เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Special sound track
ทำไมต้องเธอ

Title: Voyage
Author: shadow as Tezuka Kunimitsu
                              Tachibana Kippei
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
                         Tachibana An
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: ?? x Fuji Syuusuke
Rating: PG
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

~3~

"ท่านเทะสึกะ ไม่ได้พบกันนานเลยนะเจ้าคะ" เด็กสาวตัวเล็กที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฟูจิเดินออกมาต้อนรับ แม้จะใส่ชุดกิโมโนสวยหรูแต่กลับประคองร่างแมวไว้กับอก ใบหน้าน่ารักสดใสยิ้มให้ผู้มาเยือนทั้งสอง

"พี่เพิ่งกลับจากงานราชการ ดูเจ้าเถิด..เติบโตเป็นหญิงงามจนพี่เกือบจำไม่ได้" กระแสเสียงอ่อนโยนเอ็นดูต่อน้องสาวของเพื่อนรัก ท่านหญิงน้อยคนนี้เขาเห็นมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก มีเพียงระยะสองปีหลังที่การศึกติดพันจนมิได้เห็นหน้า แต่ข่าวคราวต่างๆจากปากของไดเมียวทาจิบานะก็ยังได้ฟังเสมอ จนรู้สึกคุ้นเคยไม่ต่างจากอดีต

"ท่านก็กล่าวเกินไป" ท่านหญิงน้อยแห่งฟุโดมิเนะยิ้มรับ "ท่านนั้นคือ...?" เธอหันมองเด็กหนุ่มอีกคนที่มากับเทะสึกะ

... หรือนี่จะเป็น...

... นายหญิง...

... ที่ท่านกล่าวถึง... ท่านคุนิมิตสึ...

เทะสึกะดันหลังคนที่ยืนอยู่ใกล้ออกมา "นี่คือชูสึเกะ น้องชายและผู้ติดตามของพี่" ใบหน้ายิ้มเอ่ยถามต่อ "ไม่ทราบว่าท่านทาจิบานะอยู่ที่ไหนหรือ พี่จะไปทักทายสักหน่อย"

"ท่านพี่รออยู่ข้างในแล้วเจ้าค่ะ... ได้โปรดตามข้ามา"

ร่างสูงในชุดฮากามะพร้อมถาดน้ำชาคือภาพที่เทะสึกะเห็นเมื่อเปิดเข้าไปถึงในเรือนรับรอง ภายในห้องกว้างประดับอย่างเรียบง่าย ทว่าในความเรียบนั้นกลับมีเสน่ห์ดึงดูดอยู่มาก ทาจิบานะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาใหม่แล้วเอ่ยทัก "ท่านเทะสึกะ เชิญนั่งเถิด ไม่ทราบว่าการเดินทางเป็นอย่างไรบ้าง"

"การเดินทางมาเยี่ยมสหายไหนเลยจะลำบากได้"

"ท่านพี่ๆ ท่านเทะสึกะไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่ยังพาอีกคนหนึ่งมาด้วยนะเจ้าคะ..." ท่านหญิงน้อยเดินเข้ามาหาไดเมียวแห่งฟุโดมิเนะ ผู้เป็นพี่ชาย เอ่ยแนะนำถึงน้องชายและผู้ติดตามที่เทะสึกะว่า

ฟูจิย่อกายลงก่อนโค้งเคารพเจ้าของจวนแห่งนี้ แล้วจึงเอ่ยชื่อตัวออกมา "ข้า ชูสึเกะขอรับ"

".............." ไร้คำพูดออกจากริมฝีปาก ไดเมียวแห่งฟุโดมิเนะสบตาสีแปลกอยู่ชั่วครู่ ใบหน้างามเกินกว่าที่จะเป็นเด็กรับใช้ ไหนจะผิวพรรณละเอียดและเสื้อผ้าชั้นดีนั่นอีกเล่า เด็กคนนี้คงมิได้เป็นผู้ติดตามธรรมดาแน่ เขาหลบสายตามองไปยังเทะสึกะก็นั่งเงียบก่อนจะเอ่ยปากออกมา "ท่านเทะสึกะ...ท่านนี้คือ.."

"ท่านเทะสึกะบอกข้าว่า ท่านชูสึเกะเป็นน้องชายและคนติดตามเจ้าค่ะ"

"ไม่ทราบว่าท่านเทะสึกะเดินทางมาถึงจวนข้ามีเรื่องอะไรให้รับใช้หรือ" แม้จะพูดกับเทะสึกะ แต่ดวงตากล้าแกร่งกลับมองไปทางอีกคนที่นั่งพับขาอยู่เบื้องหลังร่างใหญ่นั้น

"ได้ยินว่าแมวที่ท่านหญิงน้อยเลี้ยงไว้คลอดลูกออกมาครอกใหญ่ ข้าอยากจะขอปันสักตัวไว้เป็นเพื่อนชูสึเกะ ไม่ทราบว่าท่านจะขัดข้องหรือไม่" ร่างสูงสังเกตเห็นท่าทีของเพื่อนรักที่ลอบมองผ่านด้านหลังอยู่บ่อยครั้ง ในใจนึกหวั่นต่อดวงตาที่ละม้ายว่ามีสิ่งใดแฝงอยู่ แต่เพราะความเป็นไดเมียว... เทะสึกะจึงระวังท่าทีด้วยรอยยิ้มแทน

ทาจิบานะมองเด็กหนุ่มที่ก้มหน้างุดจนคางแทบจรดอก เด็กที่ดูบริสุทธิ์เช่นนี้คงถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี กลิ่นหอมอ่อนๆที่กำจายมาแม้จะนั่งอยู่ห่างไกลทั้งสดชื่นและเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด เส้นผมสีอ่อนนี่เป็นเพราะเชื้อสายฝรั่งหรือ... แล้วเหตุใดว่าเป็นน้องชายทั้งที่หน้าตามิได้คล้ายกันเลยเล่า

"มิมีการใดขัดข้อง " พูดพลางแย้มยิ้ม "ชูสึเกะ....เจ้าอยากได้แมวลักษณะใดหรือ" อีกคำถามแปรไปทางคนด้านหลัง

...อยากรู้เหลือเกิน เสียงเจ้าจะไพเราะเหมือนใบหน้างดงามหรือไม่...

เมื่อถูกถาม ใบหน้าหวานจึงเงยขึ้นมองหน้าทาจิบานะ "ข้ามิมีลักษณะที่ต้องการเป็นพิเศษขอรับ... ท่านควรจะเป็นผู้เลือกให้ข้ามากกว่าขอรับ..."

"ลูกแมวที่เพิ่งเกิดดูจะมีแต่สีอ่อน...เท่าที่ข้าเห็นมีสีขาว สีน้ำตาลอ่อน และลายน้ำตาลปนขาว" เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่แล้วลุกขึ้นยืน "ไปเถิด ข้าจะนำเจ้าไปดูเจ้าพวกตัวน้อยนั่น"

...มิใช่เพียงหน้าตาและกิริยา...ท่าทางรวมถึงน้ำเสียงบ่งบอกถึงความเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว...

...น้องชายของท่านน่าเอ็นดูนัก...ท่านเทะสึกะ...

"ไปด้วยกันไหมเจ้าคะ ท่านเทะสึกะ" เด็กสาววางแมวลงกับพื้นแล้วเข้ามาจับชายแขนเสื้อของไดเมียวหนุ่มไว้

ภาพที่เห็นนั่นราวกับยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมของคนสองคน ฟูจิเบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยไม่อยากมองภาพตรงหน้า

... ข้า...

... จะไม่เป็นไรหรือ...

"น้องหญิง....เจ้าไปจัดห้องรับรองให้ท่านเทะสึกะพักผ่อนเถิด ท่านเดินทางมาเหนื่อยแล้วแค่เรื่องลูกแมวข้าจัดการเองได้" ไม่ทันที่คนที่ถูกเอ่อยถึงจะได้กล่าวอะไร ไดเมียวแห่งฟุโดมิเนะก็เดินลับจากสายตาไปเสียแล้ว

"ตามข้ามาทางนี้เจ้าค่ะ ท่านเทะสึกะ"

ไดเมียวหนุ่มลุกขึ้นตามเสียงเรียก แต่ในใจกลับกังวลถึงคนในเรือนของตนที่ติดตามทาจิบานะไป ใช่ว่าเกรงเรื่องกิริยามารยาท...แต่กลัวสายตาอีกฝ่ายมากกว่า

...หรือท่านจะชื่นชมชูสึเกะ...ท่านทาจิบานะ...

...ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าคิดเลย...

เสียงร้องเมี้ยวๆของเจ้าตัวน้อยดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง ฟูจิหันมองตามเสียงนั่นก็พบกับตะกร้าหวายใบใหญ่ที่มีผ้าปูอยู่

... อยู่ตรงนั้นกันหมดเลยสินะ...

... ป่านนี้ท่านคุนิมิตสึกับท่านหญิงน้อย...

ศีรษะเล็กสะบัดไปมาสองสามทีเพื่อไล่ความคิดวุ่นวายออกไป อย่างน้อยนี่ก็ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องเช่นนี้

"ชูสึเกะ...เข้ามาดูสิ" มือใหญ่ช้อนเจ้าตัวน้อยที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาจากตะกร้าหวาย ทาจิบานะประคองแผ่วเบาไว้แนบอกแล้วเดินเข้าใกล้ร่างบางนั้น "จับสิ...ขนนุ่มมากเชียว"

เด็กหนุ่มทำตาม มือขวายกขึ้นใช้ปลายนิ้วสัมผัสเพียงบางเบา ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มจางๆออกมา "... นุ่มจริงๆด้วย..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ

"ลองอุ้มไหม" ชายหนุ่มยื่นมือไปตรงหน้า ลูกแมวตัวน้อยลืมตาตื่นขึ้นแล้วร้องเบาๆพลางไถปลายคางกับฝ่ามือหนา

"ขอรับ" เขาค่อยๆประคองลูกแมวตัวจิ๋วไว้ ดวงตากลมโตของมันเป็นสีฟ้าใส จ้องมองสบตากับเขา

"เจ้าชอบตัวนี้หรือ..." เสียงทุ้มถามอ่อนโยนพลางก้มตัวลงใกล้จนเส้นผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่ายระใบหน้า แมวน้อยดิ้นเพราะไม่คุ้นกับฝ่ามือเล็กจนทาจิบานะต้องประคองเอาไว้ทั้งแมวและมือเรียว เขาเอาหน้าผากติดที่หัวแมวน้อยพลางยิ้มออกมาเมื่อเด็กดื้อในมือเอาขาข้างหนึ่งแตะจมูก

"เจ้าเด็กดื้อ..." กล่าวยิ้มๆแล้วจุมพิตไปทีหนึ่ง

"ฮะฮะฮะ... น่ารักดีนะขอรับ" ฟูจิหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของทั้งแมวน้อยและเจ้าของจวน

"ใช่...ถ้าเช่นนั้น ตัวนี้คงถูกใจเจ้าใช่ไหม" มือที่กุมเอาไว้อบอุ่นอ่อนโยน ผิวเนียนละเอียดที่เห็นด้วยตานุ่มนวลกว่าที่คิด ชายหนุ่มเสมองไปรอบๆด้วยไม่กล้าจะเผชิญดวงตาสีสวยนั้น

...ท่านเทะสึกะ...น้องชายของท่านน่าเอ็นดูเหลือเกิน...

"ขอรับ..." ฟูจิเอ่ยตอบพร้อมทั้งผงกศีรษะรับ

"เจ้าคงอยากพักผ่อนแล้วใช่ไหม" เขาปล่อยมือช้าๆ ลูกแมวน้อยที่อยู่ในมือท่าทางจะติดใจเจ้าของใหม่เสียแล้ว "พักที่นี่เสียสองคืนแล้วค่อยกลับเถิด ข้าได้ข่าวว่าท่านเทะสึกะเพิ่งกลับมามิใช่หรือ"

"ข้า... ไม่เป็นไรหรอกขอรับ.... แต่ว่า... ท่านคุนิมิตสึ..." พอเอ่ยถึงชื่อก็พลันนึกขึ้นได้ เวลานี้เทะสึกะจะพักผ่อนอยู่หรือไม่ หรือจะกำลังสนทนากับท่านหญิงน้อย

"ท่านเทะสึกะคงกำลังพักผ่อนอยู่ ข้าจะจัดที่พักของเจ้าให้ที่เรือนเดียวกันกับท่านเทะสึกะ..." ว่าแล้วก็เดินนำออกมายังเรือนนอนของแขก สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ที่ยกพื้นขึ้นเล็กน้อย ภายนอกประดับประดาด้วยภาพเขียนสวยงาม สวนหินแบบญี่ปุ่นอยู่ตรงชายรับลม ธารน้ำใสสะอาดพาดผ่านแยกระหว่างเรือนแขกและเรือนเจ้ากรม

ทาจิบานะสั่งหญิงรับใช้ให้จัดห้องแล้วนั่งลงชมธารน้ำที่มีปลาคาร์พตัวเขื่องแหวกว่ายไปมา

"ธารน้ำนี่ท่านแม่ของข้าสั่งให้ขุดไว้" ชายหนุ่มกล่าวเปิดบทสนทนาเรื่องใหม่

"... ข้านึกว่า เป็นธารที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเสียอีกขอรับ" ศีรษะเล็กเอียงมองปลาตัวโตที่แหวกว่ายอย่างสบายใจ

"ข้านี่ล่ะลงแรงขุดเอง แต่พอทำได้สักสองสามชั่วโมงก็ต้องให้คนสวนมาทำแทน... ตอนนั้นท่านแม่ข้าค่อนขอดไปหลายวันว่าเป็นพวกมือบาง" กล่าวกลั้วหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือไปลูบลูกแมวบนตักของอีกฝ่าย

"แต่ท่านก็เป็นไดเมียวที่ยิ่งใหญ่ในที่สุด... มิใช่หรือขอรับ" เด็กหนุ่มยิ้มถาม

"เจ้าเป็นเด็กที่อ่อนโยนดีนะ" ไดเมียวหนุ่มมิได้กล่าวอะไรต่อ

บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจเริ่มบอกกับเขาว่าท่านชายน้อยผู้นี้คือคนที่น่าคบหา...ไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม

...ขึ้นชื่อว่าลองลงใจไปแล้วก็ยากจะถอนขึ้นมาได้...

...เพียงแค่วันเดียวที่ได้พบหน้าทำให้ข้าเป็นได้เพียงนี้เชียวหรือ...

...บอกข้าที..ชูสึเกะ...

ร่างเล็กค่อยๆนั่งลงช้าๆที่หน้าประตูห้อง มือเคาะเบาๆกับกรอบประตูไม้

"ท่านคุนิมิตสึขอรับ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา

"เข้ามาสิ" คนในห้องอนุญาตด้วยเป็นเสียงที่คุ้นเคย เทะสึกะที่เริ่มเคลิ้มหลับกระพริบตาเล็กน้อย หากร่างบางเห็นเขากำลังนอนอยู่คงกล่าวโทษตัวเองว่าเป็นคนปลุกแน่

ประตูกระดาษจึงเลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างที่โค้งคำนับอยู่หน้าประตูก่อนที่จะคลานเข่าเข้ามา

"ข้ามิได้รบกวนเวลาของท่านใช่ไหมขอรับ"

"เข้ามาเถิด" เทะสึกะลุกขึ้นแต่ยังมิได้จัดชุดยูกาตะสำหรับใส่นอนให้เข้าที่ รอยแยกจึงแหวกลงไปถึงกลางร่างกาย เขาเดินเข้าไปหาร่างบอบบางนั้นก่อนที่จะเหน็บเส้นผมที่หลุดลุ่ยให้หลังใบหู "มีเรื่องอะไรรึ"

"ข้าตกลงจะเอาลูกแมวสีขาวไปเลี้ยงนะขอรับ... มันมีตาสีฟ้าใส... ข้าชอบขอรับ..." แม้จะเอ่ยตอบ แต่นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลกลับไม่ยอมสบกับคนตรงหน้า หากเป็นภายใต้แสงอาทิตย์ เทะสึกะคงได้เห็นพวงแก้มใสซับสีเรื่อเป็นแน่

"ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนเสียแล้วล่ะ" เทะสึกะเปิดประตูให้กว้างออกเพื่อรับลม ดวงจันทร์งดงามที่อยู่บนฟากฟ้า...แต่ก็มิงามเท่าดวงหน้าใครบางคนที่เกาะกุมอยู่ในหัวใจ

"ข้ายังไม่ได้แยกออกมาจากพี่น้องขอรับ... ท่านทาจิบานะบอกว่า ไว้วันที่พวกเราออกเดินทางกลับ... ท่านถึงจะให้ข้าขอรับ"

"อย่างนั้นรึ" กล่าวเบาๆพลางสบดวงตาที่รื่นเริงของอีกฝ่าย "ไปชมจันทร์กันไหมชูสึเกะ"

...ข้ามิชอบเลยที่เจ้าพูดถึงคนที่เพิ่งพบด้วยแววตาเช่นนี้...

"ขอรับ" เสียงหวานรีบเอ่ยรับคำชวนทันที แค่ได้อยู่เคียงข้างก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก

... ถ้ามีแค่เพียงข้า กับท่าน...

เทะสึกะเดินออกมานอกชาน กรวดหินที่เท้าเปล่าเหยียบย่ำให้ความรู้สึกดี มือใหญ่ลองแตะน้ำที่ธารเล็กดูก่อนจะเอ่ยปากเบาๆ "น้ำนี่เย็นดีนะ..."

"ขอรับ... ข้าลองเอาปลายเท้าหย่อนเล่นดูแล้วล่ะขอรับ ตอนที่ท่านทาจิบานะพามาชมที่นี่... ท่านจะลองทำบ้างไหมขอรับ ท่านคุนิมิตสึ" ร่างบางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

"ไม่ล่ะ" เสียงที่อ่อนโยนเริ่มตึงแข็ง ชื่อที่ออกจากปากบางๆนั่นบอกให้เขารู้ว่าตัวฟูจิเองก็พึงใจเพื่อนรักของเขาไม่น้อย "น้ำเย็นเกินไปจะทำให้เจ้าไม่สบายได้รู้ไหม...เจ้าเป็นเด็กธาตุยังอ่อนต้องดูแลตัวเองให้ดี ป่วยขึ้นมาจะลำบากผู้อื่นได้"

เทะสึกะพูดเรียบๆแต่คำพูดที่ออกมาคล้ายจะตำหนิเล็กน้อย

...เจ้ายิ้มชื่นให้คนอื่น..สนุกนักรึชูสึเกะ...

"... ข้ามิได้แช่ตัวลงไปสักหน่อยนะขอรับ"

"เติบใหญ่แล้วเจ้ารู้จักต่อปากต่อคำนักนะชูสึเกะ" ชายหนุ่มกล่าวกึ่งเย้ากึ่งพูดจริง ความมืดช่วยอำพรางความคับข้องใจของเขาได้เป็นอย่างดี

"ก็ท่าน... กล่าวตำหนิข้า... กับเรื่องที่แม้แต่ตอนข้ายังเด็กท่านไม่เคยตำหนิข้า" วิธีพูดของฟูจิเปลี่ยนไป

... เหตุใด ท่านจึงดูหงุดหงิดยามที่ข้าเข้าใกล้...

... เพราะท่านไม่คุ้นกับข้าที่เติบโต...

... ใช่หรือไม่...

"ชูสึเกะ ตอนนี้เจ้าก็เติบโตเกือบจะถึงวัยที่มีครอบครัวได้แล้ว...ไฉนคำพูดและกิริยาเจ้ายังดูเป็นเด็กไม่รู้จักโตเล่า"

"ท่านต่างหากที่พูดตำหนิข้าก่อน... ท่านมองว่าข้าเติบโตถึงวัยที่มีครอบครัวได้แล้ว ไยท่านจึงตำหนิข้าราวกับเด็กเล็กๆ" คิ้วเรียวขมวดขึ้งเข้าหากัน

... ข้านี่หรือ...

... จะมีครอบครัว...

... นั่นเป็นสิ่งที่ท่านต้องการหรือ...

"ชูสึเกะ...ข้าตำหนิเจ้าเพราะหวังดี หากเจ้าเผลอทำกิริยาเช่นนี้ต่อผู้อื่น อาจมีคนครหาว่าชูอิจิโร่เลี้ยงดูเจ้าไม่ดี" ยิ่งน้ำเสียงเรียบตึงเท่าไรยิ่งบ่งบอกว่าความขุ่นใจทวีมากขึ้น ร่างสูงทอดสายตามองเมินไปยังธารน้ำ

...เรื่องมันร้ายแรงเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร...

...เจ้าเริ่มดื้อดึงเช่นนี้...เมื่อไร...

...ไม่มีแล้วหรือชูสึเกะที่ตามติดข้าเพียงคนเดียว...

"กิริยาเช่นไหนกันที่ท่านพูดถึง ข้าหย่อนปลายเท้าลงเล่นน้ำตามคำเชิญของท่านทาจิบานะ หากปฏิเสธคำเชิญของท่านก็ถือว่าเสียมารยาทต่อเจ้าของบ้านมิใช่หรือ??" คราวนี้ร่างบางลุกขึ้นยืน ภายใต้แสงจันทร์ หยาดน้ำตาที่หยาดหยดถูกซ่อนไว้ใต้เงามืด

"พูดกันเรื่องหนึ่ง ท่านก็โยงไปอีกเรื่องหนึ่ง... ท่านยกเรื่องข้ามีครอบครัวขึ้นมาทั้งๆที่แทบไม่เกี่ยวกันเลย"

... ท่านต้องการให้ข้ามีครอบครัว...

"เพื่อที่ข้าจะได้ไม่มาวุ่นวายกับท่าน... หากนั่นเป็นสิ่งที่ท่านต้องการทำไมจึงไม่เอ่ยบอกข้า แค่ท่านเอ่ยปากคำเดียว ให้ไปตายข้าก็จะไป" สิ้นคำพูด ฟูจิเดินออกจากบริเวณนั้นด้วยความรวดเร็วทันที เขาไม่คิดสนทนาความกับเทะสึกะต่อในสภาพอารมณ์เช่นนี้

... มีข้าเพียงคนเดียวใช่ไหม...

... ที่คิดอยากอยู่เคียงข้างท่าน...

... ข้าคิดเช่นนี้หลายครั้ง...

... จนวันนี้...

... คนที่ท่านอยากให้อยู่เคียงข้างไม่ใช่ข้า...

... แต่เป็นท่านหญิงน้อย...

... ใช่หรือไม่...

ร่างสูงเอื้อมมือไปจะคว้า แต่ก็ได้เพียงลมจากการเคลื่อนไหว เทะสึกะมองส่งฟูจิจนกระทั่งลับสายตาไป ลมหายใจถูกระบายอย่างอ่อนแรง นัยน์ตากล้าแกร่งจ้องมองพระจันทร์กลมนวลที่ดูไม่สวยเหมือนเมื่อครู่เสียแล้ว

...จะกล่าวขอโทษที่พูดจาเกินเลยก็ไม่ทันเสียแล้ว...

...เพราะความเป็นห่วงและอะไรบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ...

...ข้าเคยพูดหรือว่าอยากให้เจ้ามีครอบครัว..เคยพูดหรือว่าไม่ต้องการเจ้า..เคยพูดหรือว่ารำคาญที่เจ้าวุ่นวาย...

...ไม่ใช่เจ้าหรอก..ที่ผิดคือข้าเอง...

...ผิดที่ไม่มีสักครั้งที่เจ้าจะไม่อยู่ในห้วงคำนึง...ชูสึเกะ...

เทะสึกะนั่งมองเหม่อไปยังดวงจันทร์ เขาเอนหลังลงบนพื้นไม้กระดานเย็นเยียบ แม้จะเป็นกลางคืนในฤดูใบไม้ผลิทว่าอากาศกลับหนาวเย็นจนร่างกายสั่นไหว เขานอนอยู่อย่างนั้น...เพื่อจ้องมองพระจันทร์ที่ลอยห่างออกไปจนมือคว้าไม่ถึง...

To be continue...

Free Talk>>

รายงานข่าว

เห็นชื่อเอ็มอย่าตกใจ

ฮาร์ดดิสก์ ลูกนอก 300 GB

มันตายแล้ว

โฟลเดอร์ปุริ80GBของฮานะ...

ไปแล้ว

โฟลเดอร์อายูไลฟ์2000เป็นต้นไป

สาปสูญ

คลิปเดอสามล้าน

สูญหาย

กุตาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตอนนี้อย่าขอ อย่าถาม อย่าอะไรทั้งนั้น หงุดหงิด

ทำได้อย่างเดียว

ร้องเพลงกับต่อฟิคเทะฟู *---*

เร็วทันใจมั้ยคะ?



ตอนหน้า

เมื่อศัตรู อยู่แค่เอื้อม