เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

รูปงานคอมิคเอกซ์โปอยู่เอนทรี่ที่แล้ว

อยากเห็นน้องแมวแยกร่างเชิญชมตามสะดวก

กะทิ้งไว้อีกวันสองวัน แต่ไม่ไหว เสี้ยน อยากลงฟิค (?)

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ

Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC22
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama

-9-

เวิ้งมหาสมุทรกว้างไกลสุดสายตา ดำมืดเช่นเดียวกับราตรีที่ไร้ดาวประดับ ดวงตาหม่นหมองอ่อนแรงทอดยาวไปที่เส้นขอบฟ้าตรงหน้าโดยไร้สีหน้าใดๆ พระจันทร์ในคืนเดือนมืดหลบซ่อนอยู่ข้างหลังเมฆสีดำ

ร่างบางยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงใหญ่ บนร่างกายไร้สิ่งปกปิด ข้อมือยังถูกพันธนาการไว้กับหัวเตียง ขาเรียวยกขึ้นขดงอเพื่อลดความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามา ใบหน้าสวยหวานซีดไปถนัดตา ริมฝีปากแห้งผาก ดวงตาช้ำบวมจากการร้องไห้อย่างหนัก หากมองเผินๆคงดูราวตุ๊กตาแก้วที่แสนเปราะบาง

... ลมหายใจเข้าออกเป็นเครื่องบ่งบอกว่าคนที่อยู่บนเตียงยังมีชีวิตอยู่...

ร่างกายเปลือยเปล่าที่มีร่องรอยร่วมรักเลอะติดจนเกือบแห้งบนหน้าท้องปะทะลมทะเลโชยพริ้วแผ่ว โอชิทาริผินหน้ารับลมปล่อยให้พัดผ่านทุกอณูเส้นผมที่คลอเคลียบนบ่า สองมือจับกรอบหน้าต่างนิ่งงันราวกับรูปหล่อโลหะที่ทั้งเย็นชาและหยาบกระด้าง ท่อนขาแข็งแรงเขย่งยกตัวนั่งพาดกรอบหน้าต่างโดยไม่ใส่ใจว่าอันตรายเพียงใด ใบหน้าหล่อเหลาเอาแต่จ้องมองทะเลโดยไม่หันไปดูร่างที่นอนอยู่บนเตียง....ไม่แม้สักนิด

... รู้ว่าเจ็บปวด แต่ขืนใส่ใจมากเกินรังแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บปวดมากกว่าไม่ใช่หรือ...

"ฟูจิ..." ปั้นคำพูดมากมายที่อยากเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงให้กลืนหายกับคลื่นทะเล น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเคร่งขรึมมืดดังห้วงรัตติกาลบนท้องฟ้า

ฝ่ามือใหญ่หนาแตะที่สะโพกแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำเงินหรุบต่ำก่อนจะออกแรงตีลงที่สะโพกเพรียว

"ตื่นได้แล้ว!!!"

ร่างบางสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกมองคนตรงหน้า หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตกใจที่ถูกปลุกให้ผวาเช่นนี้

"... มีอะไร" ฟูจิถามเสียงเรียบ ตั้งใจว่า จะไม่ใช้อารมณ์กับโอชิทาริเพื่อจะผ่อนคลายทุกอย่างลงให้ได้

"ไปอาบน้ำไป... สกปรกจะแย่อยู่แล้ว" โอชิทาริเดินนำไปยังห้องอาบน้ำก่อนจะย้อนกลับมายิ้มเยาะใส่ "ขอโทษที... ลืมไปว่าใส่กุญแจมืออยู่"

ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างไม่ปิดบัง สีหน้าที่อีกฝ่ายมองเขาทำให้เขารู้สึกเป็นสิ่งไร้ค่า

... เธอจะทรมานผมไปถึงไหน...

โอชิทาริไขกุญแจมือออกจากหัวเตียง แล้วฉุดกระชากร่างบางให้เดินตามไปยังห้องน้ำที่ถือว่าคับแคบนักเมื่อเทียบกับที่บ้านของเขา แต่อย่างน้อยก็ยังมีอ่างอาบน้ำและที่ว่างสบายๆสำหรับที่จะทำอะไรต่อมิอะไรกันได้

... การลงโทษยังไม่หมดหรอกนะฟูจิ...

ฟูจิแทบจะปลิวตามแรงกระชากนั้นไป ร่างผอมบางถูกเหวี่ยงให้ลงไปในอ่างอาบน้ำ ก่อนที่เจ้าของบ้านจะเปิดฝักบัวราดลงบนร่างกาย ฟูจิทำเพียงมองเหม่อ ไม่ไหวติง

... หยุดรุนแรงกับผมซะที...

"ทุกครั้ง... ทุกครั้งที่ฉันกอดนาย ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันทำไมต้องร้องไห้ ทรมานนักรึไง" ร่างสูงราดฝอยน้ำให้กระจายทั่วร่างก่อนจะเทสบู่เหลวลงที่หน้าท้อง ครีมข้นเลอะเปรอะทั่วทั้งกาย โอชิทาริใช้มือละเลงครีมให้เกิดฟองขาวเกาะร่างเปียกลื่น น้ำในอ่างค่อยๆขังตัวขึ้นระดับตาตุ่ม เขาวักน้ำนั้นรินรดช้าๆ มืออีกข้างที่จับฝักบัวแข็งเกร็งจนแทบจะดึงให้ขาดได้

นัยน์ตาสีน้ำทะเลที่ไร้ประกายเหลือบขึ้นสบมองเรียบนิ่ง

"... ก็แล้วไม่ใช่เธอ ที่ทรมานผมหรือยังไง" เสียงที่ควรหวานเอ่ยถามกลับแห้งผาก

... ทุกครั้งที่ผมเข้าหา...

... ไม่ใช่การกระทำของเธอเหรอที่ผลักผมออกไป...

"ใช่สิ ฉันผิด!!! แล้วนายไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเพราะอะไร ฉันไม่ได้อยากทรมานนายเลยสักนิด... ไม่เลย" เสียงเข้มตวาดก้อง เขาเขวี้ยงฝักบัวลงกับพื้นแล้วทรุดนั่งลงข้างอ่างอาบน้ำด้วยสภาพเปียกปอนไม่แพ้กัน

"นายช่วยพูดตรงๆอีกทีได้มั้ย ว่านายกับเทะสึกะเป็นอะไรกัน" แผ่นหลังโค้งงอที่พิงอยู่ห่อตัวลง ดวงตาปวดร้าวรอรับฟังความจริงจากปากนั้น...

... เพียงพูดความจริง... แล้วฉันจะหยุดทุกอย่าง...

"..........." แววตาที่หมองไปมองจ้องแน่วนิ่งก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ผม... เป็นเพื่อน... กับเทะสึกะ"

... มีอะไรที่ทำให้ไม่เข้าใจอีกโอชิทาริ...

"นายโกหกจนฉันเกือบจะเชื่ออีกแล้วนะฟูจิ..." โอชิทาริซบหน้าลงกับเข่า มือสองข้างกุมสายฝักบัวอีกครั้งราวจะบิดให้ขาด ใบหน้าหม่นหมองแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยก่อนจะออกแรงบิดหัวที่ฉีดน้ำให้หลุดออกมา สายน้ำที่ถูกเปิดจนแรงสุดพุ่งขึ้นในอากาศ โอชิทาริรั้งร่างบางให้นั่งพาดกับขอบอ่างแล้วสอดสิ่งที่อยู่ในมือเข้าไปในช่องทางบอบบาง

... โทษสำหรับคนโกหก... โทษของคนที่หลอกฉัน...

วงแหวนสเตนเลสที่ห่อหุ้มสายฝักบัวไว้เสียดสีกับผนังอ่อนนุ่มในร่างกาย ขอบคมบาดภายในจนเกิดแผล สายน้ำเย็นที่ฉีดเข้ามาในร่างกายจนล้นออกมาทำเอาพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง แม้ริมฝีปากจะอ้าออกแต่กลับไม่มีแม้เสียงกรีดร้อง

... เจ็บจนไม่อาจต้านทานได้...

ท่อนแขนใหญ่ล็อคลำตัวเอาไว้ไม่ให้ดิ้นจนสายที่เชื่อมต่อหลุดออก โอชิทาริใช้ฟันขบกัดหัวไหล่ขาวแรงๆแล้วสอดสายเข้าไปให้ลึกอีก ปลายลิ้นร้อนเลียแผ่นหลังที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"เย็นดีใช่มั้ยล่ะ... ฉันทำให้สะอาดพอที่จะกลับไปรองรับเจ้านั่นอีกครั้งได้แล้ว" โอชิทาริพูดเสียงเหี้ยมแล้วดึงสายออกอย่างรุนแรง

"แต่ฉันไม่ปล่อยไปหรอก..."

ครั้นสายฝักบัวถูกกระชากออกไป ฟูจิกรีดร้องจนสุดเสียง นัยน์ตาที่เบิกกว้างมีน้ำตาหลั่งไหลลงมากมาย น้ำเย็นที่ค่อยๆไหลออกมาจากช่องทางแคบถูกกับบาดแผลจนทำให้รู้สึกแสบปวดขึ้นมา ปลากเล็บจิกลงกับมือเล็กของตัวเองจนเป็นรอยแดงเข้ม

"ฮ้า... ฮ้า... อ.."

"นายนี่อ่อนแอนะ... ทั้งที่อยู่กับเทะสึกะก็ดูจะรักเขามาก แต่พออยู่กับฉันก็ทำเหมือนชอบ" โอชิทาริฉวยร่างบอบช้ำขึ้นพาดบนบ่าเดินออกจากห้องน้ำแล้วปล่อยให้หล่นบนเตียง น้ำจากร่างกายหยดลงเป็นวงกว้างกระจายทั่วที่นอนสีอ่อน

โอชิทาริทิ้งกายลงนอนเคียงข้าง แม้จะพูดจาเหมือนไม่ไยดี หากแต่การกระทำดูจะตรงข้าม เขากอดประคองร่างบอบบางไว้กับอกแล้วจุมพิตที่ปลายผมเปียกชื้นเบาๆ

"...เห็นฉันเป็นอะไรกันฟูจิ.."

".... เธอ..... น่ารังเกียจที่สุด..."

... ไม่ต่างอะไรกับคนโรคจิตเลยแม้แต่น้อย

"ผม... เกลียดเธอ"

......... รักเธอ.....

"...ดูท่าว่านายคงอยากกินน้ำ" มือใหญ่ที่โอบกอดลูบไล้ไปมาแผ่วเบาราวกับปลอบประโลม น้ำเสียงอบอุ่นถามไถ่คล้ายเป็นห่วงจากหัวใจ

...แต่นั่นก็คือภาพลวงตา...

ฟูจิผงกศีรษะรับคำถามที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น

... นี่คงได้เวลาที่พายุจะสงบลงแล้ว...

น้ำแข็งในถ้วยแก้วถูกหยิบขึ้นมาคลึงในมือให้ความเย็นเยียบถ่ายผ่านช้าๆ โอชิทาริใช้น้ำแข็งถูริมฝีปากสีกุหลาบเบาๆ "อ้าปากสิฟูจิ..."

"..." ริมฝีปากบางอ้าออกช้าๆ โอชิทาริกำลังอ่อนโยนแบบของเขา แม้จะเป็นการกระทำที่ไม่คุ้นเคย

... แต่ก็ดีกว่ารุนแรง...

มือใหญ่ทาบปิดริมฝีปากบาง... และแทบจะในทันที โอชิทาริฉวยน้ำแข็งอีกก้อนในแก้วยัดลงในช่องทางอ่อนนุ่มที่เลือดสีสดยังไม่เหือดแห้ง ความร้อนของช่องทางคับแคบแทบหลอมละลายน้ำแข็งก้อนเล็กได้หมดแต่สุดท้ายมันก็เข้าไปอยู่ในร่างบอบบางนั้น

"...อย่าคิดใช้คำโกหกละลายน้ำแข็งในตัวฉันอีก... ฉันไม่ต้องการ"

"ย.. ฮ้า!??!" ความเย็นเฉียบที่สัมผัสเข้ากับบาดแผลอย่างเฉียบพลัน ราวกับเข็มเสียดแทงขึ้นมาถึงสมอง กล้ามเนื้อส่วนนั้นบีบรัดราวกับจะขับเอาสิ่งแปลกปลอมออกไปหากแต่โอชิทาริไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น ทุกครั้งที่ผนังอ่อนนุ่มบีบตัวเข้ามา ความเจ็บปวดแล่นกรูไปทั่วร่าง ขาสองข้างแม้ถูกกดทับไว้แต่ยังพยายามดิ้นไปมาด้วยความทรมานที่เกิดขึ้น

... บาดลึกจนถึงหัวใจ...

โอชิทาริคว้ากุญแจมือที่ปลดออกก่อนเข้าห้องอาบน้ำมาสับลงกับข้อมือเล็กและหัวเตียง ปล่อยอีกข้างให้เป็นอิสระ เขายกมือข้างนั้นมากดจุมพิตลงเบาๆแล้วจับให้ดันนิ้วเข้าไปในร่างกายที่สั่นระริกช้าๆ นิ้วชี้ของทั้งสองควานอยู่ในช่องทางเร่าร้อนแต่ก็ถูกความเย็นของน้ำแข็งโอบล้อมเอาไว้ด้วยกัน

... ตายด้วยกันดีมั้ย...ฟูจิ...

โอชิทาริสะบัดหน้าไล่ความคิดไร้สาระในหัว "ชอบไหมแบบนี้ ทำด้วยตัวเองรู้สึกเป็นยังไงบ้าง"

มือที่ถูกบังคับพยายามขืนแรงไว้ ไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้กับตัวเองแม้แต่สักครั้งเดียว

... รู้สึกสมเพชตัวเองอย่างที่สุด...

โอชิทาริจับนิ้ววนเวียนอยู่ภายในอีกหลายครั้งจนได้ยินเสียงสะอื้นไห้ เขาปล่อยมือออกแล้วพลิกร่างบางตรงหน้าให้คว่ำลง รอยบาดที่ไม่ตั้งใจทำมีเลือดซิบซึมอยู่ตลอด เขาลองใช้ผ้าเช็ดตัวซับกดที่ปากแผลพร้อมดันแผ่นอกแนบลงกับเตียงแล้วใช้ลมหายใจร้อนเป่าเบาๆที่แผลนั้น

"เจ็บอีกแล้ว..."

"......" ดวงตาคู่สวยปิดแน่นขับน้ำตาให้หยดลง ลมหายใจที่เป่ามาทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน

... เจ็บเพราะเธอทำร้าย...

เจลเย็นจากหลอดถูกบีบมาปาดเร็วๆสองสามที ปลายนิ้วทั้งห้านวดคลึงชั่วครู่ก่อนจะใช้ส่วนที่เร่าร้อนดึงดันแทรกลงไปช้าๆจนลมหายใจสั่นๆขาดห้วง โอชิทาริจับสะโพกเพรียวแน่นแล้วชำแรกลึกลงไปตามแรงปรารถนา

...ทำร้ายด้วยร่างกายแต่สิ่งที่บอบช้ำที่สุด...

...คือหัวใจ...

ร่างสูงขยับร่างกายกระแทกเข้าเนิบนาบ ปล่อยให้อีกฝ่ายได้รับสัมผัสเขาเต็มที่เสียก่อน ช่วงเวลานับจากนี้ไปเขาจะทรมานฟูจิ... จะบีบคั้นให้จิตใจพะวงอยู่แค่ตัวตนที่ยึดเหนี่ยว ทำให้ไร้กำลัง สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง จะยึดครอบครองทั้งหมด

ความรู้สึกร้อนเย็นที่ปนเปกันทำให้สับสน แต่ถึงกระนั้น แก่นกายเบื้องหน้าเริ่มแข็งตึงทุกครั้งที่ช่องทางด้านหลังถูกเสียดสี ความรู้สึกดีๆเกิดขึ้นพร้อมๆกับที่รู้สึกเกลียดร่างกายของตัวเองที่ซื่อสัตย์ต่อความต้องการเสียเหลือเกิน

"..อึก... ขอโทษทีอาจจะเจ็บไปหน่อย เทะสึกะเขาคงทะนุถนอมนายมากกว่าฉันสินะ" โอชิทาริพูดทั้งๆที่ในใจเจ็บแปลบกับการต้องเปรียบเทียบตนเองกับคนรักของฟูจิ

เปล่าประโยชน์ที่จะอธิบาย เขาพูดตั้งเท่าไหร่ว่าไม่ได้เป็นคนรักกับเทะสึกะ ร่างบางทำได้เพียงกัดริมฝีปากอดกลั้นเสียงครางที่อาจหลุดรอด

... อยากให้จบลงเร็วๆ...

... จะได้พักผ่อนร่างกาย...

... รวมไปถึงจิตใจที่บอบช้ำ...

โอชิทาริยังคงขยับเอวต่อไปเรื่อยๆทั้งช้าและเร็วสลับกัน เมื่อเห็นว่าร่างบางใกล้ประทุก็หยุดลงให้คลายความร้อน เมื่อเริ่มสงบนิ่งก็ขยับกายเร่งเร้าขึ้นสูงอีกครา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นนาที... หรือชั่วโมง จนท้ายที่สุดเป็นร่างบางที่ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องของเขา โอชิทาริจึงขยับกายเร่งต่อจนปลดปล่อยเข้าไปข้างในส่วนที่บีบรัดจนแทบละลาย

ฟูจิทิ้งร่างลงกับเตียงอย่างหมดแรง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงมากจนน่าตกใจ ลมหายใจหอบเข้าออกอย่างหนักหน่วง ความอ่อนเพลียเริ่มเกาะกินบนร่างกายคล้ายกับหนังตาจะเริ่มหนักขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"เหนื่อยแล้วเหรอ...ไม่เอาน่า กับเรื่องแค่นี้ถึงกับหมดแรงเลยเชียว" โอชิทาริตบใบหน้าหวานเบาๆเรียกสติที่กำลังหลุดลอย ดวงตาอ่อนล้าที่มองเขาอย่างทรมานนั้นทั้งเจ็บปวดและตัดพ้อจนแทบจะปลดกุญแจและโอบกอดดั่งเช่นวันวาน

...ไม่เอาน่า โอชิทาริ ยูชิ นายไม่เข็ดหรือยังไง...

...อยากโดนโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า อยากโง่อีกครั้งเหรอ...

"ห้ามมองฉัน! อย่าหันมาเด็ดขาด!" พูดแล้วก็เป็นตัวเองที่เบือนหน้าหนี ริมฝีปากถูกกัดข่มความรู้สึกภายใน

"........" ดวงตาคู่สวยค่อยปิดลงอย่างช้าๆ ในเมื่อไม่ให้มอง เขาก็ไม่อยากมอง ฟูจิไม่อาจตามอารมณ์ของเด็กหนุ่มอีกคนได้ทัน หากขัดใจ ก็คิดไม่ออกว่าความทรมานแบบไหนจะตามมา

... ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้...

"....ฉันเกลียดนาย" คำเบาๆหลุดออกจากปากแล้วผละร่างเดินออกไป โอชิทาริเลี่ยงเดินเข้าไปในห้องเล็กด้านข้างเพื่อหาสิ่งที่ต้องการในถุงกระดาษ... สิ่งที่อดนอนเพื่อสั่งซื้อทางอินเตอร์เน็ต

... เพื่อคนที่เขาเคย'ชอบ'...

คำว่าเกลียดบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจ ไม่อาจคิดได้ว่าป่านนี้จะย่อยยับสักเพียงไหน หยาดน้ำตายังไหลหยดลง แม้จะขยับกายสักนิดก็ยังไม่มีแรง

สิ่งกลมมนคล้ายรูปทรงไข่แต่ขนาดย่อมกว่าสีชมพูอ่อนในมือถูกหมุนดูสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่จะทำให้เป็นแผลได้ร่างสูงจึงเปิดสวิตซ์ให้ทำงาน เสียงครางหึ่งตามแรงสั่นสะเทือนยังไม่มากนักด้วยเปิดไว้เพียงสำหรับเริ่มต้น โอชิทาริดันมันเข้าไปข้างในที่เปียกชุ่มหยาดที่เขารินหลั่งเอาไว้ ปลายนิ้วดันให้เข้าลึกจนเห็นเพียงสายและแถบปรับระดับความแรงที่โผล่ออกมา

"สนุกกับมันซะด้วยล่ะฟูจิ"

ดวงตาที่ปิดไปเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ แรงสั่นสะเทือนในช่องทางแคบทำเอาเสียววาบ

"ย... อะ.. ไร??"

"..........." ไร้เสียงพูด โอชิทาริปรับระดับให้แรงขึ้นจนสุด นัยน์ตาสีน้ำเงินเหม่อมองร่างบางที่ดิ้นทุรนทุรายทั้งที่โดนล็อคข้อมือไว้

"อ๊-!! ปล่อ-!! เอาออกไป!!! โอชิท-!?!? อ๊า--!!" เสียงหวานแหบแห้งกรีดร้องอ้อนวอนด้วยความทรมาน แรงสั่นที่เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุดทำให้ช่องทางอ่อนนุ่มตอดรัดอย่างบ้าคลั่ง แก่นกายที่สงบนิ่งไปเริ่มแข็งขืนขึ้นมาอีกครา ข้อมือเล็กกระชากไปมาหวังจะให้หลุดออก

หากเป็นเพียงเชือกคงขาดไปแล้ว...

โอชิทาริปารีโมทที่อยู่ในมือลงกับเตียงนิ่ม เขานั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ เสียงร้องที่ส่งมาเท่าไหร่ก็กลืนหายไปกับเสียงคลื่น

นัยน์ตาสีทะเลจ้องมองดวงตาเย็นชาอย่างปวดร้าว น้ำตาที่หลั่งรินลงมาไม่อาจเรียกให้อีกฝ่ายคิดปลดปล่อยจากพันธนาการ

"โอ.. ชิ..!!? อึก.... ทาริ...." เสียงเอ่ยกระท่อนกระแท่นจากความพยายามกลั่นคำพูดออกมา

... ได้โปรด...

"ปิด... มัน... ที...อ๊า---!!!" จุดไวสัมผัสที่อยู่ภายในถูกกระทบถึงจนต้องส่งเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ไม่..." เสียงทุ้มตอบกลับเพียงคำเดียว แล้วจึงเฝ้ามองด้วยสายตาว่างเปล่าต่อไป แม้ดวงตาจะฉายภาพแต่ไม่ได้ซึมเข้าถึงดวงใจ โอชิทารินั่งมองเงียบเชียบต่อไปเรื่อยๆจนเสียงครางเริ่มดังขึ้น แก่นกายชูชันร่ำร้องด้วยหยาดใสไหลริน

"กับของพรรค์นี้ยังเกิดอารมณ์ได้..."

"อ.. ทำ... ไม? ฮ้า--!??!!!" ความทรมานจากสองทางทำเอาหัวตื้อ ภาพเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ห่างเริ่มพร่าเลือนลงทุกที ยิ่งแรงสั่นนั้นกระทบกับจุดเร้า ร่างกายยิ่งบิดเร่าด้วยความทรมานปนสุขสม

"ไม่ต้องเป็นฉัน... ไม่ต้องเป็นเทะสึกะก็ได้ใช่ไหม" ถามทั้งที่ยังนิ่งเฉย ไม่สนกระทั่งเลือดที่เริ่มซึมจากแผลตรงข้อมือและเสียงวิงวอนที่ขาดห้วง

โอชิทาริเหลือบมองดูใบหน้าที่ร่ำไห้อย่างเงียบเชียบ เขาจับรีโมทควบคุมที่ยื่นออกมาแล้วกระชากออกทันที เลิฟบีทอันเล็กที่เปียกชุ่มกระเด็นหล่นลงที่พื้นทั้งที่ยังทำงาน เสียงเครื่องสั่นดังแกรกกรากกลิ้งไปมา

...ทุเรศตัวเองที่ใช้วิธีแบบนี้...

"ฮ้า... ฮ้า... อ" ร่างบางกระตุกสองสามทีก่อนจะหอบนิ่ง นัยน์ที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความหวาดหวั่น

... จะมีอะไรอีก...

"ฟูจิ..." โอชิทาริเผลอเรียกชื่อออกมาด้วยความเคยชิน เขาลูบหน้าท้องขาวด้วยฝ่ามือสั่นเทา มือใหญ่แยกขาทั้งสองให้ออกกว้าง... ดวงตาเย็นชามองส่วนกลางที่โอนเอนร่ำร้อง กายขยับเข้าแนบชิดสอดใส่เช่นทุกครั้ง เพียงแต่คราวนี้มีแต่ทำให้เจ็บปวด

...ฉันเสียใจ ฉันเสียใจ ฟูจิ...

...เสียใจที่เคยรู้สึกดีจนคิดอยากจะรัก...

...จนลืมไปว่าคนอย่างโอชิทาริ ยูชิ ไม่ควรได้สิ่งนั้น...

"อ๊า---!" ชั่วขณะที่ถูกสอดใส่จากทางด้านหลัง อารมณ์ร้อนก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด แก่นกายด้านหน้าฉีดของเหลวสีขุ่นออกมาเปรอะเปื้อน

... เท่าไหร่...

... ถึงจะพอ...

To be continue...

Free Talk>>

ห้า ห้า ห้า

สะใจมั้ยล่ะก๊า

คนเขียนเมามันส์ก๊าวใจกันเป็นที่สุด

แปะเอ็นซี22เพราะมันรุนแรงเกิน17 ฮี่ๆๆๆๆๆ

ฮุฮุฮุ

คนเขียนทั้งสองมิได้โรคจิตและนิยมความรุนแรงนะเคอะ *--*

เพียงแค่

เป็นร่างทรงให้อีอัจฉริยะสองตัวนี้เท่านั้นเอง (เรอะ?)

ฮานะกับปิ่นออกจะใสซื่ออออ *อั๊ง*

งืม สนุกกับการเขียนชี่ฟูจนไม่เป็นอันทำอะไร

ฮี่ๆๆๆ *---*

รับสั่งจองล่วงหน้า *----* (จะพิมพ์แน่?)

ล็อตแรก 28 เล่ม (จะมีคนสั่งถึงเรอะ?)

55555555

มองข้ามแต่เก็บไปคิดกันก็แล้วกัน *---*

เห็นมีแต่โดขาย ก็อยากทำฟิคขายบ้าง *-* (เอาแต่ใจโคตร)

มันคือการสนองนี้ดของผู้เขียนทั้งสองน่ะ *----*

เอาล่ะ

ไปล่ะก๊า~~~~


เจอกันงานหน้า

ปล. ตอนหน้าก็ยังขาว




*จุ๊บบบบ*

ต้องรีบหายป่วยก่อนวันเกิด เด๋วไม่ได้ร้องเพลงออกซีดีให้ทัน