*[Tenipuri+FanFiction] -essence- : 8 (NC17 Yaoi Warning)

posted on 14 Aug 2007 23:33 by hanachiko in TeniPuri

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ



Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama


-8-

ร่างบางกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ฟูจิพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียง

"!!!?" ข้อมือเล็กสองข้างถูกกุญแจมือล็อคติดกันไว้ แล้วมีโซ่ล็อคไว้กับหัวเตียงอีกทีหนึ่ง

... นี่มันอะไรกัน...

ฟูจิยังขยับตัวไม่ได้มาก ศีรษะยังมึนๆอยู่เล็กน้อย แต่เขาจำได้ว่ากำลังยืนรอโอชิทาริอยู่ จนอีกฝ่ายมาถึง...

".... หึ" ฟูจิแค่นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง ทั้งๆที่คิดอยู่ว่าคงออกมาแย่... จนกระทั่งได้รับข้อความจากอีกฝ่าย...

... แต่ไม่คิดว่าผลจะกลับกลายเป็นเช่นนี้...

อัจฉริยะแห่งเซชุนไม่คาดคิดว่าโอชิทาริผู้ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะของเฮียวเท จะมีความคิดที่อันตรายได้ถึงเพียงนี้

คิดได้แค่อีกฝ่ายคงเกลียดเขาจนอยากทำลาย

... คนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะอย่างผม...

... กลับเสียทีโง่ๆไม่รู้จักจำ...

"ตื่นซะที..... ฉันนึกว่าจะตายๆไปซะแล้ว" โอชิทาริที่นั่งอยู่ตรงโซฟายุควิคตอเรียนตวัดปลายเท้าที่นั่งไขว่ห้างลง ร่างสูงมองเหยียดหยามด้วยนัยน์ตาสีน้ำเงินมืดที่เคยอ่อนโยนจนกระทั่งถึงก่อนถูกหักหลังทรยศ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มดังที่เคยมี.... ไม่แม้แต่จะเป็นรอยยิ้มที่สร้างขึ้น

ฝ่ามือหนาบีบปลายคางแน่น นิ้วทั้งห้าเกร็งราวกับจะทำให้แตกคามือ

ฉันอาจจะเคยชอบนาย...... แต่ตอนนี้....

.............. เกลียดที่สุด............

คำพูดร้ายกาจราวกับคมมีดกรีดลงหัวใจ ฝ่ามือที่จับปลายคางเขาไว้ออกแรงจนทำให้ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หากก็ยังฝืนเอ่ยคำพูดออกมา

"... ต้อง... ก... ารอะไร... จาก... ผม" สายตาที่มองอีกฝ่ายมีเพียงความรู้สึกผิดหวัง สับสน เคียดแค้นปนเปกันจนแยกไม่ออก

"ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น.... เพราะทุกสิ่งที่นายเคยให้... มันหลอกลวง" มือใหญ่กระชากลำคอเรียวขึ้นพร้อมเลื่อนมือลงออกแรงบีบ นิ้วโป้งทั้งสองข้างกดหลอดลมบีบช่องทางหายใจให้เหลือน้อยลง โอชิทาริออกแรงเคล้นราวกับจะหักด้วยสองมือ ความโกรธเกรี้ยวผสานถักกันเป็นใยดำมือที่ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถตัดออกได้

ร่างบางออกแรงดิ้นสุดชีวิต ขาสองข้างเตะปัดอย่างไร้ทิศทาง ความอึดอัดพุ่งขึ้นมาตรงสมอง ใบหน้าที่ขาวซีดเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ไม่อาจหายใจให้สะดวกได้อย่างต้องการ แม้จะอยากพูด หากแต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาได้ ข้อมือที่ถูกล็อคไว้กระชากไปมาจนเกิดเป็นแผล

... ใครกันแน่...

... ที่หลอกลวง...

ดวงตาคู่สวยเปิดอยู่เพียงครึ่งหนึ่ง สติเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา

... ไม่คิดว่าผมจะต้องตายด้วยน้ำมือของคนที่รัก...

... น่าสมเพชที่สุด...

เลือดรสขื่นอวลอยู่ในริมฝีปากที่เม้มกัดแน่น ความรู้สึกอุ่นร้อนบนใบหน้าทำให้มือใหญ่ละออกจากลำคอขาวที่บัดนี้มีรอยนิ้วแดงเถือก โอชิทาริหันหลังหลับไปยังอีกด้านที่ไม่มีฟูจิ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาทีละหยดอย่างเงียบงัน มือใหญ่ปาดน้ำตาออกกลับแววตาให้เป็นดังปกติ

............. แต่ถึงจะเกลียดแค่ไหน..... ก็ยังรักอยู่ดี....

เจ็บปวดจนอยากจะฆ่า..... แต่พอถึงเวลากลับปวดร้าวแทน

เพราะอะไร?.......

ร่างบางทั้งไอ ทั้งสำลัก หอบหายใจจนตัวโยน หยาดน้ำตาหลั่งไหลลงอาบแก้ม เลือดสีแดงเริ่มซึมจากปากแผลที่ถูกบาดด้วยกุญแจมือ

... ถ้าคิดจะฆ่า...

... ยั้งมือทำไม...

... โอชิทาริ...

ร่างสูงหันกลับมาอีกครั้งพร้อมโถมกายเข้าหา สองมือกอดรัดร่างบางแนบชิดถ่ายเททั้งความร้อนและแรงแค้นเพื่อหลอมละลายคนตรงหน้า เสื้อผ้าถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี ย่อยยับเช่นเดียวกับหัวใจอันบิดเบี้ยว ริมฝีปากอุ่นร้อนโลมเลียยอดอกชมพูสด ฟันคมกัดดึงทึ้งไร้ความปรานี มือใหญ่หยาบคายแยกขาสองข้างออกพร้อมสอดกายขวางกั้นไว้

"ฉันเกลียดนาย!... ฉันเกลียดนาย!"

หัวใจของเขาจะเหลือดีสักแค่ไหนกัน จากการทำร้ายด้วยคำพูดของโอชิทาริ น้ำตาหลั่งไหลออกมาไม่หยุด

"เกลียดนักก็ฆ่าผมให้ตายไปเลยสิ! เมื่อกี๊ยั้งมือไว้ทำไม??"

... ถ้าจะต้องถูกเธอทรมาน...

... ให้ผมตายด้วยน้ำมือของเธอยังจะดีเสียกว่า...

"การมอบความตายให้นายคงเป็นวิธีธรรมดาไปมั้ง" น้ำเสียงแข็งกร้าวพูดดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าดึงรั้งความคิดให้ยิ่งพลุ่งพล่าน

...... นายใช้ร่างกายนี้แนบชิดเทะสึกะมากี่ครั้งแล้ว....

... นายใช้ริมฝีปากนั้นจูบเขามากี่ครั้ง.....

"นายมันน่าขยะแขยง..." โอชิทาริดันเข่าเข้าบดเบียดส่วนอ่อนไหวที่ยังอ่อนตัว "โกหก หลอกลวง หักหลัง....."

....... หนำซ้ำแล้ว..... มาทำให้ฉันรักทำไม...

เจ็บปวดไปกับคำพูดทุกคำของที่หลุดออกมาจากปากโอชิทาริ

"ถ้าขยะแขยง... แล้วลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับผมทำไม" เสียงหวานเอ่ยกลับอย่างเย็นชา ในแววตาที่ทอประกายจากน้ำใสๆแล้ว ยังแฝงไปด้วยความประชดประชัน

"ไม่รู้......" โอชิทาริพึมพำเบาๆอย่างหมดหนทาง ในหัวสับสนปนเปไปหมด ทั้งรัก.... ทั้งเกลียด.... อยากถอยห่างแต่กลับพาตัวเข้าใกล้

ปลายนิ้วสากไล่เลาะตามส่วนอ่อนนุ่มที่ขยายตัว ฝ่ามือลูบไล้สลับกับกำแน่น แกล้งดึงอารมณ์จนเกือบสุดแล้วบีบบังคับมิให้ปลดปล่อยตามใจชอบ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่อากาศเย็นเยียบ โอชิทาริสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางด้านหลังแล้วนวดให้ผนังอ่อนนุ่มคลายตัวออก

น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยอึดอัดมากมาย ความรู้สึกคล้ายจมอยู่ในน้ำ ร่างกายอยากปลดปล่อยแต่กลับทำไม่ได้

... จะให้ร้องขอคงไม่มีวัน...

โอชิทาริทุ่มกายลงนอนด้านข้าง มือทั้งสองกอดรัดเอวบางให้พลิกกลับมาอยู่ด้านบนของลำตัว ส่วนร้อนผ่าวของฟูจิเสียดสีกับกางเกงที่นูนออกของตน เขารูดซิปลงช้าๆให้สิ่งที่ซ่อนอยู่เผยออกมาสัมผัสด้วยเนื้อแท้

"......... กับใครก็ได้ใช่มั้ยล่ะ ทั้งเทะสึกะทั้งฉันมันโง่เง่าทั้งคู่ วันหนึ่งนายนอนอยู่ใต้ร่างฉัน อีกวันก็ไปอยู่กับเขา.... สนุกใช่มั้ยฟูจิ"

ฟูจิส่ายศีรษะแรงๆ โอชิทาริกำลังเข้าใจอะไรผิดๆอีกแล้ว ความทรมานจากการที่ไม่ได้ปลดปล่อยทำให้ร่างบางไม่สามารถเอ่ยคำพูดออกมาได้

... เธอไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหน...

หยาดน้ำตาหล่นกระทบบนเสื้อเชิ้ตของร่างสูง สายตามองโอชิทาริด้วยความรู้สึกมากมาย

... เสียใจที่เธอไม่เชื่อกัน...

... เจ็บปวดที่เธอรุนแรงกับผมแบบนี้...

... แต่ที่ร้ายที่สุด...

... คือผมรักเธอ...

มือใหญ่เอื้อมขึ้นสูงเพื่อปาดรอยน้ำตา แต่ก็ละมือออกทันควันด้วยเพิ่งรู้สึกตัว เขาผลักร่างบางออกห่างจนฟาดลงกับเตียงนิ่ม เส้นผมสีน้ำเงินเข้มคลอเคลียกับแผ่นอกขาว แก่นกายค่อยๆดันแทรกเข้าในร่างทีละน้อย ฟูจิที่ดิ้นรนในอ้อมกอดไม่ต่างอะไรกับที่รองรับอารมณ์ใคร่ หัวใจสีเทาหม่นปิดตายฝังในอก..... ไม่ให้ใครเข้าไปอีกครั้ง.... ไม่มีทาง

"ร้องไห้ทำไม..... บีบน้ำตาให้ฉันปล่อยนายรึ" ร่างสูงดึงดันใช้ส่วนแข็งขืนชำแรกลึก สิ่งที่กำลังทำอยู่ไม่ต่างอะไรกับการข่มขืน.... แต่ก็เหมาะสมกับคนหลอกลวงไม่ใช่หรือ

......... เพียงแค่คนๆเดียวที่คิดจะรัก...... แต่กลับยิ่งตอกตะปูปิดตายไม่ให้รู้จักคำนั้น....

"....... ผ..ม...." น้ำตาและความอึดอัดบวกกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเป็นอุปสรรคต่อการเอ่ยวาจาตอบ

"เก.. ลียด... เธอ"

... ผมรักเธอ...

ฟูจิหลับตาลงเพราะรู้ดีว่าหลังจากบอกว่าเกลียด โอชิทาริคงยิ่งรุนแรง คล้ายกับเตรียมใจกับการกระทำที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

... อาจจะได้ตายจริงๆก็ได้...

คำพูดตะกุกตะกักแต่กลับเชือดเฉือนใจจนแทบจะกลายเป็นสองซีก ปวดร้าวจนต้องเบือนหน้าหนีเพราะกลัวจะแสดงสีหน้าภายในใจออกมา โอชิทาริทำเพียงนั่งนิ่ง ทิ้งร่างกายที่เชื่อมต่อไว้เช่นนั้น

................ แค่สองคำเท่านั้น...... แค่นี้ก็ทำให้ร่างกายแทบไร้ลมหายใจ

"นาย.... เกลียดฉัน?" เสียงแผ่วเบาอ่อนแรงถามออกมา ด้วยน้ำเสียงอดกลั้น เก็บกดทุกสิ่งที่หมุนวนไว้ภายใน

ฟูจิเจ็บปวดในอกเพราะรู้ดีว่าไม่ใช่ เพราะรักมากถึงออกมาเป็นแบบนี้

"........ ใ..ช่" หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงยามเอ่ยคำตอบ ราวกับหัวใจถูกบีบยามต้องบอกว่าเกลียด

... ทั้งที่รักมาก...

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี......... ต่างคนต่างเกลียดกันไป" โอชิทาริขืนกายลงบดขยี้จุดที่เชื่อมต่อ สะโพกเพรียวถูกยึดไว้ด้วยสองมือจนเป็นรอยแดงจ้ำ

........ ฉันและนายต่างเกลียดกัน......

...... ไม่หรอกนายต่างหากที่เกลียดฉัน...... เพียงคนเดียว

ความที่อีกฝ่ายดุนดันร่างกายเข้ามาหลังจากผ่านการเล้าโลมเพียงไม่นานทำให้รู้สึกเจ็บปวด

... แต่เจ็บแค่ไหนคงไม่เท่าตรงนี้...

... ที่หัวใจ...

เสียงครางขาดห้วงเป็นระยะๆ อยากจะขอร้องให้ปลดปล่อยหากแต่กลับเลือกที่จะทนต่อไป ให้เอ่ยเรื่องแบบนั้นออกมากับคนที่เกลียดตัวเอง

... ให้ตายก็ไม่มีวัน...

แรงบีบรัดสร้างความสุขสมที่แสนปวดร้าว แม้จะอยากเกลียด.... แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่ใจจริงแล้วสิ่งที่ล้นปรี่อยู่ภายในกลับตรงกันข้าม นัยน์ตาสีน้ำเงินเหลือบมองใบหน้าหวาน.... สีหน้าเจ็บปวดที่แสดงออกมา รอยน้ำตาที่หลั่งริน

.... อยากจะปลอบประโลม... อยากจูบซับน้ำตา... อยากโอบกอดอย่างทะนุถนอม

... ถ้าเพียงไม่มีการโกหก.... ถ้านายไม่หลอกลวง...

... ถ้านายไม่ใช่คนของเทะสึกะ...

ชั่วขณะที่กำลังถูกฉุดดึงไปในห้วงอารมณ์ปรารถนา เสียงดนตรีแว่วหวานดังกระทบโสตประสาท ฟูจิเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ

... เทะสึกะ...

ภาวนาให้โอชิทาริมองข้ามและจำเสียงเรียกเข้านี้ไม่ได้... ขอเพียงแค่นั้น

ร่างสูงชะงักกึก การกระทำทั้งหมดถูกหยุดลง มือใหญ่เอื้อมลงไปคว้ากางเกงที่อยู่ปลายเตียง ทำนองคุ้นหูเช่นนี้เป็นต้องได้ยินทุกครั้งที่ฟูจิอยู่กับเขา

"ดูท่าเขาจะเป็นห่วงนายอยู่นะฟูจิ" พูดแล้วกดรับ เสียงปลายสายถามรัวเร็ว..... โอชิทาริยิ้มน้อยๆก่อนจะพูดกรอกเข้าไปในหูโทรศัพท์

"ตั้งใจฟังนะ... เทะสึกะ"

ปลายนิ้วกดเปลี่ยนเป็นSPEAKERโหมดพร้อมกับวางไว้ข้างใบหน้าสวย เรียวขาถูกรั้งขึ้นพาดบ่าแก่นกายที่คั่งค้างขยับเนิบนาบเรียกร้องให้ฟูจิส่งเสียงออกมา เสียงโซ่กระทบหัวเตียงดังลั่นเมื่อเขาเริ่มขยับกายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปลายส่วนที่อ่อนไหวของร่างบางหลั่งหยาดใสออกมาทีละน้อยตามแรงมือที่บีบบังคับ

ความแข็งแกร่งที่กระแทกเข้ามาในร่างกายนั้น ก่อให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านระคนเจ็บปวดจนฟูจิต้องส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ย... อ๊า! พ... พ..... อ! ฮ้า... พอแล้-!? อ๊า!!"

ใบหน้าหวานจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเว้าวอน

"ป.. ปิด... ฮะ! ปิดโท.. ร... อ.. ศัพท์... ที... ฮ้า!"

... ไม่อยากให้เทะสึกะได้ยิน...

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ แวบหนึ่งเขาเห็นเค้าความโล่งใจปรากฏบนใบหน้าเปื้อนน้ำตา มือที่ถืออยู่จึงเปลี่ยนเป็นแนบโทรศัพท์ลงชิดริมฝีปากบางแล้วกระแทกกายรวดเร็ว เสียงหอบหายใจของตนเองดังระรัว..... และแน่นอนว่าอีกฝ่ายที่ถูกกระทำนั้น เสียงดังกว่าเป็นสองเท่า ไหนจะเสียงคราง เสียงกรีดร้องยามเขากระตุ้นปลุกเร้า เสียงกระทบกันของร่างกาย

"นายว่า..... เขาจะได้ยิน... ชัดมั้ย?" สุ้มเสียงปีศาจกระซิบขาดห้วง

ฟูจิส่ายศีรษะไปมาไม่หยุด หวังให้โทรศัพท์นั้นห่างไกลจากปากได้สักนิดก็ยังดี น้ำตายังคงไหลลงอาบแก้มซ้ำยังไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ข้อมือออกแรงดึงอย่างลืมเจ็บ ร่างบางยังคงพยายามดิ้น

... ไม่อยากให้เทะสึกะรับรู้ความอัปยศนี้...

เสียงสะอ