบบนั้น... ทั้งๆที่ตั้งใจจะส่งผมกลับไปเนี่ยนะ” เขาเอียงคอมองอีกคนข้างๆ
“เพราะฉัน อยากเห็นนายเติบโต…” เขาตอบ เทสึกะเดินขึ้นเนินไปช้าๆ แต่ละก้าวย่างไปด้วยความมั่นคง โดยมีฟูจิที่เขาจูงไว้ตามมาด้วยกัน
“เธอจะพาผมไปไหนเหรอ”
“ฉันก็ไม่รู้…….”
แสงทองค่อยเริ่มจับขอบฟ้า ทั้งสองคนมาหยุดยืนที่จุดสูงสุดของถนน
“……” เทสึกะหันมามองใบหน้าหวานของคนข้างๆนิ่ง สายตาอ่อนโยนจับจ้องไว้แทบไม่กระพริบ ฟูจิยิ้มให้เขาอีกครั้ง
“ถึงผมกับเธอจะหายไป… แต่เราก็จะได้เจอกันอีก… นะ”
“……………………………… อืม” เทสึกะที่อยู่ตรงหน้าเริ่มจางหายไป เมื่อฟูจิก้มลงมองตนเองก็พบว่าตัวเขาเองก็กำลังค่อยๆโปร่งใสไปกับแสงอาทิตย์ที่เริ่มสาด
“แล้วเมื่อเวลานั้นมาถึง……. ผมจะบอกความจริงเพียงเรื่องเดียวในชีวิตผมให้ฟังนะ…”
… เพราะบางที ผมอาจจะเกิดใหม่อีกครั้ง…
… เพื่อตามหาเธอ…
… หรือต่อให้ผมเกิดเป็นคนอื่น…
… ผมก็จะตามหาเธอจนเจออยู่ดี…
… เพราะผมรักเธอ…
僕達は心に同じ
傷跡を残しながら
背を向けたまま振り返らずに
そっと強く歩き出しました
変わらないひとつのものを
見つけたと信じていた
ふたりはそれが変わっていくのを
感じて一歩離れた
やがてさらに一歩離れた
傷つかない様に
ありがとうって言いたかった
ありがとうって言えなかった
だってそれじゃまるで永遠の
サヨナラみたいで悲しすぎるから
いつかまた僕は僕に生まれ変わって
君を探す旅に出るんだろう
ある日ふとした瞬間に
自分で選んだはずの
新しくて見慣れぬ景色に
少し戸惑っていたら
まるで君のような優しい
風が吹き抜けました
愛してると言いたかった
愛してると言いなかった
だけどそれは僕の最大の
嘘であり真実だった様な気がする
いつかまた僕は僕に生まれ変わって
君を探す旅に出るんだろう
ありがとうって言いたかった
ありがとうって言えなかった
だってそれじゃまるで永遠の
サヨナラみたいで悲しすぎる
愛してると言いたかった
愛してると言いなかった
だけどそれは僕の最大の
嘘であり真実だった様な気がする
もしも別の誰かに生まれ変わっても
君を探す旅にでるから
~The End~
Free Talk>>
รีพอร์ทงานเด๋วอัพให้หลังจากนี้นะ
งานเมื่อวันเสาร์
(เป็นการคอสที่เปลืองตัวเหอะ)
บ๋ายบายบี๋~~~~~~~~~
เจอกันเมื่อต่อเน็ต
....
งานเมื่อวันเสาร์
(เป็นการคอสที่เปลืองตัวเหอะ)<<<<<< ไม่จริงซะหน่อย ชริๆๆๆ
#1 By . : : ZePhyRuS : : . on 2007-12-24 10:06