カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

Trick or Treat!

"ฝนยังไม่หยุดตกเลยเนอะเทะสึกะ.. จะเข้าหน้าหนาวแล้วแท้ๆ"

"นั่นสิ" ร่มใสที่กางอยู่เหนือศีรษะของคนทั้งคู่เอนไปทางร่างบางอย่างจงใจ ละอองฝนเล็กๆไหลตกลงที่บ่าของเทะสึกะ พยากรณ์อากาศในวันนี้บอกว่าวันนี้ฝนไม่ตก แต่ยังดีว่ามีพวกที่ไม่สนใจจะฟังอย่างโออิชิและอีกหลายคนในทีม จึงได้อาศัยหยิบยืมมาได้

"....ทั้งฝนตกทั้งเริ่มหนาว..ช่วงนี้ต้องมีคนป่วยบ่อยแน่ๆ"

"เทะสึกะก็ ระวังป่วยนะ" ร่างบางที่อยู่เคียงข้างเดินให้ชิดเข้ามา เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องถูกละอองฝนก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้

"ไม่หรอก...ว่าแต่นายอยากจะแวะทานอะไรก่อนหรือเปล่าละ" มือใหญ่โอบไหล่บางแล้วแตะดันให้ใกล้เข้ามาอีก ร่างสูงก้มมองปลายเท้าที่เลอะคราบโคลนสีขุ่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นจนปลายจมูกเฉียดแก้มใส

"...เอ่อ..ขอโทษนะ"

"หือ? ขอโทษอะไร?" คนตัวเล็กเอียงคอมอง

"เปล่า..ไม่มีอะไรหรอก" เทะสึกะลูบจมูกเบาๆ..จริงอยู่ว่าฟูจิอาจจะไม่คิดอะไรกับการที่แก้มของเขาเฉียดผ่านจมูกไป แต่สำหรับตัวเอง... มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ทำให้ใจเต้นแรงได้

"... แล้ว ส่งผมเสร็จ เทะสึกะจะทำอะไรต่อ?" เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้น

"คงจะแวะไปซื้อชาที่ร้านเจ้าประจำน่ะ วันก่อนเขาโทรมาบอกว่ามีชาใหม่ๆให้ไปลองชิมให้เขาก่อนวางขายหน่อย เสร็จแล้วก็คงกลับบ้านล่ะมั้ง" น้ำขังเฉอะแฉะกระเด็นเลอะกางเกงนักเรียนเป็นคราบจาง เทะสึกะเปลี่ยนมือที่ถือร่มแล้วควานหาทิชชูในกระเป๋า

"...เอาทิชชูไว้เช็ดกางเกงสิ..."

"หืมม์ นี่น่ะเหรอ ไม่เป็นไรหรอก เช็ดยังไงก็เลอะอยู่ดี" เขายิ้มตอบ ก่อนจะดันมือของเทะสึกะไว้ที่เดิม

หน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีประตูรั้วแน่นหนา เทะสึกะยืนนิ่งมองแสงไปสลัวที่ลอดออกจากห้องนัยน์ตาสีน้ำตาลแม้จะลดความโกรธเคืองคนในบ้านไปบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่อยากพบหน้าอีกอยู่ดี เขาหันมาทางฟูจิแล้ววางมือบนศีรษะเบาๆ

"เอาร่มนี่ไว้นะ..เผื่อตอนกลับบ้านฝนยังไม่หยุด" พูดเสร็จก็ยัดร่มใส่มือเล็ก

"เดี๋ยว" มือเล็กคว้าข้อมือข้างนั้นไว้ "ผมยืมร่มโอชิทาริได้... เธอแหละ เอาร่มไปเถอะ" นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองอย่างอ้อนวอน

"ขอบใจนะ" เทะสึกะยืนส่งจนฟูจิเข้าไปในบ้านและประตูปิดลง เขาก้าวเท้าออกมาอย่างรวดเร็วไปยังถนนที่น้ำเจิ่งนอง พรายฝนสีใสกระทบร่มหยดลงพื้นดินเปียกชื้น สายฝนพรำพร่างพราวไม่รู้หยุด ร่างสูงมองเหม่อไปยังบนท้องฟ้าสีหม่นก่อนจะหันกลับมามองห้องหน้าต่างที่ปิดเงียบ...นิ่งนาน...

ฟูจิเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยความคุ้นเคย แต่ก็ต้องตกใจกับบันไดที่ขึ้นไปยังห้องของโอชิทาริ บรรยากาศมืดสลัวจนน่ากลัว หยากไย่ที่ปรากฏให้เห็น ราวบันไดดูหงิกงอคล้ายรากไม้

... อะไรกันเนี่ย...

ร่างบางค่อยก้าวขึ้นบันไดที่ดูเก่าลงจนน่าตกใจ พลางนึกว่าอีกฝ่ายเล่นพิเรนทร์อะไรขึ้นมาอีก

"... โอชิทาริ" ฟูจิผลักประตูห้องของอัจฮริยะแห่งเฮียวเทที่แง้มอยู่นิดๆ พลางเดินเข้าไป โต๊ะสไตล์โมเดิร์นที่เคยตั้งอยู่กลายเป็นโต๊ะจากยุคสมัยอัศวินก็ไม่ปาน เก้าอี้เองก็ด้วย โซฟาตัวนิ่มนั้นหายไปแล้ว

... อะไรเนี่ย...

ร่างสูงที่อยู่บนเตียงที่ประดับด้วยรอยเลือดและกุหลาบสีแดงสดยื่นมือเปื้อนเลือดออกมา สีดำขลับของกำมะหยี่ที่เป็นเสื้อคลุมตัดกับเชิ้ตขาวปลดกระดุมอก ผมยาวเสยไปด้านหลังมีบางส่วนตกระหน้าผาก มุมปากทั้งสองมีเขี้ยวขาวยื่นกดริมฝีปาก

"...มาแล้วรึ..เหยื่อบูชายัญของข้า" แวมไพร์หนุ่มยิ้มเย็น

"มาสิ..มาให้ข้าได้ดื่มเลือดของเจ้าเพื่อชีวิตนิรันดร์"

นัยน์ตาคู่สวยที่ตั้งท่าจะเบิกโพลงพลันหรี่มองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย

"............................ บ้า" น้ำเสียงที่ควรจะอ่อนหวานเอ่ยเย็นชา พลางหันหลังให้แล้วเดินออกจากห้อง

"เฮ้!! ฟูจิ!! จะไปไหน" แวมไพร์หนุ่มที่วางท่าเสียดิบดีเมื่อครู่กระโจนลงเตียงแทบไม่ทัน มือเปื้อนเลือดปลอมจับที่บ่าเล็กแล้วยื้อยุดอีกฝ่ายไว้

"ฮื้ออ จะไปไหนๆ ฉันอุตส่าห์แต่งตัวรอนะ"

"... ผมไม่รู้จักคนบ้า" ฟูจิตอบเสียงเย็น

โอชิทาริยกข้อมือขาวขึ้นมาแล้วกดเขี้ยวลงไป เขี้ยวปลอมที่สั่งทำพิเศษมีระบบซ่อนเลือดปลอมไว้นิดหน่อยด้านใน เมื่อมีแรงกดเลือดสีแดงก็ไหลออกมาเลอะข้อมือเรียว "ก็ฉันชอบงานเทศกาลนี่นา.....เขี้ยวนี่น่ารักใช่ไหม เนี่ย..ฉันให้คนที่รู้จักทำให้ มีคู่เดียวในโลกเลยนะ"

"........... ชอบงานเทศกาล จนถึงขนาดต้องทำอย่างนี้เลยเหรอ..."

"บ้าจริงเชียว..." คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ก็เทศกาลไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวนี่.." โอชิทาริพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

...จะได้ไม่เหงา...

"แล้วปีก่อนๆเธอทำยังไง" ฟูจิเอียงคอถาม

"ก็เรื่อยๆล่ะ..." ...ใครจะกล้าบอกล่ะว่าออกเดทกับสาวๆหรือไม่ก็ไปปาร์ตี้ยันเช้า

"เรื่อยๆ...?" อัจฉริยะแห่งเซชุนจับพิรุธในน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้

"น่าๆ....กินอะไรมาหรือยัง สนใจอาหารเย็นฝีมือฉันไหม" อัจฉริยะหนุ่มหาทางรอดให้ตัวเองโดยการเปลี่ยนเรื่องทันที

"ผมสนใจเรื่องเรื่อยๆของเธอมากกว่า... โอชิทาริ... รู้นี่ว่าผมไม่ชอบให้เธอเฉไฉออกไปไหน..." คราวนี้ฟูจิเปลี่ยนมาทำเสียงเข้มบ้าง

"ก็..เรื่อยๆน่ะ เรื่อยๆไม่มีอะไรหรอก" มือใหญ่แตะที่เอวรั้งฟูจิเข้ามาแนบชิด "แต่ยังไงๆตอนนี้ฉันก็มีนายคนเดียวนี่..."

"ตอบไม่ตรงคำถามนะโอชิทาริ... ลองบอกว่าตอนนี้ไม่ได้มีผมคนเดียวผมเดินออกจากตรงนี้แน่... ผมก็อยากรู้บ้างนะ ว่าเมื่อก่อน เธอทำอะไร เธอ... เป็นแบบไหน" ในเมื่อขู่ไม่ได้ผล ก็ต้องหันมาลองเล่นไม้อ่อนดูบ้าง ฟูจิจงใจหลุบสายตาลงต่ำ เลือกน้ำเสียงที่อ่อนลงในประโยคหลัง

"ไม่-บอก" ปีศาจในร่างอัจฉริยะเริ่มแผลงฤทธิ์ โอชิทาริเอียงคอทำไม่รู้ไม่ชี้พูดเสียงอ่อนหวาน "เป็นอะไรที่ไม่ใช่แบบนี้ เป็นคนที่รักใครไม่เป็นละมั้ง...แต่มันก็แค่เมื่อก่อนละนะ" แวมไพร์หนุ่มจับ'เหยื่อ'เพียงคนเดียวของตัวเองเข้ามาจุมพิตเบาๆ

ใบหน้าหวานสะบัดหนี "ไม่เอาแล้ว ผมกลับล่ะ" คราวนี้ฟูจิไม่ได้แกล้งงอน แต่รู้สึกงอนขึ้นมาจริงๆ ทีเรื่องของเขา อีกคนกลับจ้างนักสืบมาหมด ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

"จะปล่อยฉันไว้..คนเดียว..อีกเหรอ" นัยน์ตาสีน้ำเงินหรุบต่ำลง มือที่จับไว้ปล่อยออกช้าๆ... เป็นถึงโอชิทาริ ยูชิ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลล่ะนะ

"ก็ทำอะไรเรื่อยๆแบบปีก่อนๆไปสิ..."

"ใจร้ายจังเลย..."

"เธอไม่ยอมตอบผมดีๆก่อนนี่... ไม่ใช่ว่าผมจะโกรธซักหน่อย บอกแล้วว่าผมก็แค่อยากจะรู้" เขาสวนกลับบ้าง

"ก็..ปาร์ตี้น่ะ" โอชิทาริตอบเสียงแผ่ว...สิ่งที่ไม่ดีที่เคยทำในอดีตมันก็มีบางเรื่องที่ไม่อยากจะเล่า

คนที่ตั้งใจจะเดินหนีเดินกลับมายืนตรงหน้า ฝ่ามือสองข้างนาบไปกับแก้มของอีกฝ่าย "ก็แค่นั้นเอง..."

ได้ที โอชิทาริก็จุมพิตลงไปที่ฝ่ามือเรียวนั้นข้างละที "....กินเลือดนายได้หรือยัง"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม ฟูจิแย้มรอยยิ้มแสนหวานให้คนตรงหน้า "อยากลองชิมจริงๆรึเปล่าล่ะ... เลือด ของ ผม" สามคำสุดท้ายถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"อื้อ" แวมไพร์รีบผงกหัวรับเมื่อเหยื่อที่หมายตาเปิดโอกาสให้ "ก็นายน่ะ.. หวาน.. หอม ไปทั้งตัวแบบนี้ แวมไพร์อย่างฉันก็ 'อยาก' เป็นธรรมดา"

"ผมหมายถึง... เลือด... จริงๆน่ะ" นัยน์ตาคมสวยตวัดมองอย่างมีเชิง

"ไม่เอาน่า.... นายก็รู้ว่าที่ฉันอยากกินน่ะไม่ใช่เลือดหรอก.. แต่ฉันจะสูบทั้งชีวิต.. ทั้งวิญญาณ มาเป็นของฉัน" ปลายเขี้ยวแหลมแกล้งลากครูดผิวเนื้อที่แขนเรียวเบาๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินส่องประกายระยับ

"... จะยอมเล่นด้วยหนึ่งวันก็ได้... ผม... จะยอมเป็นเหยื่อที่ดีแล้ว แล้วผม... ต้องทำอะไรบ้าง" ฟูจิยิ้มขำกับอีกคนที่จริงจังกับบทบาทเหมือนเด็กเล็กๆ

... หวังว่าพอคริสต์มาสจะไม่ลุกมาแต่งเป็นซานต้านะ...

"ปิดตา....แล้วก้าวไปสู่โลกของแวมไพร์ด้วยกัน" ผ้าพันแผลสีขาวถูกนำมาพันรอบดวงตา ฟักทองจุดเทียนวางใส่ในมือเล็กพร้อมๆกับที่โอชิทาริก้าวหนีออกไปอีกทาง

"...... โอชิทาริ... ?" ภาพเบื้องหน้าที่มืดลงถนัดตาทำเอาฟูจิชะงักขาไว้ มือที่ถือฟักทองจะให้วางทิ้งลงกับพื้นก็ไม่ได้ "... จะเล่นอะไรก็เล่น แต่อย่าเล่นแบบนี้สิ ผม มองไม่เห็นนะ..."

"..................." ร่างสูงไม่ตอบ เขาเคลื่อนกายช้าๆระวังไม่ให้เกิดเสียง ผ้าคลุมสีดำมืดสะบัดพลิ้วเมื่อก้าวไปหยิบเชิงเทียน เปลวไฟไหววูบข้างแก้มโบกเป็นสัญญาณให้คนที่ถูกปิดตารู้ว่าอยู่ทางนี้

".... นี่..." ประสาทสัมผัสที่ไวอยู่แล้วทำให้ใบหน้าของเขาหันขวับไปยังทิศทางนั้น "จะทำอะไร..."

"ทำเป็นพวกตาแก่โรคจิตไปได้..."

"หูย.... ฟูจิ แต่ละคำของนายนี่เจ็บชะมัด" โอชิทาริวางเชิงเทียงลงบนโต๊ะที่จัดดอกได้เอาไว้ เขาหยิบแจกันกุหลาบสีแดงสดขึ้นมาอุ้มเดินไปหาฟูจิแล้วเอาใส่อ้อมแขนแทนฟักทอง

"สวย....สีแดงแบบนี้ทำให้ดูเหมือนเลือดเลย"

"เป็นพวกซาดิสม์รึไง..." ฟูจิยังคงพูดต่อ "นั่นสินะ... ตอนนั้นยังแทบจะเอาคัตเตอร์กรีดผมได้เลย...." เขาหันมาทางต้นเสียงแล้วยิ้มให้ "ลองจริงๆไหม"

แวมไพร์หนุ่มทำหน้ามุ่ย ไอ้เรื่องในอดีตที่ผ่านมามันเป็นการกระทำที่เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะเลวร้ายได้ถึงขั้นนั้นเช่นกัน "โกรธเหรอ...ขอโทษก็ไม่พอสินะ"

...ทำผิดเอาไว้มาก จนอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไข...

"ไม่เอาหรอก..ตอนนี้ถ้าจะทำนายเจ็บสู้ให้ฉันเจ็บแทนดีกว่า"

เจออีกฝ่ายทำเสียงอ่อนแบบนี้ก็เล่นเอารู้สึกเขินขึ้นมา

"ผมไม่ได้โกรธซะหน่อย... แค่แหย่เล่นเฉยๆ"

... เรื่องตั้งนานมาแล้ว...

... ผมไม่เก็บมาโกรธเธอหรอก...

"ไม่เล่นแล้วก็ได้" โอชิทาริอุ้มแจกันกุหลาบไว้ในมือเหมือนเดิมแล้วเอาไปวางที่โต๊ะ

ร่างสูงฟุบลงกับโต๊ะสีขาวที่มีรอยเลือดหยดเส้นผมสีน้ำเงินไหลลู่อยู่บนท่อนแขน ปลายนิ้วสากเขี่ยแก้วไวน์ที่เตรียมเอาไว้ดื่มกับคนรัก "..ดูสิ...อุตส่าห์จัดบรรยากาศมาซะดิบดี จู่ๆก็โดนหาว่าโรคจิตบ้างล่ะ ซาดิสม์บ้างล่ะ..."

".... งั้นก็แกะผ้าผูกตานี่ออกสิ... ผมมองไม่เห็นแบบนี้จะทำอะไรได้ยังไง" ฟูจิเลือกใช้น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกว่านี่คือการเถียงกลับ ฟังจากเสียงของโอชิทาริแล้ว อีกฝ่ายกำลังงอนอยู่แน่ๆ

"โอชิทาริ... ถ้าอยากให้ผมเล่นด้วยก็บอกผมด้วยสิ ว่าจะให้ผมทำอะไร... ไม่ใช่ผูกตาผมแล้วปล่อยไว้ไม่บอกอะไรเลยนะ..."

ฟูจิค่อยๆเดินเข้าหา แต่ละก้าวค่อยๆย่างด้วยความที่มองไม่เห็น และที่นี่ ไม่ใช่คอร์ทเทนนิส

"จูบฉันสิ" อัจฉริยะหนุ่มยื่นมือออกไปรับร่างบอบบางมาไว้ในอ้อมกอด "ชุดนักเรียนนี่ก็เกะกะ...ถอดเถอะนะ" เขี้ยวที่ลับไม่ให้คมกดที่ลำคอขาวผ่องเขาๆก่อนจะแก้ผ้าผูกตาออก

อัจฉริยะแห่งเซชุนก้มหน้าลง จุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย

"นี่...ถอดออกสิ..." เสียงกระซิบดังข้างริมฝีปากแวมไพร์หนุ่ม จุมพิตดันริมฝีปากบางให้อ้าออกด้วยปลายลิ้น

"..........."

... เอาแต่ใจเชียวนะ...

แม้จะคิดแบบนั้น แต่มือสองข้างก็ค่อยปลดกระดุมชุดกาคุรันออกทีละเม็ด พอหมดก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวในโดยที่ยังไม่ยอมถอดกาคุรันออก

"ช่วยๆ" โอชิทาริพูดแข็งขันพลางยื่นมือไปปลดกางเกงออก เขารูดมันลงพร้อมกับไล้เรียวขาเนียนไปด้วย แต่เมื่อถึงกางเกงชั้นในสีอ่อนกลับชะงักเอาไว้ "เอาออกเองได้ไหม..ตรงนี้น่ะ" ปลายนิ้วจิ้มจงใจให้แตะลงที่ส่วนอ่อนไหวของคนรัก

...นิดหน่อยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม..ถ้าฉันจะแกล้งนาย...

"....! จริงๆเลยนะ..." มือสองข้างเลื่อนลงมาค่อยๆถอดออกตามที่อีกฝ่ายร้องขอ

"ฉันรักนายจัง" หากเป็นเมื่อก่อนคำๆนี้จะพูดกับคู่นอนต่อเมื่อต้องการหลอกล่อ... หรือหลอกลวงให้โอนอ่อนตามและมอบร่างกายให้เขาโดยง่าย

หากแต่ตอนนี้... กลับกลายเป็นคำหวานที่ใช้เพื่อคนๆเดียว

"ไปที่เตียงนะ" โอชิทาริกล่าวสั้นๆแล้วอุ้มร่างบางไปวางบนเตียงที่มีรอยเลือดและกลีบกุหลาบสีแดงปูเป็นพรมอ่อนนุ่ม

ฟูจิยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของร่างสูงลงมา ".... เลือดนี่... ใช้อะไรทำน่ะ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบถาม

"ไม่รู้..ฉันสั่งให้คนนำเข้ามาจากต่างประเทศน่ะ" ใครอยากจะไปรู้กัน..ก็ตอนนี้มีเรื่องที่น่าสนใจกว่าเป็นกองอยู่ข้างหน้านี่

"... ไม่สยองรึไง" ฟูจิถาม มือเล็กไต่เกาะไปตามแนวผ้าคลุม "ไม่แกะออกเหรอ"

"แกะให้หน่อยสิ" เสียงทุ้มเอ่ยอ้อนๆ ที่ไม่ว่าใครฟังก็คิดว่าน่ารักผิดปกติ..สำหรับโอชิทาริ ยูชิ

"....... เอาใหญ่เลยนะ..." ปลายนิ้วค่อยบรรจงแกะกระดุมที่เกี่ยวกันไว้ออกช้าๆ

โอชิทาริจับมือที่ยื่นออกมาแล้วจูบปลายนิ้วไล่ทีละข้อช้าๆ เขาโอบกอดฟูจิแล้วเอนกายลงคร่อมร่างหอมหวานเย้ายวนเอาไว้ เลือดปลอมเลอะไหล่บางเป็นรอยแดงรูปมือ

"จะว่าไป.. สีแดงแบบนี้... ก็... สวยดีนะ" เขาเอ่ยเสียงเบาขณะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของคนรัก

"แต่ก็มีบางสิ่งที่สวยกว่านั้น" โอชิทาริหยิบขวดเล็กสีแดงเลือดที่ซุกอยู่ใต้หมอนขึ้นมาเปิดฝาแล้วละเลงที่ปลายนิ้วของตน บางส่วนทาเคลือบยังแก่นกายสั่นไหวของคนที่อยู่ข้างใต้ น้ำมันหอมระเหยสูตรพิเศษสีแดงคล้ายเลือดแต่หอมหวานด้วยทำจากกุหลาบรัสเซีย มันถูกสั่งให้นั่งมาจากร้านทำน้ำหอมชื่อดังในฝรั่งเศสเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ

"ไม่เป็นอันตรายหรอกน่า" โอชิทาริพูดกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าหวานมองอย่างตื่นตระหนก

"เธอนี่... ช่างสรรหาจริงนะ" ร่างบางที่อยู่ภายใต้หัวเราะออกมาเบาๆ น้ำมันหอมมีสีที่น่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่พอรู้ว่าไม่ใช่เลือด กลิ่นที่หอมหวานก็ลอยเข้าจมูกแทบจะทันที

"ก็เพื่อนายไงล่ะ" ปลายนิ้วปาดที่ปากขวดอีกครั้งแล้วบดเบียดแทรกของเหลวหอมหวานเข้าไปในร่างเล็กที่บิดกายอย่างเย้ายวน "....จะว่าไปแล้ว..ได้ยินว่าเป็นพวกยากระตุ้นอ่อนๆด้วยนะ" รอยยิ้มหวานตบท้ายเพื่อมิให้คนรักโกรธขึ้ง

"รู้สึกดีไหม"

กลิ่นหอมที่ลอยเข้ามาเริ่มทำให้ภายในกายรู้สึกปั่นป่วน

"อ... อือ"" ศีรษะเล็กผงกตอบ

โอชิทารินวดคลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วสอดแทรกความใหญ่โตเข้าไป..ช้าๆ..เพื่อให้น้ำมันที่ทาไปออกฤทธิ์ได้ดียิ่งขึ้น สีแดงเลือดย้อมกายจนแดงฉานทว่ากลิ่นหอมของกุหลาบกลับดึงจิตใจให้ลุ่มหลงจนแทบจะปลดปล่อยในทันที

"ไม่เจ็บใช่ไหม" โอชิทาริขยับกายเนิบนาบ เสียงร้องในลำคอของตนแหบห้าวจนรู้สึกได้

"... อือ.... ม... ไม่" เสียงของฟูจิในตอนนี้ ใครได้ยินก็ต้องว่าเร้าอารมณ์

"....อา...ดูท่าว่าแวมไพร์อย่างฉัน..จะตกเป็นทาสเหยื่อ...ซะแล้ว" โอชิทาริขยับกายสอดแทรกจมลึกเข้าสู่ช่องทางที่บีบรัดอย่างอ่อนหวาน ท่อนแขนเล็กๆที่กอดไหล่ของเขาอยู่สั่นระริกจนต้องหยุดนิ่งแล้วจุมพิตปลอบ เขี้ยวสีขาวกดย้ำเนิบนาบบนริมฝีปากเรียวคู่นั้น

"ย... เขี้ยวนั่น... อา.. เจ็บ... นิดๆเหมือนกัน... นะ อึก" คมเขี้ยวแม้จะไม่สร้างแผลแต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บได้ ช่องทางด้านหลังบีบตัวยามที่เกร็งร่าง ความแข็งตึงที่สอดอยู่ทำให้รู้สึกเสียวซ่านยามที่ผนังอ่อนนุ่มโอบรัดแน่น

"เหรอ...ไม่ชอบหรือเปล่า" โอชิทาริและเล็มยอดอกสีอ่อนด้วยปลายลิ้นและเขี้ยวปลอม สะโพกตึงแน่นที่เชื่อมต่อสั่นสั่นรัวยามเขาขยับกายแรงขึ้น เสียงครวญครางจากร่างข้างใต้ราวกับปลุกชีวิตของแวมไพร์หนุ่มจากรัตติกาลเพื่อมาล่อลวงมนุษย์...ที่ชื่อฟูจิ...คนเดียวเท่านั้น

"รักนาย..มาก..รู้ไหม..." เสียงสั่นพร่าพูดแนบติดใบหู

"อื๊อ-! ผ... ผมก็... รัก ย.. ยู-!? ฮ้า" ฟูจิรู้สึกคล้ายกับกำลังบินขึ้นสูง ความสุขสมเอ่อล้นขึ้นเรื่อยๆ

"รู้...แล้วน่า" ไม่ต้องรอให้พูดจบก็รู้ว่าสิ่งที่คนรักของตนต้องการสื่อคืออะไร โอชิทาริตอบแทนคำบอกรักด้วยร่างกายที่บดเบียดเร็วขึ้นจนฟูจิสั่นเทิ้มไปทั้งร่างพลางปลดปล่อยหยาดอารมณ์ออกมาเลอะเสื้อและแผ่นอก ลมหายใจหอบกระเพื่อมและนัยน์ตาชุ่มหยาดน้ำตาที่เงยขึ้นมามองทำให้อดใจไม่ไหวที่จะจูบแก้มเบาๆ

"... เธอก็... ไป.... ด้วยสิ.... อื๊อ--!"

แม้จะไม่มีเสียงตอบ แต่กายที่ร่างสูงสอดแทรกกระชั้นก็บอกอาการรับรู้ได้ อัจฉริยะหนุ่มหยุดค้างชั่วครู่แล้วก็ปลดปล่อยหยาดรักเข้าสู่ภายในที่อ่อนนุ่ม เสียงหอบหายใจประสานกัน...จนในที่สุดโอชิทาริก็หัวเราะออกมาแผ่วๆ

"....หอม..." โอชิทาริพูดแล้วก็กลิ้งเกลือกหน้าแนบลงกับใบหน้าหวาน

ฟูจิทำหน้ายุ่ง "... อะไรหอม..."

"นายไง...หอมกลิ่นกุหลาบ..หอมจนอยากจะนอนกอดหลับไปทั้งแบบนี้เลย" โอชิทาริถอนกายออกนอนลงเคียงข้างพลางกอดฟูจิที่หันหลังให้แล้วกดริมฝีปากที่ลาดไหล่ขาวเนียนช้าๆ

"...นายทำให้ฉันเคยตัวที่มีนายอยู่เคียงข้าง...จะรับผิดชอบยังไงล่ะ..หือ?"

"เลี้ยงดูผมชั่วชีวิต... เป็นไง" ใบหน้าหวานหันมามองพลางยิ้มร้าย

"...ยอมรับโดยดีเลย..." ย่นจมูกแล้วกดลงแก้มขาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

...ขอแค่มีนาย..ให้ฉันทำอะไรก็ยอม...

นิ้วก้อยยื่นมาหาคนตรงหน้า "สัญญานะ"

"ฮื่อ..สัญญา"

...สัญญา..ชั่วชีวิต...

...จะเป็นคนรักที่ดีที่สุดของนาย...

"ถ้าผิดสัญญา.... ผมเอาตายแน่... ทั้งเธอ... ทั้งผม"

"ถ้าตายด้วยมือนาย..ฉันก็ยินดี แต่ว่าฉันไม่ยอมผิดสัญญาหรอก..ไม่มีวันแน่ๆ" โอชิทาริจูบนิ้วก้อยที่เกี่ยวพันกันเบาๆ 

"......." ฟูจิยิ้มหวาน "จะนอนบนเตียงแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ..."

"ทำไมล่ะ..ไม่ชอบเหรอ"

"สยองไปรึเปล่า..." สายตากวาดมองรอบๆ บรรยากาศยังไงก็เหมือนเตียงผีสิงที่มีการฆาตกรรมเกิดขึ้นบนเตียง

"งั้นนายไปอาบน้ำก่อน..แล้วฉันจะจัดการกับไอ้พวกนี้นะ" โอชิทาริลุกขึ้นแล้วดึงแขนคนรักให้ลุกตาม "..เสร็จแล้วค่อยมานอนด้วยกันนะ"

นัยน์ตาคู่สวยช้อนมอง "จะไม่อาบด้วยกันเหรอ..." น้ำเสียงที่ใช้ออกจะฟังดูออดอ้อนไปนิด

"เดี๋ยวตามไปแล้วกัน" จูบที่หน้าผากแล้วอุ้มกอดในวงแขนพาไปส่งในห้องน้ำ

"... นี่... ยูชิ... อาบด้วยกัน.... นะ" ร่างบางยังไม่ยอมลงจากอ้อมกอดนั้น เสียงหวานเอ่ยอ้อนอย่างเต็มที่

...ฟูจิ...

...นายนี่อันตรายจริงๆ...

เสียงหวานๆที่เอ่ยแผ่วเบาทำให้อัจฉริยะหนุ่มอ่อนไปทั้งตัว เขากระชับอ้อมกอดแล้วพาตัวเองเข้าไปในห้องอาบน้ำ ประตูบานเล็กปิดลงกั้นให้อยู่ในโลก..ที่มีเพียง 'เรา' สองคน

The End

Free Talk >>

เข็นมาลงซะช้า (แล้วรวมเล่มล่ะ?) น่า รอไปก่อน แวบๆ *--*

ยังไงจะมาประกาศอีกทีน่อ *---*

แต่ออกแน่ๆค่ะ *----*

เฮ้อ

ผู้ช่ายของฟูจิทั้งสองคนช่างอิ๊อั๊ง >///w///<

มีความสุข

เด๋วอาทิตย์นี้ฮานะจะไปตัดผม *----*

เหะเหะเหะ

ไม่ไว้แล้ว ขี้เกียจ

เอาล่ะ

ไปก่อนร่ะ 555

บ๊ะบุยยยยยยยยย

บ๋ายบายบี๋~~~~~~~!!

เทะฟู ชี่ฟู บันซาย~~~~~~~~~~!!!!!!!