เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: PG
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama




Epilogue

แม้จะเป็นวันที่อากาศเพิ่งเริ่มหนาวแต่การที่ต้องมายืนรอ 'ใครบางคน' ในเวลาที่เกินกว่ากำหนดไปครึ่งชั่วโมงก็ทำให้ร่างกายรู้สึกเย็นขึ้นมาได้ ลมหนาวพัดวูบผ่านผิวเนื้อที่มีเพียงสเวตเตอร์เตอร์ตัวบางคลุมกาย เทะสึกะเกือบจะตัดสินใจกลับไปหาที่ๆอากาศอุ่นเช่นในบ้านหรือในห้องนอนของเขา แต่ว่า....เพราะอยากจะรู้ความเป็นไปของเพื่อนรักที่หายตัวกะทันหันและหน้าของคนต่างโรงเรียนที่ลักพาไปอย่างดื้อๆ

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นตอนเช้าตรู่วันนี้เป็นตัวแปรอีกอย่างที่ทำให้ต้องมายืนทนหนาวอยู่ น้ำเสียงของฟูจิดูร่าเริงขึ้นมาก ราวกับรอยยิ้มจะหลุดออกมาจากโทรศัพท์ ต่างกับโอชิทาริที่แย่งโทรศัพท์ไปพูดดื้อๆแล้วบอกให้มารอรับฟูจิที่นี่พร้อมๆกับตัดสายแทบจะทันที

...เด็กเฮียวเทเป็นอย่างนี้ทุกคนรึเปล่า...หรือจะมีแค่โอชิทาริที่แตกต่าง...

...นิสัยไม่ดีเลยนะหมอนี่...

ร่างบางที่ซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของโอชิทาริกอดคนขับเอาไว้แน่น ในใจนึกอยากเห็นสีหน้าของเทะสึกะตอนที่กลับไปหา ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันแค่1อาทิตย์ แต่กลับรู้สึกยาวนานจนน่าตกใจ

ทันทีที่โอชิทาริจอดรถ สายตาของฟูจิเห็นเทะสึกะกำลังยืนรออยู่แล้ว

"เทะสึกะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกให้หันมาก่อนจะลงจากรถแล้วก้าวเท้าเร็วๆเพื่อเดินเข้าไปหา

"กลับมาแล้ว" ใบหน้าหวานระบายยิ้มให้ขณะเอ่ยคำทักทาย

โอชิทาริที่กำลังจอดรถอยู่ส่งสายตางอนๆไปยังแผ่นหลังบาง เมื่อกี้ยังกอดเขาแน่นแต่พอเจอเทะสึกะกลับลงจากรถไปทั้งๆที่ยังจอดไม่สนิทดี ยิ้มร่าเข้าไปหาแบบนั้น...มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ

...เอาเถอะ เพื่อนยังไงก็เป็นเพื่อนอยู่วันยังค่ำ...

โอชิทาริยิ้มมุมปาก ในตอนนี้อย่างน้อยเขากับฟูจิก็เป็นคนรักกัน...ถึงเขาจะพูดคำว่ารักแต่ฝ่ายเดียวก็เถอะ

"ฟูจิ" เทะสึกะอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปดึงร่างบางเข้ามาใกล้ๆ เสื้อตัวใหญ่ที่แค่มองก็รู้ว่าเป็นของใครเปิดลำคอขาวเรียวกว้าง รอยจูบสีแดงสดยังคงไม่จางหาย เทะสึกะเผลอนึกไปถึง 'เสียง' ที่ได้ยินในการติดต่อครั้งสุดท้ายก่อนที่จะมีโทรศัพท์เรียกมา ในตอนนั้นฟูจิร้องไห้แต่ว่า...

เทะสึกะมองใบหน้าเปื้อนยิ้มที่กำลังทักทายเขา ริมฝีปากจึงคลี่ออกช้าๆ...ทุกๆอย่างคงดีขึ้นแล้ว

"กลับมาแล้วเหรอ...หายไปนานเลยนะ"

"อื้ม... เทะสึกะเป็นยังไงบ้าง... ค่ายเก็บตัวเป็นไปด้วยดีไหม" ฟูจิจับมือเทะสึกะแกว่งไปมาราวกับเด็กเล็กๆด้วยความเคยชิน

"ทุกๆคนบ่นคิดถึงนาย แต่นอกจากนั้นแล้วทุกอย่างก็เรียบร้อยดี" สายตาคมกลับไพล่ไปเห็นรอยสะเก็ดแผลที่ลำคอ แนวยาวแต่กะด้วยสายตาคงกินเนื้อลงไปไม่ลึก นอกจากนี้ยังรอยช้ำที่ข้อมือคล้ายกับถูกทารุนด้วยการใส่ของแข็งให้เสียดสีไปมา

...กุญแจมือ?....

"โอชิทาริ..." ร่างสูงปล่อยมือออกแล้วเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนที่เพิ่งพูดชื่อออกไป "ฉันต้องการคำอธิบายเกี่ยวกับแผลที่คอและข้อมือของฟูจิ"

ร่างเล็กเดินตามมา แต่ยังยืนอยู่หลังเทะสึกะ ริมฝีปากค่อยคลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนมองหน้าโอชิทาริ "ว่าไงล่ะ โอชิทาริ"

"ตามที่เห็น ไม่มีข้อแก้ตัว...ทุกอย่างฉันผิดเอง จนเกือบจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป" แม้ปากจะตอบคำถามเทะสึกะแต่สายตากลับจ้องอยู่เพียงกลางนัยน์ตาสีน้ำทะเล

หมัดหนักกระทบลงที่ข้างแก้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินเงาวูบหนึ่งแต่ก็เก็บสายตาไม่พอใจไว้อย่างแนบเนียน เทะสึกะกระชากเสื้อของโอชิทาริขึ้นสองมือที่กำคอเสื้อบีบแน่นจนเห็นข้อขาว "ถึงฟูจิจะให้อภัยแต่สำหรับฉัน....นายมันเลวที่สุด ฟูจิไม่น่ารู้จักคนอย่างนายเลย"

โอชิทาริไม่ตอบโต้อะไร เขาปล่อยให้อีกฝ่ายแสดงความโกรธออกมาให้เต็มที่ จนในที่สุดเทะสึกะก็ละมือออก นิ้วเรียวดันปลายแว่นเบาๆแล้วกล่าวออกมาเรียบๆ

"แต่ช่างเถอะ....นั่นมันก็เรื่องของนายกับฟูจิ" เพราะเห็นรอยยิ้มและแววตาเป็นห่วงของฟูจิ....จึงได้รู้ว่าการกระทำของเขาแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

....เพราะแววตาของฟูจิที่บ่งบอกว่ารักคนๆนี้มากมายแค่ไหน....

ร่างบางเดินเข้ามาหาอัจฉริยะของเฮียวเท ปลายนิ้วยกขึ้นสัมผัสแผลแตกที่มุมปาก "เจ็บไหม"

นัยน์ตาสีทะเลสะท้อนสื่อความหมาย

... ถ้าเจ็บ รู้ไว้ด้วยว่าผมเจ็บกว่าไม่รู้แค่ไหน...

"ไม่เท่าไหร่หรอก" โอชิทาริวางมือที่กลางศีรษะแล้วลูบเรือนผมสีสวยไปมา อยากจะคว้าเข้ามากอดแต่ก็เกรงใจสายตาภายใต้กรอบแว่นที่ยังขุ่นมัว

...หึ..หวงเพื่อนนักรึไง เทะสึกะ...

...เห็นแก่ที่นายเป็นเพื่อนฟูจิ ฉันจะ...พยายามไม่หึงนาย...

"กลับบ้านเถอะฟูจิ" เสียงทุ้มต่ำดังแทรกความหวานที่มองไม่เห็น เทะสึกะยื่นมือมาข้างหน้ารอให้ฟูจิวางมือเหมือนเคยทุกครั้ง

".... อื้ม" มือเล็กวางลงจับตามความคุ้นเคย แต่ฟูจิไม่เดินห่างไปในทันที ร่างบางกลับเขย่งขึ้นประทับริมฝีปากตรงรอยแผลของโอชิทาริเบาๆก่อนจะยิ้มให้ "เทะสึกะจะไปส่งผมที่บ้าน... แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ... โอชิทาริ"

"อะ...เดี๋ยวๆ" โอชิทาริเดินเข้ามาใกล้พร้อมๆกับส่งสายตากึ่งอิจฉาไปให้เทะสึกะ สองมือยึดไหล่บางเอาไว้แล้วฉกฉวยจุมพิตเข้าที่แก้มใส

...แม้จะวางใจยังไง แต่ก็ต้องกันไว้ก่อน...

".... ไม่เข้าเรื่องน่า" แต่ถึงปากจะพูดแบบนั้น ใบหน้าหวานก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความซุกซน

... หึงผมให้มากๆ...

... รักผมให้มากๆ...

... ให้ผมได้รู้สึกถึงความรักของเธอ...

"เข้าบ้านไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" โอชิทาริปล่อยมือแล้วใช้สายตามองส่งแผ่นหลังบอบบาง เมื่อเห็นว่าอยู่ไกลจากสายตาแล้วเขาก็บิดกุญแจและสตาร์ทเครื่อง ขับรถคู่ใจกลับไปยังบ้านของเขาที่จากมา...บ้านอันแสนเงียบเหงา

...แต่ว่าอีกไม่นานมันคงกลายเป็นบ้านที่มีแต่ความอบอุ่น ใช่มั้ยฟูจิ....

"ขอบคุณนะเทะสึกะ... อากาศหนาว... จะเข้ามาก่อนไหม" ฟูจิเอ่ยถามเมื่อมาถึงหน้าบ้านแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงจนลมหายใจเป็นไอสีขาวออกมา

"เข้าไป..จะดีเหรอ" น้ำเสียงฝาดเฝื่อนพูดออกมาเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาเสมองด้านข้างพยายามจะซ่อนนัยน์ตาเอาไว้ ริมฝีปากกัดแน่น มือข้างหนึ่งยึดแขนเรียวเอาไว้....ไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงของลมหายใจที่ดังแผ่ว

ฟูจิยิ้ม แล้วดึงแขนของเทะสึกะให้เดินตามเข้าไปในบ้าน

"ก็มาออกบ่อย... ไม่เห็นต้องพูดแบบนั้นเลย"

"อือ" รับคำแล้วก้าวเข้าไป ร่างสูงเปิดประตูออกกว้างแล้วให้ฟูจิเดินนำเข้าไปก่อน ฝ่ามือหนาแตะที่แผ่นหลังบางราวกับจะให้กำลังใจ

...ในเมื่อต้องเป็นแบบนี้ ก็ควรปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไป...

...อย่าฝืนเลย...ใช่มั้ย....

"ขอบคุณนะเทะสึกะ... ที่อยู่ข้างๆผมตลอดมา...." ร่างบางหันมาหาคนสำคัญของเขา ใบหน้าหวานจ้องมองคนตรงหน้า

"..... ต่อไปนี้... ภาระของเทะสึกะคงลดลงหน่อยแล้วล่ะมั้ง..." ฟูจิยิ้มให้

"..... แต่... เทะสึกะเป็นคนสำคัญของผมเสมอนะ..." อัจฉริยะหนุ่มโอบกอดร่างสูงไว้

"นายไม่เคยเป็นภาระของฉัน..ตลอดมาฉันเต็มใจเสมอ" เทะสึกะยิ้มรับแล้วโอบศีรษะเล็กไว้ในวงแขนให้ซบลงกับแผ่นอก คนในอ้อมกอดกำลังเต็มอิ่มด้วยความสุขใจ...ดังนั้นตัวเขาเองก็ควรอยู่ในฐานะนี้

...ฐานะของเพื่อน...เท่านั้น...

ณ ตอนนี้ ฟูจิรับรู้ได้ถึงความสุขที่เขามี ใบหน้าสวยหวานยิ้มออกมาขณะที่ซุกศีรษะเข้ากับอ้อมกอดอบอุ่น

รู้สึกดีมากที่มีเทะสึกะอยู่ตรงนี้ กอดเขาไว้แบบนี้ เป็นคนสำคัญของเขา เสมอไป

และนับจากนี้ไป โอชิทาริจะเป็นคนที่ดูแลหัวใจของเขา ทำให้เขารู้สึกดีและเป็นสุขที่ได้รัก และถูกรักอย่างหมดหัวใจ...

... พรุ่งนี้ผมจะแวะไปหาที่เฮียวเทให้เธอตกใจเล่นนะ...

... โอชิทาริ...

The end...

Free Talk>>

จบแล้วววววววววววว บันซายยยยยยยยยยยยยยย

โฆษณาต่อ *---*

To be continue in รวมเล่ม

ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร

แต่รู้แล้วว่าในเล่มจะมีอะไรบ้าง

1. ภาพประกอบโดยอุริน้อยๆ

2. นิยายฉบับตรวจทานแก้ไขปรับปรุงอย่างเรียบร้อย

3. ตอนพิเศษ2ตอน

• Tezuka's side story
• Just say you love me

ราคายังไม่รู้ *---*

แต่น่าจะอยู่ที่...

208บาท?

มันขึ้นอยู่กับจำนวนหน้าอะ *---*

หรือจะ128บาท

หรือ182บาท

ช่างมันเหอะ

เดี๋ยวก็รู้ แต่ถ้าทำน้อยมันก็แพงกว่าเนอะ 5555

ใครรู้วิธีจัดหน้ากระดาษมาสอนเค้าที 55555

เอาเป็นว่า

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ ยังไงเรื่องรวมเล่มจะประกาศให้ทราบอีกทีละกันค่ะ แต่จะรวมแน่ๆ *--* ไม่ต้องกลัวไม่ได้อ่าน *----*

จบอันนี้แล้ว

ปิ่นกับฮานะก็จะสรรสร้างเรื่องต่อไปอีก

เป็น Tezuka x Fuji

ฮี่~~~~


เด๋วเอาข้อสอบมาให้ทำนะจ๊ะ *---*




ไปก่อนล่ะน้า~~~~~~~~~~






แล้วเจอกันทุกคนนน

*จุ๊บบบ*

บ๋ายบายบี๊~~~~~