เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

  Title: RAINBOW
Author: hana matsumoto

-1-

ที่อพาร์ทเมนต์แห่งหนึ่ง ในยามเช้าที่มีบรรยากาศไม่ค่อยสดใส ท้องฟ้าอึมครึมราวกับฝนกำลังจะตก หญิงสาวร่างเล็กกำลังลากถุงใบใหญ่ออกมาจากห้องของเธอเอง ตรงหน้าห้องมีถุงวางอยู่ก่อนแล้วสองใบ ขนาดใหญ่ไม่แพ้กัน

"อ๊ะ!?" ปลายถุงติดกับประตูห้องทำให้ร่างของเธอเสียหลักล้มลงเสียงดัง พร้อมๆกับที่ประตูห้องข้างๆเปิดออก

"โคกะ...?" ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เขายื่นมือมาข้างหน้า เจ้าของชื่อโคกะจับมือของเขาไว้แล้วพยุงตัวขึ้นมา

"ทำอะไรไม่ระวังตามเคย..."

"เอาน่ามาซา... ออกมาก็ดีแล้ว... ช่วยฉันขนของพวกนี้ไปที่ทิ้งขยะหน่อยสิ" หญิงสาวหยิบถุงขึ้นมาหนึ่งใบก่อนจะเดินมาตามระเบียง โดยมีอีกคนตามมาพร้อมกับถุงสองใบที่เหลือ

"ไม่รู้จักเสียดายเงินหรือไง... เฮ้อ.. นี่ฉันต้องพูดประโยคนี้กับเธอไปจนแก่เลยไหมเนี่ย"

"ไม่ย่ะ! ทุกอย่างฉันซื้อมาด้วยเงินที่ฉันหามาเอง ฉันก็มีสิทธิ์ทิ้ง... ถ้าจะเอาไปขายต่อก็ไม่ดีหรอก เพราะฉันจะกังวลว่าคนที่ซื้อไปจะดูแลของพวกนี้ได้ไม่ดีเท่าฉัน... ฉันก็เลยว่า ทิ้งซะดีกว่า สบายใจกว่าเยอะ"

‘โนงุสะ โคกะ' นักศึกษาสาวชั้นปีที่สี่วัย20ที่ดูภายนอกไม่ต่างกับเด็กมัธยมปลาย ผมปล่อยยาวประบ่าแต่ชอบรวบมาด้านข้างจนกลายเป็นทรงประจำตัว ดวงตากลมโตสดใสรับกับใบหน้ากลมๆของเธอ กับอีกคน ‘โคกาคุโจ มาซาฮารุ' นักศึกษาหนุ่มรูปหล่อชั้นปีที่สี่วัย21 เขามีรูปร่างสมส่วน ไม่ได้สูงปรี๊ดจนสะดุดตา แต่ก็ไม่ได้เตี้ยจนไม่น่ามอง มาซาฮารุมีใบหน้าที่หล่อเหลาและดูดีแบบที่ตอนมัธยมปลาย มีสาวๆรุมอยากได้กระดุมเม็ดที่สองกัน ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่สมัยอนุบาล

พ่อแม่ของโคกะเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ เมื่อตอนที่โคกะต้องเข้ามหาวิทยาลัยพอดี อาศัยว่าพ่อกับแม่เธอเหลือเงินไว้ให้พอเป็นค่าเรียนบ้างในปีแรก เธอจึงทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเรียนได้ ค่าเช่าอพาร์ทเมนต์นั้น บางทีมาซาฮารุก็ช่วยออกให้ในส่วนที่ขาดไป ด้วยความที่เขาคือทายาทของโคกาคุโจกรุ๊ป

เหตุการณ์เมื่อครู่คือสิ่งที่เกิดขึ้นทุกๆเดือนก็ว่าได้ โคกะมีนิสัยชอบไอดอลง่ายและหน่ายเร็วเป็นที่หนึ่งชนิดที่ควรบันทึกลงกินเนสบุ๊คไว้ เธอแทบจะไม่มีเงินเก็บไว้ในธนาคารเลยเพราะทุกครั้งที่เธอชอบไอดอลคนใหม่ เธอจะโละสินค้าต่างๆเกี่ยวกับคนเก่าทิ้งแบบไร้เยื่อใยราวกับเกลียดกันชั่วชาติก็ไม่ปาน และไล่ซื้อสินค้าของไอดอลคนใหม่แบบชนิดลืมตาย เป็นเช่นนี้มาตลอดตั้งแต่พ่อแม่ของเธอเสียไป

"คราวนี้ทำไมอีกล่ะ?" มาซาฮารุถามขณะที่เดินกลับขึ้นห้อง

"ก็ยูตะน่ะสิ... ไปควงผู้หญิงที่ไหนไม่รู้... แล้วก็มาบอกว่าเป็นแฟน...ถ้าปาปารัซซี่จับไม่ได้ก็ไม่คิดจะบอกกันรึไง" สีหน้าของโคกะดูหงุดหงิดขณะที่พูดไปด้วย

"ก็มีแฟนนอกวงการ มันก็น่าเดือดร้อนออก"

"ไม่จริงซะหน่อย ถ้ารักกันจริงต้องไม่กลัวสื่อสิ" หญิงสาวแย้งขึ้นมาราวกับเข้าใจจิตใจคนที่เป็นดารา

"ทั้งปีล่ะเธอเนี่ย... เลิกบ้าไอดอลได้แล้ว ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ... แทนที่จะตั้งใจทำงานเก็บเงินสร้างตัวให้ได้... เฮ้อ" มาซาฮารุทำเสียงดุขณะที่เปิดประตูเข้าห้องไป หญิงสาวทำท่าราวกับไม่สนใจ หากแต่ในใจกลับคิดไปมากมาย

... มาซามีทุกอย่างในชีวิต...

... ให้ฉันใช้สิ่งนี้เป็นแรงให้ฉันเอาตัวรอดไปเถอะ...

"โคกะจัง ไปเก็บของได้เลยจ้ะ" ‘นิชินะ มากิ' เจ้าของร้านสาววัย35ตะโกนบอกหญิงสาวที่กำลังจัดหนังสือให้เข้าที่

"ค่า" โคกะรับคำพลางรีบจัดหนังสือให้เสร็จ คนตัวเล็กย้ายมายกเก้าอี้ให้เข้าที่ เช็ดประตูกระจกหน้าร้านแล้วเช็ดโต๊ะจนครบทุกตัว ก่อนจะหายไปถอดผ้ากันเปื้อนที่หลังร้าน

ร้านCafé et Librairie เป็นร้านขายหนังสือที่เปิดบริการเหมือนห้องสมุดและสามารถสั่งอาหารง่ายๆหรือเครื่องดื่มมาทานไปด้วยได้ บรรยากาศภายในร้านตกแต่งสไตล์โอลด์ อิงลิช แต่ไม่ได้มืดนัก แสงในร้านมีพอที่จะอ่านหนังสือได้โดยไม่เสียสายตา พนักงานที่ช่วยงานที่ร้านนี้มีเพียงโคกะเท่านั้น เนื่องจากเป็นร้านเล็กๆที่ไม่มีคนมาเยอะในตอนกลางวัน พอตอนเย็นแล้วจะมีคนมามากกว่า มากิซังจึงสามารถที่จะดูแลร้านคนเดียวได้ในตอนกลางวัน

โคกะเป็นพนักงานคนเดียวที่ร้านนี้ เธอทำงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงห้าทุ่ม วันเสาร์เหมารวดตั้งแต่เก้าโมงจนถึงห้าทุ่ม และหยุดวันอาทิตย์เพราะร้านปิด รายได้ต่อเดือนของเธอตกอยู่ที่ราวๆ176,000เยน ด้วยความที่เธอคิดว่าเงินทุกเยนเธอหามาด้วยตัวเอง เธอจะใช้ยังไงก็ได้

เมื่อออกจากข้างหลังร้าน โคกะพบว่าฝนกำลังตก

... ดีนะเนี่ยที่เอาร่มมาด้วย...

มือเอื้อมควานหาร่มคันจิ๋วในกระเป๋า แต่ก่อนที่จะได้กางมันออก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นคนๆหนึ่งยืนหลบฝนอยู่

คนๆนั้นเป็นชายร่างสูง โคกะลองหยุดสังเกตเพราะบางอย่างในตัวเขาสะดุดตาเธอ หน้าตาเป็นแบบที่โคกะชอบเรียกว่ามนุษย์เงินเดือน ถึงจะดูโดดเด่นด้วยความสูงกว่ามาซาฮารุ แต่ถ้าให้เทียบกันแล้ว มาซาฮารุหน้าตาดีกว่ามาก โคกะยังคงยืนมอง... เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาหลายหน สลับกับมองสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

... เอาเถอะ...

โคกะวิ่งเข้าไปหาร่างสูงก่อนจะเอาร่มยัดใส่มือของเขา

"เอานี่ไปใช้สิคะ..." คนสดใสยิ้มให้

"?? เดี๋ยว??" เขาเอ่ยเรียกพร้อมยื่นมือคืนร่ม แต่ร่างเล็กได้วิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนแล้ว - - - โคกะทำแบบนั้นเพราะอพาร์ทเมนต์ของเธออยู่แค่ฝั่งตรงข้าม

โคกะเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวบนศีรษะ นาฬิกาบนฝาผนังบ่งบอกเวลาเที่ยงคืนนิดๆ หญิงสาวกระโดดขึ้นนั่งบนเตียงแล้วหยิบรีโมทกดเปิดทีวี

... ไหน... ดูซิ... มีอะไรดูบ้าง...

‘เอาล่ะค่ะโคจิคุง คำถามต่อไปนะคะ สถานที่แบบที่ชอบคือ??' ใบหน้าของพิธีกรสาวหน้าใสโผล่ขึ้นมาเต็มจอ ก่อนที่เธอจะหันหลังให้กล้องแล้วมองไปยังอีกคนที่นั่งอยู่

... โคจิ...? โดโมโตะ โคจิ? มาออกอะไรรายการค่ำๆแบบนี้เนี่ย?

‘สถานที่... เงียบๆ... สงบๆครับ' โคจิหันมาพร้อมๆกับที่กล้องซูมภาพไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มของเขาพอดี

"เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!" ร่างเล็กร้องออกมาด้วยความตกใจ โคกะสปริงตัวออกมาจากเตียง มือยกขึ้นขยี้ตาอีกครั้ง ‘โคจิ'ที่อยู่บนหน้าจอทีวี ที่ควรจะเป็นโดโมโตะ โคจิ กลับกลายเป็นผู้ชายที่เธอเพิ่งยื่น (หรือจริงๆคือยัด) ร่มใส่มือไปตอนเลิกงาน

ชั่วขณะนั้น โคกะได้แต่มองใบหน้าของเขาขยับไปมาบนจอทีวีราวกับภาพสโลว์โมชั่น เสียงพูดของพิธีกรสาวไม่ดังเข้ามาในโสตประสาทอีกแล้ว มือเรียวยกขึ้นแตะสัมผัสที่หน้าจอแก้ว ลากปลายนิ้วไปตามรูปหน้าของเขาช้าๆ

"โคจิ..." หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเพียงแค่เรียกชื่อของเขา

... ถึงความรู้สึกจะแตกต่างจากเดิม...

... แต่มันก็เหมือนกันใช่ไหม...

... เหมือนกับคนก่อนๆ... ใช่ไหม...

"มาซา!" หญิงสาวร้องเรียกเพื่อนของเธอจากหน้าประตูห้อง พอไม่มีเสียงตอบรับ มือสองข้างก็ยกขึ้นทุบประตูรัวไม่ยั้งมือ จนในที่สุด ประตูห้องก็เปิดออกด้วยแรงกระชากจากคนข้างใน

"มีอะไรแต่เช้าหา?????" น้ำเสียงของเขาฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย การถูกปลุกในยามเช้าที่ไม่มีเรียนไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์สำหรับมาซาฮารุ และคนอื่นๆทั่วโลก

"ฝนตก"

"แล้วไงหา??"

"ยืมร่มหน่อยสิ" โคกะพูดหน้าตายแล้วยื่นมือมาข้างหน้า

"...? ของเธอก็มี... ทำหายไว้ไหน?"

"เปล่า... แค่เมื่อวานให้ผู้ชายที่ยืนติดฝนอยู่ไป... เห็นเค้าท่าทางกำลังรีบ ก็เลยให้ไป ฉันเป็นคนดีใช่ม้า~" ใบหน้าของหญิงสาวระบายยิ้ม แต่คนที่ยืนง่วงอยู่ไม่ยิ้มไปด้วย

"เธอบ้าหรือบ้าหา???" มาซาฮารุขึ้นเสียง เหมือนเขาจะตื่นอย่างสมบูรณ์แบบ โคกะสะดุ้งเล็กน้อย เธอเป่าแก้มจนพองก่อนจะพูดต่อด้วยท่าทางงอนๆเล็กน้อย

"มาซาไม่ให้ทางเลือกฉันเลยนะนั่น... เอาเป็นว่า บ้าก็บ้าน่า! เอาร่มมาให้ยืมหน่อยสิ!"

"ให้ตายเหอะ... ให้ของกับใครที่ไม่รู้จักได้ยังไง ห่วงตัวเธอเองซะก่อนจะดีกว่า...ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตไปได้..." ชายหนุ่มผมทองบ่นไม่หยุดขณะที่เดินไปหยิบร่มมาให้หญิงสาว "เอามาคืนด้วยนะ! ถ้าเอาไปให้ใครอีกละก็ คอยดู" เขาขู่กำชับก่อนจะใช้ร่มเคาะศีรษะของโคกะหนึ่งที แล้วปิดประตูห้องใส่หน้าเธอเสียงดัง โคกะก้มลงมองร่มในมือก่อนจะยิ้มออกมา

... ขอบคุณนะมาซา...

... ถ้าไม่มีมาซา...

... ฉันคงแย่เหมือนกัน...

"อารมณ์ดีเชียวนะโคกะจัง" มากิเอ่ยทักเมื่อเห็นหญิงสาวฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะชงกาแฟใส่นมตามออเดอร์ลูกค้า

"แหม... นึกว่ามากิซังจะไม่ถามหนูซะแล้ว" เธอวางมือจากเครื่องชงกาแฟมาตักน้ำแข็งใส่แก้ว "ก็เมื่อวานน่ะค่ะ หนูให้ผู้ชายคนนึงยืมร่มไป เพราะเห็นเขาติดฝนค่ะ หนูสงสารน่ะค่ะแล้ว... อพาร์ทเมนต์หนูก็อยู่ใกล้ๆเลยวิ่งเอาแทน... ก็นึกว่าเป็นมนุษย์เงินเดือนธรรมดาค่ะมากิซัง! ที่ไหนได้! กลายเป็นไอดอลซะงั้นน่ะค่ะ!!" โคกะทำหน้าตาตื่นเต้นปนสุข เธอยกเหยือกกาแฟออกมาแล้วเทใส่แก้ว หยิบหลอดสีน้ำตาลอ่อนใส่ในแก้วแล้ววางบนจานรอง

"ไอดอลคนไหนล่ะจ๊ะ?"

"เมื่อคืนหนูเห็นเขามาออกรายการพอดีค่ะ... ชื่อโคจิค่ะ... มิซากิ โคจิ! ตอนที่เห็นยืนรอฝนก็ไม่อะไรนะคะมากิซัง แต่พอพูด แล้วก็ยิ้มเนี่ย โอ๊ย~! น่าดูเป็นที่สุดเลยค่ะ" ร่างเล็กยังเวียนวนอยู่แถวเคาน์เตอร์ไม่ไปไหน

"จ้าจ้า... ไปเสิร์ฟกาแฟได้แล้วจ้ะ"

"ค่า~" มือสองข้างจับถาดให้มั่นแล้วรีบเดินไปยังโต๊ะเบอร์สี่ที่มากิเป็นคนรับออเดอร์มา ในหัวของเธอยังคิดถึงหน้าของโคจิคนเมื่อคืนขณะที่เดินฮัมเพลงมายังโต๊ะ

"กาแฟที่สั่งได้แล้-!?????!!!"

ชั่วขณะที่กำลังมอบรอยยิ้มสดใสให้ลูกค้า เขาเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเพื่อจะน้อมรับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นช่างดูช้าเสียยิ่งกว่าภาพสโลว์โมชั่น ใบหน้าของลูกค้าตรงหน้า คือใบหน้าของโคจิที่อยู่ในหัวเมื่อครู่

... ถ้าพูดให้ถูกคือ ลูกค้าคนนี้คือโคจิที่เธอกำลังกรี๊ดให้นิชินะฟังเมื่อครู่...

มือสองข้างที่ว่าจับถาดไว้มั่นหมดแรงเอาเสียดื้อๆ ปล่อยให้ถาดและแก้วกาแฟร่วงลงสู่พื้น

‘เพล้ง'

เสียงแก้วแตกดึงโคกะกลับมาสู่โลกปัจจุบัน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะรีบย่อตัวลงนั่ง

"ขอโทษค่ะ! เดี๋ยวจะรีบทำให้ใหม่นะคะ!" ไม่รอช้า เธอเอื้อมมือหยิบเศษแก้วแบบลืมคิด

"ระวังครับ เดี๋-!?"

"โอ๊ย!!" เพราะคว้าเศษแก้วแบบไม่คิดก่อน มือที่เอื้อมไปถูกบาดเข้าหลายแผล

... ฆ่าฉันที!!!!...

"เดี๋ยวจะทำกาแฟมาให้ใหม่ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ!!!" โคกะหลับหูหลับตาพูดเสียงดังพลางใช้มือโกยเศษแก้วใส่ชายผ้ากันเปื้อนแบบลืมเจ็บ ก่อนจะรีบวิ่งหายเข้าไปด้านหลังด้วยความรวดเร็ว

หลังจากทิ้งเศษแก้วและเอาพลาสเตอร์ปิดแผลที่นิ้วเรียบร้อยแล้ว โคกะพิงร่างกับประตูอย่างหมดแรง

"บ้าที่สุดเลย... โผล่มาจากไหนกัน... แย่ที่สุด.... อ๊า~~!!!!" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่โคกะได้พบเจอกับไอดอลในระดับเผาขนแบบนี้ และที่สำคัญ ยิ่งเป็นคนที่ทำให้รู้สึกประหลาดๆแบบนี้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอวางตัวไม่ถูก มือข้างที่เป็นแผลค่อยๆแง้มประตูออกไปแล้วแอบดูโคจิ

ชายหนุ่มกำลังใจจดใจจ่อกับหนังสือในมือ บนโต๊ะของเขามีกาแฟแก้วใหม่วางอยู่แล้ว โคกะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เอาล่ะ... ฮึบ" ร่างเล็กค่อยๆลอดตัวออกมา ย่องให้เบาที่สุดแล้วรีบหลบหลังเคาน์เตอร์

... ออกไปเร็วๆ... อ่านจบเร็วๆ...

เธอท่องประโยคนี้พึมพำอยู่ในใจ

"โคกะจัง ทำอะไรอยู่จ๊ะ?" มากิชะโงกหน้าข้ามเคาน์เตอร์มาดูหญิงสาวที่นั่งขดตัวพิงหลังกับเคาน์เตอร์

"ชู่ว-------ว เงียบๆสิคะมากิซัง! เดี๋ยวเค้าได้ยิน"

"คนนั้นน่ะเหรอ? โคจิที่ว่า... แหม ดูเผินๆนี่ไม่เหมือนไอดอลเลยนะจ๊ะ" เธอยังคงทำทีเป็นกระซิบกระซาบไปที่หลังเคาน์เตอร์

"ค่ะ! ไม่เหมือน! แต่..... แต่.... อ๊า~~!!" ราวกับโคกะจะไม่สามารถคุมสติไหว พวงแก้มสองข้างเปลี่ยนเป็นสีเข้ม มือเล็กสองข้างยกขึ้นทาบบนหน้าอก

"หัวใจหนูเต้นแรงยังกับมันจะหลุดออกมาข้างนอกแน่ะค่ะ... มากิซัง" เสียงใสๆของเธอฟังดูเบาหวิว

"ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ"

ร่างเล็กตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที

... อย่าบอกนะว่า...

ใบหน้าของเธอค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ หน้าของโคจิที่เห็นกลับหัวกำลังยิ้มให้

"กรี๊ด!!" ร่างของโคกะลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ

‘โครม'

"โอ๊ย!!" ด้วยความที่ลุกขึ้นเร็วทำให้ศีรษะของเธอกระแทกกับขอบเคาน์เตอร์เข้าอย่างจังจนรู้สึกมึนไปชั่วขณะ

"... อูย..." โคกะลูบหัวตรงที่ถูกกระแทกป้อยๆ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าโคจิยังยืนอยู่ตรงหน้า

".... เอ่อ... เอ่อ.... จะรับอะไร... เอ้ย! แวบนึ- อ๊า! กรุณา........ รอซักครู่นะคะ!!" โคกะคุมสติไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว คำพูดที่ใช้ฟังดูสับสน เธอก้มมองที่เครื่องคิดเงินโดยไม่ยอมมองหน้าเขา

"ห.. ห.... 514เยน.... ค่ะ" หญิงสาวรับเงินมาด้วยมือสองข้างแล้วรีบทอนคืน

"ขอบคุณมากค่ะ... โอกาสหน้าไม่ต้องมา เอ้ย! เชิญใหม่.. กรุณา... กรุณามาใหม่นะคะ" คนตัวเล็กโค้งให้ แล้วรีบแจ้นหายไปหลังร้านทันที

พอประตูปิดลง คราวนี้โคกะถึงกับทรุดนั่ง

... เป็นอะไรไปฉัน...

"หยุดสิ... หยุดเต้น..." เธอพึมพำขณะกดมือไว้ที่หน้าอก "ให้ตายเถอะ... โผล่มาใกล้ๆแบบนั้น... หัวใจจะวาย"

แค่เพียงนึกถึงใบหน้าของโคจิ โคกะก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งพล่านภายในร่าง

"อย่าได้เจออีกเลย"

"มือไปโดนอะไรมาน่ะ" มาซาฮารุเอ่ยถามตอนที่โคกะเอาจานข้าวมาวางที่โต๊ะ เขาสังเกตเห็นพลาสเตอร์แปะอยู่หลายจุดบนมือของเธอ

"ก็... ทำแก้วที่ร้านแตก..." เธอนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม

"ซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะเธอ ตั้งแต่เด็กๆแล้ว" มาซาฮารุยิ้มมองอย่างขำๆ

"เรื่องทำแก้วแตกน่ะช่างมันเหอะ!!ฉันได้เจอกับโคจิแล้วล่ะ!" มือสองข้างของเธอกำแน่นแล้ววางลงกับโต๊ะ ดวงตากลมโตเป็นประกายใสกว่าที่เคย

".... โคจิ... ใคร?"

"มิซากิ โคจิ! เป็นไอดอลหน้าใหม่ที่กำลังมาแรง... แรงไหมนะ? แรงแหละ" โคกะทำท่าหยุดไปแวบหนึ่ง แล้วก็ว่าต่อพลางตักข้าวใส่ปาก พอเคี้ยวหมดก็เปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้มาซาฮารุฟังแบบไม่ตกหล่นสักรายละเอียด ตั้งแต่วินาทีที่ทำแก้วแตกจนทอนเงินให้โคจิ

"ยัยบ๊อง... นอกจากโง่ เซ่อซ่า แล้วยังซุ่มซ่ามอีก... เดี๋ยวคอยดูเหอะ... ไม่เกินเดือนก็คงดังมากขึ้นแล้วก็ความแตกว่ามีแฟนอยู่แล้ว.. ไม่ก็... ดับไปเลย"

"โหย! มาซาบ้า! ล้างจานเองเลยไป" หญิงสาวลุกพรวดขึ้นแล้วหันมาแลบลิ้นใส่ "โคจิน่ะ ไม่เหมือนคนอื่นๆ! คอยดูสิ!" ร่างเล็กเดินกระแทกส้นเท้าทุกย่างก้าวอย่างตั้งใจก่อนจะปิดประตูดังลั่งจนมาซาฮารุยังต้องสะดุ้ง

... มาซาบ้า... ไม่ได้เข้าใจกันเลย...

... เพราะฉันรู้สึก ว่าโคจิไม่เหมือนคนอื่นๆ...

เพราะทุกครั้งที่นึกถึง โคกะจะรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆมากดทับอยู่ที่หน้าอก ความคิดว่างเปล่าที่วิ่งวนไปมาแบบไม่มีจุดหมาย อาการแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อนตั้งแต่จำความได้ ความรู้สึกที่เหมือนกับทุกอย่างจะหยุดนิ่ง

... แปลว่าฉันจะหยุดอยู่ที่นายเหรอโคจิ...

"หนังสือเล่มนี้นะคะ! เป็นเล่มโปรดของฉันเลยล่ะค่ะ... เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มหน้าตาดี ที่ไม่แก่ไม่ตาย แต่รูปภาพของเขาจะแก่แทนค่ะ" โคกะเล่าเรื่องย่อให้ฟังดูน่าสนใจแก่ลูกค้าสาวด้วยท่าทีสดใส ก่อนจะแนะนำให้อีกสองสามเล่มพร้อมทั้งเล่าเรื่องย่อแถมให้ฟังอีก ลูกค้าสาวคนนั้นยิ้มรับและก้มศีรษะขอบคุณแล้วเดินไปชำระเงินค่าหนังสือกับนิชินะที่เคาน์เตอร์

โคกะหันมาจัดหนังสือที่ลูกค้าไม่อ่านเข้าที่ตามเดิมพลางฮัมเพลงช้าๆอย่างอารมณ์ดี

"เลือกหนังสือให้ผมบ้างได้ไหมครับ"

"???!!!!!!" ทันทีที่หันมาด้วยลางสังหรณ์อันแสนจะแม่นยำ (ในเวลาที่ไม่ต้องการ) ร่างของโคกะถอยกรูดไปจนศีรษะโขกกับชั้นหนังสือ

"อูย..." เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก่อนจะเอ่ยออกมาคล้ายกับรำพึงกับตัวเอง "อย่าโผล่มาเหมือนผีจะได้ไหม"

"หน้าผมเหมือนผีขนาดนั้นเลยเหรอครับ" ชายหนุ่มร่างสูงโน้มตัวลงมา พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะยิ้มออกมา

"จะบ้าเหรอ???" โคกะเงยหน้าขึ้นหมายจะโวย แต่พอเจอกับใบหน้าของโคจิระยะประชิด (ยิ่งกว่าเมื่อวาน) ก็เล่นเอาติดอ่าง "ช... ช่วยเอาหน้าไปไกลๆ... อย่าโผล่มาใกล้ๆแบบ... ให้... หัวใจ... จ... จะวายได้ไหม"

"ผมก็หน้าตาเหมือนมนุษย์เงินเดือนธรรมดานะครับ" โคจิยังคงพูดต่อ โดยที่คงระดับของใบหน้าไว้เท่าเดิม

... นี่ได้ยินที่ฉันพูดหมดเลยเรอะ??...

"ธ... ธรรมดา... แต่เอามาใกล้ๆ... มัน..."

"จะเลือกหนังสือให้ผมได้ไหมครับ" ริมฝีปากได้รูปของเขาคลี่ยิ้มให้

"!!!?? ด... ได้" มือเรียวเอื้อมคว้าหนังสือมาคั่นกลางระหว่างใบหน้าของเขาและเธอ ก่อนจะดึงตัวเองออกมาจากตรงนั้น และเริ่มหันหน้าเข้าหาชั้นหนังสือ "... ย... อยากได้.. หนังสือ... แบบไหน... คะ"

"หนังสือภาษาอังกฤษที่อ่านง่ายๆ... วรรณกรรมสำหรับเด็กก็ได้... มีไหมครับ"

... วรรณกรรมเด็ก อย่างนั้นเหรอ...

ปลายนิ้วไล่ไปตามสันหนังสือ ในหัวนึกชื่อวรรณกรรมภาษาอังกฤษที่อ่านง่ายๆ

... นายรู้ภาษาอังกฤษซักแค่ไหนกันล่ะ...

สายตาไปโดนกับคำว่าSHEที่อยู่ตรงปก เนื้อเรื่องรักธรรมดากับการผจญภัยเล็กน้อย บวกกับภาษาที่อ่านเข้าใจง่ายไม่ซับซ้อน นึกถึงตอนที่อาจารย์สั่งให้อ่านเล่มนี้เมื่อตอนอยู่ปีหนึ่งแล้วก็ยิ้มออกมา

แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามีโคจิยืนอยู่ข้างๆ โคกะก็รีบดึงหนังสือเล่มนั้นออกมาแล้วยัดใส่มือชายหนุ่มก่อนจะรีบหายตัวไปจากบริเวณนั้น โดยไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของโคจิ

"... ขอบคุณครับ... หนังสือสนุกดี... เท่าไหร่ครับ..."

"............. กาแฟสองแก้ว..... 1,028เยน.. ค่ะ" สายตาของโคกะจับจ้องที่หน้าเครื่องคิดเงินนิ่ง จนเมื่อมือของเขายื่นมาให้เห็นในรัศมีสายตา เธอจึงเอื้อมมือไปรับเงินไว้ ก่อนจะทอนเหรียญให้

"ขอบคุณค่ะ... โอกาสหน้า..." อยากจะบอกว่าอย่ามาใหม่อย่างเมื่อวาน แต่หากพูดออกไปคงไม่ดีนัก "เชิญใหม่นะคะ"

"ครับ"

... ไม่วิ่ง โคกะ... ต้องไม่วิ่ง...

โคจิโค้งศีรษะให้กับหญิงสาวเจ้าของร้านหนึ่งที ก่อนจะเดินออกไป เมื่อเสียงกระพรวนที่ห้อยไว้กับประตูบอกว่าชายหนุ่มได้ออกไปแล้ว โคกะถึงกับระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"อะไรขนาดนั้นจ๊ะโคกะจัง ฉันว่า... เขาก็น่ารักดีออก" มากิเดินมาหาเธอที่เคาน์เตอร์ พลางเบนศีรษะไปทางประตูร้าน

".... ค่ะ... น่ารัก... เป็นบ้าเลย.... ฮือ----" โคกะยกมือขึ้นปิดหน้า ก่อนจะส่งเสียงงึมงำที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมา

"ร้านเราเป็นร้านเล็กๆ คนส่วนใหญ่ก็มาซื้อหนังสือ... ไม่ก็ทานอาหาร... มีแต่โคจิคุงที่มานั่งอ่านหนังสือแล้วก็ดื่มกาแฟ... แปลกคนดีออกนะ"

"มาอ่านฟรีน่ะสิคะ"

"แต่ฉันก็ไม่ได้ห้ามลูกค้าอ่านฟรีนี่จ๊ะ... เอาล่ะๆ ไปเก็บของได้แล้วจ้ะ" หล่อนไม่พูดเปล่า แต่ใช้มือรุนหลังของโคกะไปด้วย

"มากิซัง คราวหน้าถ้าเขามาอีก มากิซังรับแทนหนูไม่ได้เหรอคะ ถ้าหนูหัวใจวายตายไป ใครจะช่วยมากิซังทำร้านล่ะคะ" โคกะยังไม่วายเอี้ยวคอมาหา พลางทำหน้าเบ้เหมือนกับเด็กจะร้องไห้

"ใครจะมาอะไรบ่อยขนาดนั้นจ๊ะ..."

"..."

... นั่นสินะ...

... นายเป็นดารา...

... ไม่มีเวลาว่างหรอก...

"โคกะจัง เก็บของได้เลยจ้ะ"

"ค่า~" หญิงสาวรับคำอย่างอารมณ์ดี วันนี้เธอทำงานอย่างสงบสุข ปราศจากสิ่งรบกวน (ในความหมายของเธอหมายถึงมิซากิ โคจิ) โคกะเก็บหนังสือที่ยังวางระเกะระกะให้เข้าที่ แล้วหยิบผ้าขึ้นหมายเช็ดกระจกหน้าร้านก่อนที่จะล็อคประตู

‘กิ๊ง กิ๊ง' เสียงกระพรวนดังขึ้น พร้อมกับเสียงประตูเปิด

"ขอโทษนะคะ เรากำลังจะปิดร้านแล้-!!!!!!!!?????" ดวงตากลมโตของโคกะเบิกโพลงด้วยความตกใจ

"สวัสดีครับ"

"มิซากิ โคจิ!"

"ครับ?" ชายหนุ่มดึงฮู้ดลงจากศีรษะ เส้นผมจึงดูยุ่งกว่าปกติ

"เป็นไอดอลไม่ใช่เหรอ?? แล้วมาอะไรที่นี่บ่อยนัก งานไม่มีทำเหรอ????" ด้วยอารามตกใจ ทำให้โคกะเผลอยกนิ้วขึ้นชี้หน้าโคจิด้วยความลืมตัว

"ฮะฮะฮะ" ชายหนุ่มผมดำหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้เธอ "ผมต้องผ่านมาพอดีครับ... แล้วก็กำลังจะไปทำงานด้วยครับ" ร่างสูงไม่พูดเปล่าแต่เดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนชี้นิ้วนิ่งเป็นอนุสาวรีย์อยู่เช่นนั้น เขาล้วงหยิบของในกระเป๋าก่อนจะยื่นให้เธอ

"ขอบคุณครับที่ให้ผมยืมร่ม"

"........" โคกะอ้าปากค้าง นึกว่าอีกฝ่ายจะลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำกับอีแค่ร่มที่ให้ไปจากคนที่ไม่รู้จัก ใบหน้าของเธอมองร่มกับหน้าของโคจิสลับกันไปมาด้วยความมึนงง

"... อ... ม... อือ.. ไม่เป็น... ไร... ค่ะ" พอคล้ายกับว่าจะตั้งสติได้ มือเรียวก็เอื้อมไปหยิบร่มมาช้าๆ ดวงตาเหลือบไปรอบด้านหาที่พักสายตาที่ไม่ใช่ใบหน้าของคนตัวสูงคนนี้

ร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ก้มหน้าหลบเขา "ชื่อล่ะครับ?"

"เอ๋? เอ๋???" หญิงสาวสะดุ้งตัวแล้วถอยออกมาตั้งหลัก "ชื่อ...?"

"ผม... มิซากิ โคจิ... ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ร่างสูงโค้งตัวลงพร้อมทั้งแนะนำตัวเองตามมารยาท โคกะมองการกระทำของเขาอย่างงงๆ ก่อนที่จะทำเช่นเดียวกันกลับโดยอัตโนมัติ

"ช.. เช่นกันค่ะ... โนงุสะ โคกะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" เธอโค้งตัวให้เช่นเดียวกัน แต่ไม่ยอมเงยขึ้นมา

... แล้วไงต่อล่ะ... แนะนำตัวแล้ว... ก็ไปซะทีสิ...

".... แล้วพบกันใหม่นะครับ... โนงุสะ โคกะซัง"

"ค่ะ! แล้วพบกันใหม่..." โคกะรีบตอบเสียงดัง แต่พอนึกขึ้นได้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากให้เกิดขึ้น จะกลืนคำพูดตัวเองลงคอก็ไม่ได้เสียแล้ว เสียงกระพรวนที่หน้าประตูดังขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าโคจิได้เดินออกไปจากร้านแล้ว ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นร้าน

... เมื่อกี๊นี้มันอะไรกัน...

... เหมือนเขาจะถามชื่อ... ... ถามชื่อ... ฉัน...?

.... แล้วไว้พบ... กันใหม่...

... ไม่มีทาง!!!!!!...

To be continue...

Free Talk>>

ออริปกติ ไม่วาย (เขียนยาก)

ว่าจะพยายามเขียนให้ทัน ส่งประกวดของแจ่มใสอยู่เนี่ย ไม่รู้จะได้แค่ไหนเหมือนกัน

มันคือ

นิยายขายฝัน

ห้า ห้า ห้า

ฝากด้วยนะคะ

เขียนเรื่องลัลล้ายังงี้ไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ แต่ก็จะพยายามก็แล้วกัน!!!