☆[Tenipuri+FanFiction] -essence- : Special*Happy Birthday to YOU (NC17 Yaoi Warning)
posted on 15 Oct 2007 21:22 by hanachiko in TeniPuriสวัสดีค่ะ
เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ
ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ
หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^
ขอบคุณค่ะ
Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama
Special Part
Happy Birthday to YOU!
ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างสองร่างซุกตัวอยู่เคียงข้างกัน ฟูจิขดตัวเข้าหาร่างสูงที่นอนข้างๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมจับฝ่ามือใหญ่ไว้แนบกับอก เสียงฝนตกฟ้าร้องดังอยู่นอกหน้าต่าง
"หนาวจังเนอะ" เสียงทุ้มเอ่ยเบาแผ่ว โอชิทาริแปะมืออีกข้างที่กลางแผ่นหลัง จมูกโด่งซุกลงที่เรือนผมสีอ่อน ริมฝีปากแตะจุมพิตเบาๆ ประทับรอยกลางหน้าผากมน
"กอดหน่อยสิ"
"อืม... ก็กอดสิ" อัจฉริยะแห่งเซชุนซุกตัวเข้าหา โอบวงแขนรอบเอวของอีกคนไว้แน่น "กี่โมงแล้ว..."
"นาฬิกาอยู่ที่หัวเตียงน่ะ" ร่างสูงไม่สนใจจะหาคำตอบให้ อีกทั้งยั้งรั้งกายบอบบางไว้แน่นกว่าเก่า โอชิทาริถูใบหน้ากับเส้นผมนิ่มคล้ายกับจะอ้อน
... น่ารัก...
ฟูจิหันไปหน้าไปตามที่อีกฝ่าสยบอก เข็มยาวและเข็มสั้นชี้อยู่ที่เลข12
... เที่ยงคืนแล้ว...
ฟูจิลุกพรวดขึ้นทันที มือสองข้างแกะมือของโอชิทาริออก "ปล่อยผมก่อน โอชิทาริ"
"ฟู..." ไม่ทันได้เรียกชื่อครบ อีกฝ่ายก็ดันตัวออกห่างไปแล้ว
ร่างบางวิ่งตรงไปยังกองเสื้อผ้าและกระเป๋าที่วางอยู่ใกล้ๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินจ้องการกระทำด้วยความสงสัย มือเล็กควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าก่อนจะคว้าขึ้นมากดรัว
... ทำอะไรของนายน่ะฟูจิ...
"เทะสึกะ... ยังไม่นอนใช่ไหม?" เสียงหวานใสเอ่ยถาม เมื่อได้คำตอบที่ต้องการใบหน้าหวานก็ระบายยิ้ม
"สุขสันต์วันเกิดนะเทะสึกะ"
"... เอ๋?? ... อ๋อ.... ขอบใจนะฟูจิ" เทะสึกะพูดแล้วอมยิ้มกับโทรศัพท์สายแรกในวันเกิด คนสำคัญที่ยังคงคิดถึงตลอดเวลา... ตั้งแต่วันนั้นเพื่อนคนนี้ก็ยังเป็นคนพิเศษ
"โทรมาดึกเชียว ยังไม่นอนอีกเหรอ"
"อื้ม... ต้องแฮปปี้ เบิร์ธเดย์เทะสึกะเป็นคนแรกนี่นา... ผมยังไม่นอนหรอก" ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มหวานขณะที่นอนลงบนพรมผืนหนา
หลังจากที่รู้สาเหตุของความรีบร้อนแล้ว โอชิทาริกลับขุ่นเคืองจนออกมาทางสายตา ใครกันจะนึกว่า... อัจฉริยะแห่งเฮียวเทคนนั้นกำลังหึงคนรักอย่างจริงจัง นัยน์ตาสีน้ำเงินวาววับ... เช่นทุกครั้งที่นึกถึงความสำคัญที่ไม่เท่าเทียม
"ฟูจิ..." ลองส่งเสียงเรียกออกไปแต่ก็ไม่มีทีท่าจะสนใจ ฟูจิยังคงหัวเราะคิกคักใส่โทรศัพท์
... มาสร้างโลกส่วนตัวอะไรที่บ้านคนอื่นเนี่ย...
... อดไม่ได้เลย... เพราะอีกฝ่ายเป็นเทะสึกะใช่ไหม...
"ราตรีสวัสดิ์นะเทะสึกะ... นอนหลับฝันดีๆนะ... แล้วพรุ่งนี้เจอกัน" ปลายนิ้วกดวางสายแล้วจึงหันมาหาคนที่นั่งทำหน้าบูดอยู่บนเตียง ร่างบางคลานเข้าไปหา ท้าคางกับปลายเตียง แล้วช้อนตามอง
"เรียกผมทำไมเหรอ ยูชิ?"
"เปล่า... ไม่โทรต่อล่ะ" ร่างสูงหันหลังให้แล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมศีรษะ ริมฝีปากได้รูปกดลงกับหมอนพร้อมพึมพำด้วยเสียงที่ไม่สามารถจับสำเนียงได้เลยสักนิด
คืนวันที่ 14 ตค. 2007
... นาฬิกาเดินช้าลง หรือว่าฉันกระวนกระวายมากไปนะ...
ร่างสูงจ้องเข็มนาฬิกาที่เดินช้า นัยน์ตากระพริบตามจังหวะเข็มเพื่อรออะไรบางอย่างในวันเกิดของตนเอง ความทรงจำในวันเกิดเทะสึกะยังจำได้แม่น
... วันนี้มันวันของฉันนะฟูจิ...
จวบจนเวลาเลยเที่ยงคืนไปกว่าสิบนาที เปลือกตาที่หรี่ปรือจ้องเข็มต่อไปเรื่อยๆ โทรศัพท์ในมือถือค้างเอาไว้.... รอคอยอะไรบางอย่างจากคนรัก
... โทรศัพท์...
... ข้อความ...
...อะไรก็ได้...
...ส่งมาสักอย่างสิ
“ฟู...จิ” เสียงทุ้มอู้อี้ติดหมอนปลายนิ้วกดข้อความดูช้าๆ กาคุโตะ โจทาโร่ อาโตเบะและคนอื่นๆในชมรมแทบทุกคนก็ส่งข้อความมารอวยพรหมดแล้ว...จะเหลือก็เพียงคนเดียวที่เป็นคนพิเศษที่สุด
....เป็นคนรักกันแท้ๆ...ไม่ใช่เหรอ...
ร่างสูงพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงจิตใจพะวงจนนอนไม่หลับ..ตี1..ตี2..จนเช้าแล้วก็ยังไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าฟูจิจะจำวันเกิดของเขาได้
โอชิทาริลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ดวงตาดำคล้ำฟ้องในกระจกจนต้องเบือนหน้าหนี ร่างสูงแต่งกายลวกๆแล้วคว้ากระเป๋าไปโรงเรียน พอไปถึง...แน่ล่ะว่าต้องเจอของขวัญมากมายจากพวกในชมรมและสาวๆที่คุ้นเคย แต่เจ้าของวันเกิดกลับตอบแทนได้เพียงรอบยิ้มฝืดเผื่อนและคำขอบคุณแหบห้าว
...ของจากคนอื่นมากมายแค่ไหน...
...ก็ไม่เท่าสิ่งที่ได้รับจากคนเดียว...คนนั้น...
จวบจนเย็นย่ำ สายโทรออกซ้ำๆที่มีปลายทางคือฟูจิก็ไม่มีการรับสาย เสียงที่ได้ยินล่าสุดคือ ‘ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก’ ที่ทำให้อัจฉริยะหนุ่มแห่งเฮียวเทอยากไปหาใครบางคนที่เซชุนให้รู้แล้วรู้รอด...
...แต่...เพราะรู้ดีถึงระยะห่างที่ควรรักษา...
...ฟูจิขีดเส้นเอาไว้..เส้นที่ไม่สามารถข้ามผ่านได้...
...ขืนดึงดันเอาแต่ใจมากไปกว่านี้ ผลลัพท์คงออกมาเลวร้ายเหมือนตอนนั้น...
ตอนเย็นพวกอาโตเบะจัดงานเลี้ยงเล็กๆในชมรม อาโตเบะที่เป็นเจ้ามือขนร้านอาหารฝรั่งเศสและมินิบาร์มาเปิดทำการเป็นพิเศษในลานกว้างข้างคอร์ท สมาชิกหลักๆล้วนสังสรรค์กินดื่มกันอย่างสนุกสนาน บางคน...เช่นอาโตเบะก็เอาแต่ชิมไวน์และเดินไปเดินมา โอชิทาริมองทุกคนแล้วพยายามฝืนยิ้มทำจิตใจให้ร่าเริง แต่เมื่อมองไปเห็นคนที่ถูกเอาอกเอาใจเกินพิกัดอย่างชิชิโดะและไอ้คนช่างเอาใจอย่างโอโทริ ก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
...ใช่สิ...พวกนายมีความสุขกันนักนี่...
เจ้าของวันเกิดบ่นพึมพำกับแก้วของตัวเองแล้วยกดื่มรวดเดียวหมด
หลังจากปาร์ตี้เล็กๆที่ว่าของอาโตเบะจบลง โอชิทาริก็พาตัวเองกลับบ้านที่ไร้ผู้คน สัญญาณตอบรับอัตโนมัติมีสัญญาฯว่ามีข้อความฝากไว้ ปลายนิ้วสั่นไหวรีบกดฟังอย่างตื่นเต้น ในใจลุ้นว่าให้เป็นของใครบางคนที่คิดถึง
แต่แล้ว...สิ่งที่ได้ฟังก็เป็นเพียงข้อความเย็นชาจากผู้เป็นพ่อที่ติดงานอยู่ต่างประเทศและเสียงเรียบเรื่อยของแม่ที่บอกว่าจะส่งของขวัญมาให้ตอนหลัง...ไม่มีแม้แต่คำอวยพรให้ลูกชายในวันเกิด
...ก็แค่นี้...ความสำคัญในวันเกิดของลูกชายมีเพียงเท่านี้จริงๆ...
...เป็นแค่เครื่องจักรที่ต้องสืบทอดตระกูลในอนาคตเท่านั้น...
...ความรักความอบอุ่น...ทุกอย่างถูกตีค่าเป็นเงินแล้วส่งมาให้...
...ขอบคุณมากครับ..คุณพ่อคุณแม่...
...ที่ช่วยทำให้วันเกิดของผม..เป็นอีกวันที่น่าเศร้าใจ...
ร่างสูงชำระกายในสายน้ำ น้ำอุ่นช่วยขับไล่ความเมื่อยล้าทางกายแม้ความหม่นหมองทางใจจะมิได้ช่วยชำระล้างเลย ใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที...ร่างสูงพาตัวเองไปนอนบนเตียงกว้างที่พื้นที่มากเกนกว่าจะนอนคนเดียวได้อีกแล้ว
...นายลืมจริงๆใช่ไหมฟูจิ...
ในขณะที่นาฬิกาเดินเรื่อยมา เหลืออีกห้านาทีจะพ้นวันนี้ไปแล้ว เสียงกริ่งจากนอกบ้านก็ปลุกโอชิทาริให้หลุดออกจากภวังค์ เขาเดินโครมครามลงมาเปิด...โดยไม่สนว่าเป็นใครทั้งนั้น ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันเตรียมจะระเบิดใส่คนที่มากดกริ่งยามวิกาลทันที มือใหญ่เปิดประตูออกช้าๆก่อนนัยน์ตาสีน้ำเงินจะเบิกกว้าง
“สุขสันต์วันเกิดนะ ยูชิ” ร่างบางที่คุ้นตาในชุดสีขาวยืนอยู่หน้าบ้าน มือสองข้างถือเค้กก้อนเล็กไว้ ที่คอเสื้อมีโบว์สีแดงผูกอยู่ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มให้
“เอ่ะ..เอ๋?? ฟูจิ มาได้ยังไง” โอชิทาริเปิดประตูค้างไว้แล้วจับไหล่บางตรงหน้าเบาๆ นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความดีใจที่ท่วมล้น เขาสวมกอดเบาๆ มือใหญ่จับมือเล็กแล้วยกเค้กในมือนั้นขึ้นมาใกล้ใบหน้า
“อันนี้...” ถามอย่างไม่แน่ใจ ทั้งๆที่รู้แต่ก็อยากให้ยืนยันอีกที
“ผมทำให้...ไม่หวานมากนะ” ฟูจิยิ้มหวานให้
“ขอบใจ...” พูดได้เท่านั้นก็ราวกับมีอะไรมาจุกในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเปรยเบาๆ “นึกว่าลืมไปแล้ว..."
ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มแสนหวานให้ "ผมจะลืมได้ยังไงล่ะ หือ?"
"ใครจะไปรู้ล่ะ...ฉันน่ะรอนายมาทั้งวันเลยนะตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตอนนี้" ร่างสูงกล่าวตัดพ้อเบาๆ แต่ก็ไม่ใส่ใจอะไรมาก
...ก็ในเมื่อเรื่องจริงคือนายอยู่ตรงหน้าแล้วนี่นา...
"คิดว่าผมจะโทรหาเหมือนที่ผมโทรหาเทะสึกะหรือไง" คนตัวเล็กกว่าเอียงคอมอง ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"เทะสึกะเป็นเพื่อนของผมนะ..." ฟูจิเว้นไประยะหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเริงร่า "แต่ว่าวันนี้ เป็นวันเกิดของคนที่ผมรัก... ผมก็อยากที่จะทำอะไรที่มันพิเศษนี่นา..."
"พิเศษอย่างเช่น..." ปลายนิ้วสากแตะที่ระหว่างอกบางแล้วลากมาจรดที่ปมริบบิ้นสีแดงสดที่ผูดไว้ที่ปกเสื้อ "....ของขวัญแบบนี้ใช่ไหม"
"อื้อ... ดีไหม"
"ที่สุดเลยล่ะ" ว่าแล้วเจ้าตัวก็ก้มลงจุมพิตที่ริบบิ้นเบาๆ ริมฝีปากลากเรื่อยลงไปที่ปลายข้างหนึ่งแล้วคาบเอาไว้ "...แกะเลยได้ไหม?"
...นายนี่มีอะไรให้ฉันประหลาดใจอยู่เรื่อยเลยนะ...
...สมกับเป็นนายจริงๆ...
"... ตรงนี้เหรอ? ไม่กินเค้กก่อนเหรอ?"
"จะกินนายก่อน" คนเอาแต่ใจตวัดร่างบอบบางขึ้นอุ้มในอ้อมแขนแล้วพาเข้ามาในบ้าน ระหว่างที่อยู่ใกล้ชิดก็ฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนไปหลายที โอชิทาริวางฟูจิลงที่โซฟาแล้วก็ดึงเค้กออกจากมือวางลงบนโต๊ะ
".....ฉันรักนายที่สุดเลย....."
"วันนี้วันเกิดของเธอนะ... ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแล้ว..." เป็นร่างบางที่ผลักให้โอชิทาริเป็นฝ่ายนอนลงก่อนจะตามมาคร่อมไว้ ใบหน้าหวานโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน "รักนะ... ยูชิ"
"... จะแกะรึยัง? ของขวัญของเธอ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบถามที่ข้างหู
โอชิทาริยกศีรษะขึ้นสูงแล้วจุมพิตช้าๆ ใช้ปลายลิ้นลิ้มลองของหวานที่อยู่ตรงหน้า ซอกคอเนียนผ่องถูกขบเม้มเป็นรอยแดงไปทั่ว มือที่อยู่เบื้องล่างรูดริบบิ้นออกช้าๆทะนุถนอมราวกับเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ ท่อนแขนเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอเรียวช้าๆ...แล้วปล่อยออก
...ดูสิว่า...ฉันกับนายใครจะร้องขออีกฝ่ายก่อนกัน...
ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเนียนระเรื่อยมายังกระดูกไหปลาร้า..ช้าทว่ามั่นคงนัก
"ฟูจิ....." น้ำเสียงแหบพร้ารำพันชื่อคนเบื้องหน้าออกมาด้วยเสน่หา
".... ว่ายังไง ยูชิ" ร่างบางค่อยถอยตัวลง มือสองข้างเอื้อมไปดึงกางเกงของอีกฝ่ายลงมา นัยน์ตาคู่สวยหันไปสบตากับคนที่นอนอยู่ก่อนที่จะยิ้มให้
ฟูจิค่อยๆก้มลงสัมผัสริมฝีปากกับส่วนปลายของแก่นกายที่เริ่มแข็งขืน ปลายลิ้นค่อยลากไล่ตั้งแต่ส่วนยอดลงมาถึงโคนช้าๆ
"นี่...นายแกล้งกันใช่ไหม" ร่างสูงกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นที่กำลังโลมเลียส่วนสำคัญของตน ริมฝีปากได้รูปกัดเม้มกลั้นเสียงของความสุขสมเอาไว้พลางไต่มือไปที่ศีรษะเล็กแล้วสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมนุ่มสลวย
"ใครแกล้ง? ผมแค่กำลังทำตัวเป็นของขวัญวันเกิดที่ดีอยู่ต่างหาก" ฟูจิว่า ก่อนจะงับเบาๆที่ปลายยอด แล้วค่อยๆครอบครองส่วนที่ขยายตัวขึ้นของอีกฝ่ายด้วยริมฝีปาก ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่ทำอะไรแบบนี้กับโอชิทาริ แต่จากการเป็นฝ่ายถูกกระทำมาหลายต่อหลายครั้ง อัจฉริยะแห่งเซชุนย่อมเรียนรู้ได้รวดเร็ว ว่าควรจะทำเช่นไร
"อึก....ให้..ตายสิ" ปลายนิ้วไร้เรี่ยวแรงพยายามจะดึงศีรษะเล็กออก ใช่ว่าไม่ชอบ...แต่เขาไม่คุ้นชินกับการได้รับจากอะไรแบบนี้เท่าไร
"ฟูจิ....พอเถอะ..นะ?"
ฟูจิดูดกลืนแก่นกายที่ร้อนผ่าวของอีกฝ่ายกับสลับมาไล้เลียของเหลวที่ไหลออกมาจากส่วนปลาย จนร่างบางเริ่มรู้สึกถึงอารมณ์ของตัวเองที่เริ่มพุ่งขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า "พอ... ก็ได้"
ปลายนิ้วผอมบางค่อยเลื่อนมาแกะกระดุมเสื้อของตนออกช้าๆ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วถอดกางเกงออกไปให้พ้นทาง ร่างบางโน้มกายเข้าหาอีกครั้งแล้วจูบโอชิทาริด้วยความรักที่มีให้ มือเอื้อมไปจับแก่นกายของอีกคนหนึ่งไว้
"... รัก... นะ"
ฟูจิค่อยๆกดตัวเองลงช้าๆ รับเอาความแข็งขืนเข้ามาในร่างกายด้วยความรู้สึกที่วาบหวาม
"...อือ...อืม..." ไร้คำพูดจากร่างสูง มีเพียงเสียงครางของความสุขสมที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา ในตัวฟูจิยังอ่อนนุ่มและโอบล้อมเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่นจนเจียนจะขาดใจ....
...ฟูจิ...
...นายนี่เป็น 'สุดยอดของขวัญ' สำหรับฉันจริงๆ...
...นายทำให้ของขวัญอื่นๆที่ได้รับในวันนี้ด้อยค่าไปทันที...
...ขอบใจที่ช่วยเติมเต็มความสุขให้ฉันในวันนี้...
"ฉัน...อึก..อยากเกิด...ปีละหลายๆ...วันจัง" โอชิทาริรวบรวมคำพูดที่สั่นไหวด้วยความปรารถนา...แล้วกระซิบแผ่วติดริมฝีปากแสนหวานที่โน้มลงมาจุมพิตบางเบา...
The End
Free Talk>>
Happy Birthday to ไอ้อัจฉริยะโคตรหื่นรูปหล่อหน้าม่อแว่นกระจกโรคจิตนะจ๊ะ
โอมมมมมมมมมมมมม จงสุขีๆๆๆๆ เป็นเสะสาธารณะน่าโฮกแบบนี้ต่อไป ขอให้รักษาความหล่อและเสะและจิตไว้อีกยาวนานนนนนนนน นะจ๊ะ ชี่จ๋า
ขอเผยแพร่ชี่ฟูแบบแอบๆ(นี่แอบแล้ว?)ต่อไป ฮุฮุฮุ
จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
ไปร่ะ
บ๊ายบาย~~~~~~~~~~
ฟูจ้ะ.......... แบบนี้เค้าเรียกว่าแร่ด...........
หมั่นไส้ เหอะ
เทะหล่อ
#1 By KeeChan on 2007-10-15 23:27