☆[Tenipuri+FanFiction] *ไม่มีชื่อเรื่อง* (NC17 Yaoi Warning)
posted on 18 Nov 2007 02:20 by hanachiko in TeniPuri
สวัสดีค่ะ
เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ
ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ
หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^
ขอบคุณค่ะ
Title: *ไม่มีชื่อเรื่อง*
Author: hana matsumoto
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi / Violence
Genre(s): Angst
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
เมื่อคนเขียน
จิตตก
... ฟังผมสิ...
... ผมจะกรีดร้องออกมาจนกว่าเธอจะเข้าใจ...
ภายในห้องนอนสีหม่น คนสองคนกำลังประจันหน้ากันโดยมีพายุฝนเป็นฉากหลัง คนหนึ่งนั่งบนเตียง อีกคนยืนอยู่ไม่ไกล
"ฉันเกลียดนาย..." คนที่อยู่บนเตียงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา... ราวกับคนไม่มีหัวใจ
".... ล้อผมเล่นอีกใช่ไหม โอชิทาริ" แม้ว่าคนที่ยืนอยู่จะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ในหัวใจกลับหวั่นไหวกับคำว่าเกลียด
"ฉันเกลียดนายที่เทสึกะรัก..." โอชิทาริตอบเสียงห้วน
"เราคุยเรื่องนี้กันกี่รอบแล้ว ถึงเทสึกะจะรักผม แต่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องของเรา" เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่โต้กลับ
"ความจำเสื่อมหรือไง อัจฉริยะแห่งเซชุน?" มือใหญ่เอื้อมกระชากข้อมือเล็กเข้ามา แรงดึงพาเอาร่างบางล้มลงบนตัวเขา มืออีกข้างที่ว่างกระชากเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายออกจากกัน
"หึ..." แม้จะอยู่ในความมืด แต่รอยจ้ำแดงบนผิวสีงาช้างก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด "แล้วนี่อะไร... หา???" สิ้นคำตวาด โอชิทาริรวบกดร่างของฟูจิลงบนเตียง
ความมืดช่วยปกปิดสีหน้าของโอชิทาริไว้ได้ แต่ไม่อาจปกปิดสีหน้าหวาดกลัวของฟูจิได้
"กลัวฉันเหรอ..." ร่างสูงออกแรงบีบที่ข้อมือจนคนที่อยู่เบื้องล่างต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
"เจ็บรึไง"
"... ผม.. ไม่ได้รักเทสึกะ.." ในที่สุดฟูจิก็เอ่ยขึ้นบ้าง
"ต้องให้ผมบอกอีกกี่ที"
"นั่นสิ... นายจะโกหกฉันอีกกี่ที ฟูจิ?" โอชิทาริแค่นยิ้มถาม
"ผมไม่ได้โกหก"
"แล้วให้มันกอดทำไม????" อัจฉริยะแห่งเฮียวเทตวาดลั่น ฝ่ามือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามรอยแดงตามเนื้อตัวของฟูจิ
"กี่ครั้งแล้วที่นายถูกมันกอด หา? ฟูจิ... หึ นับไม่ถ้วนสินะ..." เขารูดซิปกางเกงของอีกฝ่ายออกแล้วดึงกางเกงให้ออกไปพ้นทาง มือกอบกุมส่วนอ่อนไหวของฟูจิไว้แล้วออกแรงบีบจนร่างบางต้องส่งเสียงครางออกมา
"ของๆฉัน... ฉันไม่ชอบแบ่งกับใคร......" โอชิทาริรวบข้อมือของฟูจิไว้ ก่อนจะสับกุญแจมือไว้กับหัวเตียง เสื้อเชิ้ตที่ถูกฉีกขาดเขานำมายัดเป็นก้อนกลมไว้ในปากของร่างบาง
"อื๊อ!! อื้อ!!" แม้จะส่งเสียงกรีดร้องออกมา แต่กลับถูกก้อนผ้ากักไว้จนแทบหายสิ้น นัยน์ตาคู่สวยเริ่มมีน้ำใสๆมาคลออยู่รอบๆ
"ร้องไห้สิ ร้องให้ตาย เพราะเทสึกะไม่มีวันมาช่วยนายได้!"
"เทสึกะ ผมกลับก่อนนะ" ฟูจิเอ่ยบอกขณะที่หยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบ่า แต่สายกระเป๋ากลับถูกดึงไว้
ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้เอ่ยถาม ริมฝีปากก็ถูกประกบจูบอย่างร้อนแรง
"!? เดี๋ย-!? เทสึ.. กะ อื๊อ!!??" อัจฉริยะแห่งเซชุนขืนตัวเกร็งพลางยกมือสองข้างดันอีกคนออก แต่เทสึกะไม่ยอมให้เกิดขึ้น
"พอแล้วนะ... พอ! ผม.. ไม่อยากทำแบบนี้แล้ว" ฟูจิปฏิเสธแม้จะถูกอีกฝ่ายดันจนชนกับผนังห้องชมรม
บนใบหน้าของเทสึกะมีแต่ความหมองหม่น เขารวบร่างบางมากอดไว้แน่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงปวดร้าว
"คิดว่าฉันเป็นโอชิทาริก็ได้... นะ"
".... แต่ผมบอกกี่ครั้งแล้วเทสึกะ... ผมรักโอชิทาริ"
"....." ฟูจินิ่งไปเมื่อเห็นสีหน้าของเทสึกะ สงสารเพื่อนคนสำคัญคนนี้ที่ไม่อาจตัดใจจากเขาได้เสียที
... ก็แค่ร่างกาย...
... ไม่ใช่หัวใจ...
นัยน์ตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้ บนผิวสีอ่อนมีบาดแผลปรากฏอยู่มากมาย สายตาเย็นชาของโอชิทาริยังจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา
... เรียกชื่อผมสิ...
"... ฟูจิ"
... จับมือผมไว้...
โอชิทาริปลดกุญแจมือออกแล้วปล่อยให้แขนสองข้างตกลงกับเตียง
... บอกผมสิ ว่าไม่เป็นไร...
โอชิทาริดึงผ้าออกจากปากของอีกฝ่าย
"ฉันเกลียดนาย"
เป็นฟูจิที่ตกใจกับคำพูดของอีกฝ่ายที่ไม่เหมือนเดิม อยากลุกขึ้นมากอดเอาไว้แล้วถาม แต่ร่างกายบอบช้ำเกินกว่าจะขยับได้
"ไม่จริง.."
"ฉันเกลียดนายที่เทสึกะรัก"
"ไม่..."
... เธอรักผม...
"ฉันเกลียดนายที่สงสารคนอย่างมัน"
"... อย่า"
"ฉันเกลียดนายที่ไม่ใช่ของฉันคนเดียว"
"พอแล้ว... อย่าพูดอีก..." ฟูจิร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
... โกหกก็ได้...
".... ผม.. รักเธอ"
"แต่ฉันเกลียดนาย" โอชิทาริตอบชัดเจน แต่นั่นกลับทำให้ฟูจิเริ่มควบคุมอารมณ์ที่วิ่งพล่านอยู่ในกายไม่ได้
"... ที่.. ที่เคยบอกว่ารักผม โกหกใช่ไหม"
"ใช่"
"ถ้าอย่างนั้นก็โกหกผมให้ตลอดสิ!"
... ถ้าเธอเกลียดผม...
... ผมก็ไม่เหลืออะไรแล้ว...
โอชิทาริไม่ตอบอะไร เขาลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ประตูห้อง
ก่อนจะออกไป เขาหันมามองคนที่พยายามลุกขึ้นนั่ง
"ฉันรักฟูจิ ชูสึเกะ ที่เป็นของฉันคนเดียว"
ร่างสูงเดินพ้นประตูออกไป และก่อนที่ประตูจะปิดลง ประโยคสุดท้ายหลุดลอดออกมา
"... ไม่ใช่นาย"
ภายในห้องที่มืดมิดกับเสียงฟ้าร้องที่ดังอยู่ภายนอก ฟูจิกรีดร้องออกมา ด้วยคำซ้ำเดิมไม่ยอมหยุดราวกับคนเสียสติ
... ผมรักเธอ...
... ได้ยินไหม...
... รักเธอคนเดียว...
... ผมรักเธอ...
... โอชิทาริ...
ในที่สุด เสียงของฟูจิก็แหบแห้งจนไม่อาจตะโกนได้อีก
... เธอได้ยินไหม...
โอชิทาริที่อยู่ข้างนอกห้อง เขาได้ยินคำบอกรักที่อีกคนหนึ่งเฝ้าตะโกน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่พอ เขาเกลียดการต้องแบ่งของรักกับใคร
เท้าที่ตั้งใจจะก้าวลงบันไดกลับต้องชะงักก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเมื่อเสียงๆหนึ่งดังขึ้น
... เสียงที่ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่า...
ร่างบางยังคงนอนอยู่บนเตียง เมื่อฟูจิเห็นโอชิทาริ เขาก็ยิ้มออกมา
"... ผม.. เป็นของเธอ.... คนเดียว... แล้วนะ.............. โอชิ... ทาริ...."
ผ้าปูเตียงสีขาวถูกย้อมเป็นสีแดง
"ผม... ไปหาเทสึกะ...... ไม่ได้.... แล้ว"
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง
"ผม..... จ... จะอยู่... กับเธอ... คนเดียว...."
ปืนที่ควรจะอยู่ในลิ้นชักหัวเตียงกลับอยู่ในมือของฟูจิ
โอชิทาริเอื้อมไปดึงปืนออกมาจากมือข้างนั้น ก่อนจะกุมมือฟูจิไว้แน่น มืออีกข้างยกขึ้นสัมผัสใบหน้าของฟูจิอย่างรักใคร่
"... โอ... โอชิทาริ..."
"... หืมม์?"
".... ผม............. รัก............. รักเธอ............... นะ....." ดวงตาคู่สวยค่อยปิดลงช้าๆ ลมหายใจแผ่วลงทุกที
"... อืม" ริมฝีปากก้มลงสัมผัสที่หน้าผากมน
"ฉันรักนาย... ฟูจิ... ของฉัน"
ใบหน้าหวานที่เป็นสีซีดระบายรอยยิ้ม ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอยออกไป
... เข้าใจแล้วสินะ...
... ว่าผมรักเธอจริงๆ...
แต่ถึงกระนั้น ฟูจิก็ไม่มีโอกาสได้เห็น
หยาดน้ำตาจากคนที่โอบกอดร่างไร้วิญญาณของเขาไว้
The End
Free Talk>>
ต้องมีด้วยเรอะ
เรื่องของเรื่องคือ กำลังจิตตก *--*
เสี้ยน
ไม่รู้เป็นไร
เลยจะพิมพ์ให้อ่านในห้องรวม
แต่ มันแลค
เลยหนีมาพิมพ์ให้เนมมู่วอ่านแทน
อือ
สนุกดี
ชอบนะ
แรงบันดาลใจเหรอ
ไม่มีอีกเหมือนเดิม *--*
ฟังเพลงอายูอยู่ 5555
เอาล่ะ
ไประ *---*
ซียูววววว
#1 By :nakare: on 2007-11-18 02:50