เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Original Sound Track: Voyage by Hamasaki Ayumi

Instrumental Version

Title: Voyage
Author: shadow as ??
hana matsumoto as ??
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: ?? x ??
Rating: PG
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

Prologue...

ปีค.ศ. 1598 สมัยเซนโงคุ สงครามเซกิงาฮาระ....สงครามครั้งยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเริ่มขึ้น หัวเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองระส่ำระสาย ไฟสงครามผุดทั่วทุกหนทุกแห่งราวกับเป็นยุคสมัยของนรก เลือดหยาดรดผืนดินแทนสายฝน ไดเมียวทั้งหลายต่างถูกเรียกตัวมาร่วมรบในสงครามครั้งนี้... โทกุงาวะ อิเอยาสึ ไดเมียวผู้ต้องการโค่นล้มอำนาจของโทโยโทมิ ได้ยกกำลังไปตีกับทัพของอิชิดะ มิตสึนาริ ผู้ภักดีต่อทายาทของโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ

จวบจนเวลาล่วงเข้าไปถึงปีที่สาม เทะสึกะ คุนิมิตสึ ลูกชายอดีตไดเมียวและไดเมียวคนปัจจุบันของหัวเมืองฝ่ายนอกวัย16ปี ผู้ซึ่งเข้าร่วมรบในสงครามนี้เป็นครั้งแรก ร่างสูงสง่านั่งอยู่บนอานม้านำทัพทหารร่วมร้อยคนกลับจากสงครามที่ยังไม่เสร็จสิ้น แม้ว่ารูปการณ์ของสงครามจะน่าเป็นห่วง แต่กองกำลังของเขาถูกสั่งให้ระงับกำลังชั่วคราว ม้าสีดำปลอดวิ่งเหยาะผ่านหมู่บ้านที่เกือบรกร้างด้วยไฟสงคราม

ซากศพของผู้คนนอนเรียงรายอยู่บนพื้น ธารโลหิตไหลย้อมหมู่บ้านแดงฉาน กลิ่นไหม้ลอยมาจากทุกหนทุกแห่ง ไดเมียวหนุ่มน้อยที่เพิ่งรับตำแหน่งไม่นานวางหน้านิ่งเฉยแล้วควบม้าผ่านไป สายตาคมกริบมองผ่านสถานที่ที่ผ่านจนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ ณ ที่หนึ่ง

ร่างของเด็กน้อยในชุดยูกาตะสีขาวยืนแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเขม่าควัน ไดเมียวหนุ่มหยุดมองภาพนั้น สายบังคับที่จับไว้ในมือกำแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดสายตาอ่อนโยนไปยังเด็กน้อยผู้นั้น... ผู้ที่เหลือรอดเพียงคนเดียวในการล้างทำลายหมู่บ้านแห่งนี้

เด็กน้อยคนนั้นหันมาเมื่อได้ยินเสียงม้า บนใบหน้ามอมแมมมีแต่คราบน้ำตาแสดงให้เห็น แม้ใบหน้าจะไม่แสดงท่าทางตกใจ แต่ขาเล็กๆสองข้างค่อยๆก้าวถอย ก่อนจะหันหลังแล้วเริ่มวิ่งหนี แม้ไม่รู้ว่ามิตรหรือศัตรู แต่ท่ามกลางสงครามเช่นนี้ไม่อาจไว้ใจใครได้

ไดเมียวหนุ่มปล่อยสายจูงแล้วกระโจนลงจากอานม้า สายตาเพ่งมองไปยังแผ่นหลังเล็กๆที่พยายามวิ่งหนีสุดกำลัง อะไรบางอย่างบอกให้เขาวิ่งตามไป...คงเป็นนัยน์ตาแสนเศร้าคู่นั้น ลูกแก้วสีฟ้าที่สะท้อนแวววูบไหวระคนโหยหา ร่างเล็กวิ่งอย่างรวดเร็วตัดข้ามผ่านแม่น้ำสายเล็กที่แห้งขอดจนยูกาตะสีขาวเลอะฝุ่นเป็นด่างดวง เทะสึกะเร่งเท้าขึ้นจนตามทันในทึ่สุด หากแต่เด็กน้อยคนนั้นกลับสะดุดล้มลงกับพื้นดินแตกระแหงเสียก่อน

แม้ร่างกายจะล้มลง แต่เด็กน้อยยังคงตะเกียกตะกายยันตัวให้ยืนขึ้นอีกครั้งให้ได้

มือใหญ่คว้าชายเสื้อยูกาตะไว้แล้วดึงขึ้นจนลอยจากพื้นดิน ท่อนแขนแข็งแรงรองอยู่ใต้สะโพก มืออีกข้างหนึ่งลูบศีรษะเล็กเบามือ ใบหน้าเย็นชาค่อยๆคลี่ออกมาเป็นรอยยิ้ม...แม้จะแห้งแล้งและจืดจางจนเกือบจะเรียกว่าเป็นรอยยิ้มมิได้

ที่ตั้งใจว่าจะดิ้นรนและกรีดร้องเสียให้ลั่นกลับต้องหยุดนิ่ง ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบศีรษะเบาๆมีความอบอุ่นและเป็นมิตรมากมายแผ่ซ่านออกมา จนทำให้หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาจากดวงตาสีฟ้าใสอีกครั้ง

มือใหญ่ปาดสายน้ำตาที่ร่วงหล่นบนผิวแก้ม เด็กน้อยเพียงผู้เดียวที่เหลืออยู่กับชายหนุ่มซึ่งไร้ครอบครัว..... แม้จะต่างฐานะแต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือแววตาที่ต้องการความอบอุ่น อ้อนแขนเล็กสั่นระริกจับที่เสื้อเกราะแข็ง เทะสึกะโอบรัดเด็กน้อยไว้แน่นแล้วพาเดินกลับมายังที่ม้าของตนท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารผู้ติดตาม

ร่างเล็กที่ได้รับการโอบอุ้มไว้เอื้อมแขนสองข้างพาดกอดรอบคอของไดเมียวหนุ่มไว้ ซุกใบหน้าเข้ากับเสื้อเกราะ ไม่กล้าสบตากับทหารทั้งกองที่เพ่งมองมา

สุ้มเสียงเรืองอำนาจสั่งกองทหารให้พำนักอยู่ที่นี่เพื่อดูสถานการณ์ เทะสึกะอุ้มเด็กน้อยในอ้อมกอดวางบนหลังม้า อาชาสีดำปลอดส่ายคออย่างไม่พอใจเมื่อคนที่อยู่บนตัวมันไม่ใช่เจ้านาย แต่เมื่อไดเมียวหนุ่มลูบแผงคอแล้วเหนี่ยวตัวขึ้นตามมันก็สงบลงและวิ่งควบไปตามทางผ่านม่านหมอกทรายหายไปในกลุ่มควัน

เด็กน้อยมอมแมมที่ถูกโอบอุ้มถูกพาไปอยู่สถานที่พำนักของไดเมียวหนุ่มผู้นั้น ไฟสงครามที่ร้อนแรงเผาผลาญทำลายทุกอย่าง... ยกเว้นก็แต่เพียงความผูกพันที่ถักทอทีละนิดของไดเมียวและเด็กน้อย จวบจนสองปีผ่านไป สงครามที่ต่อเนื่องเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น โทกุงาวะส่งสาสน์เรียกตัวไดเมียวหนุ่มกลับไปเป็นกำลังเสริมที่นคร เด็กน้อยหน้าตาสะอาดสะอ้านยื้อยุดขาของอีกฝ่ายพลางร้องไห้จนตาแดงก่ำ ความสูงเพียงเอวทำให้ไดเมียวหนุ่มต้องลดตัวลงคุกเข่าแล้วลูบศีรษะไปมา นัยน์ตาห่วงหาของทั้งสองเชื่อมโยงกัน เทะสึกะสัญญากับตัวเองว่าจะกลับมาหาเด็กน้อยคนนี้ เด็กที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด...แต่เป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว

ฝ่ามืออุ่นหนาแกะมือเล็กออกอย่างเบามือ สองแขนโอบกอดแล้วยกจนตัวเล็กเตี้ยลอยจากพื้น เทะสึกะส่งเจ้าตัวเล็กให้ โออิชิ ชูอิจิโร่ ผู้ดูแลประจำบ้านแล้วส่งสายตาอำลา

"โออิชิ อีกไม่นานข้าจะกลับมา หนังสือและตำราดาบของข้าฝากเจ้าสั่งสอนเด็กนี่ด้วย ให้วิชาต่างๆแก่เขาแล้วข้าจะกลับมาดูผลงานของเจ้า" ไดเมียวหนุ่มพูดสั่งแล้วตบบ่าหนักแน่นของอีกฝ่าย ร่างสูงหันหลังให้ทั้งสองคนแล้วกระชับดาบในมือ...ก้าวเข้าสู่สงครามที่ไม่มีสิ่งใดแน่นอน

...ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาหรือไม่...

...แต่สัญญาที่ให้ไว้ แม้จะเหลือเพียงวิญญาณก็จะทำให้เป็นจริง

"ขอรับ ท่านคุนิมิตสึ" ชายหนุ่มรับคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างหนักแน่น มือสองข้างกอดร่างเล็กที่ยังดิ้นรนจะตามไปยื้อเทะสึกะเอาไว้ น้ำตาไหลหยดลงบนพื้นเสื่อไม่รู้เท่าไหร่ เสียงเล็กๆยังคงร้องเรียกดังไปทั่วห้อง

"ท่านคุนิมิตสึ!! อย่าไปเลยนะขอรับ.. ฮึก อย่าไป!..... อย่าทิ้ง.. ข้าไป... นะขอรับ!!" เด็กตัวน้อยพูดสลับร้องไห้ราวกับว่าจะขาดใจ พูดประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา

ชายหนุ่มที่แบกยศไดเมียวไว้บนบ่าเดินอย่างมั่นคงออกไปนอกชานบ้านไม่เหลียวหลังแม้ชั่ววูบ นัยน์ตาสีน้ำตาลมองตรงไปยังอนาคตเบื้องหน้า ฝ่าเท้าที่เหยียบย่ำดินแตกระแหงสะท้อนวูบขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้จ้า ในหนึ่งนึกอยากจะกลับเข้าไปกอดปลอบขวัญน้องรัก แต่ในวันนี้...ต้องเลือกทำเพื่อบ้านเมืองก่อนครอบครัว ไดเมียวหนุ่มละทิ้งความคิดสับสนแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศของเมืองหลวง ม้าคู่ใจถูกตบสะโพกเร่งฝีเท้า

...รอก่อนนะ ยามที่สงครามสิ้นสุดลงข้าจะกลับมารับขวัญเจ้า...ชูสึเกะ...

To be continue...