*[Tenipuri+FanFiction] -essence- : 8 (NC17 Yaoi Warning)

posted on 14 Aug 2007 23:33 by hanachiko in TeniPuri

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ



Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: NC17
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama


-8-

ร่างบางกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ฟูจิพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียง

"!!!?" ข้อมือเล็กสองข้างถูกกุญแจมือล็อคติดกันไว้ แล้วมีโซ่ล็อคไว้กับหัวเตียงอีกทีหนึ่ง

... นี่มันอะไรกัน...

ฟูจิยังขยับตัวไม่ได้มาก ศีรษะยังมึนๆอยู่เล็กน้อย แต่เขาจำได้ว่ากำลังยืนรอโอชิทาริอยู่ จนอีกฝ่ายมาถึง...

".... หึ" ฟูจิแค่นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง ทั้งๆที่คิดอยู่ว่าคงออกมาแย่... จนกระทั่งได้รับข้อความจากอีกฝ่าย...

... แต่ไม่คิดว่าผลจะกลับกลายเป็นเช่นนี้...

อัจฉริยะแห่งเซชุนไม่คาดคิดว่าโอชิทาริผู้ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะของเฮียวเท จะมีความคิดที่อันตรายได้ถึงเพียงนี้

คิดได้แค่อีกฝ่ายคงเกลียดเขาจนอยากทำลาย

... คนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะอย่างผม...

... กลับเสียทีโง่ๆไม่รู้จักจำ...

"ตื่นซะที..... ฉันนึกว่าจะตายๆไปซะแล้ว" โอชิทาริที่นั่งอยู่ตรงโซฟายุควิคตอเรียนตวัดปลายเท้าที่นั่งไขว่ห้างลง ร่างสูงมองเหยียดหยามด้วยนัยน์ตาสีน้ำเงินมืดที่เคยอ่อนโยนจนกระทั่งถึงก่อนถูกหักหลังทรยศ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มดังที่เคยมี.... ไม่แม้แต่จะเป็นรอยยิ้มที่สร้างขึ้น

ฝ่ามือหนาบีบปลายคางแน่น นิ้วทั้งห้าเกร็งราวกับจะทำให้แตกคามือ

ฉันอาจจะเคยชอบนาย...... แต่ตอนนี้....

.............. เกลียดที่สุด............

คำพูดร้ายกาจราวกับคมมีดกรีดลงหัวใจ ฝ่ามือที่จับปลายคางเขาไว้ออกแรงจนทำให้ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หากก็ยังฝืนเอ่ยคำพูดออกมา

"... ต้อง... ก... ารอะไร... จาก... ผม" สายตาที่มองอีกฝ่ายมีเพียงความรู้สึกผิดหวัง สับสน เคียดแค้นปนเปกันจนแยกไม่ออก

"ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น.... เพราะทุกสิ่งที่นายเคยให้... มันหลอกลวง" มือใหญ่กระชากลำคอเรียวขึ้นพร้อมเลื่อนมือลงออกแรงบีบ นิ้วโป้งทั้งสองข้างกดหลอดลมบีบช่องทางหายใจให้เหลือน้อยลง โอชิทาริออกแรงเคล้นราวกับจะหักด้วยสองมือ ความโกรธเกรี้ยวผสานถักกันเป็นใยดำมือที่ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถตัดออกได้

ร่างบางออกแรงดิ้นสุดชีวิต ขาสองข้างเตะปัดอย่างไร้ทิศทาง ความอึดอัดพุ่งขึ้นมาตรงสมอง ใบหน้าที่ขาวซีดเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ไม่อาจหายใจให้สะดวกได้อย่างต้องการ แม้จะอยากพูด หากแต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาได้ ข้อมือที่ถูกล็อคไว้กระชากไปมาจนเกิดเป็นแผล

... ใครกันแน่...

... ที่หลอกลวง...

ดวงตาคู่สวยเปิดอยู่เพียงครึ่งหนึ่ง สติเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา

... ไม่คิดว่าผมจะต้องตายด้วยน้ำมือของคนที่รัก...

... น่าสมเพชที่สุด...

เลือดรสขื่นอวลอยู่ในริมฝีปากที่เม้มกัดแน่น ความรู้สึกอุ่นร้อนบนใบหน้าทำให้มือใหญ่ละออกจากลำคอขาวที่บัดนี้มีรอยนิ้วแดงเถือก โอชิทาริหันหลังหลับไปยังอีกด้านที่ไม่มีฟูจิ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาทีละหยดอย่างเงียบงัน มือใหญ่ปาดน้ำตาออกกลับแววตาให้เป็นดังปกติ

............. แต่ถึงจะเกลียดแค่ไหน..... ก็ยังรักอยู่ดี....

เจ็บปวดจนอยากจะฆ่า..... แต่พอถึงเวลากลับปวดร้าวแทน

เพราะอะไร?.......

ร่างบางทั้งไอ ทั้งสำลัก หอบหายใจจนตัวโยน หยาดน้ำตาหลั่งไหลลงอาบแก้ม เลือดสีแดงเริ่มซึมจากปากแผลที่ถูกบาดด้วยกุญแจมือ

... ถ้าคิดจะฆ่า...

... ยั้งมือทำไม...

... โอชิทาริ...

ร่างสูงหันกลับมาอีกครั้งพร้อมโถมกายเข้าหา สองมือกอดรัดร่างบางแนบชิดถ่ายเททั้งความร้อนและแรงแค้นเพื่อหลอมละลายคนตรงหน้า เสื้อผ้าถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี ย่อยยับเช่นเดียวกับหัวใจอันบิดเบี้ยว ริมฝีปากอุ่นร้อนโลมเลียยอดอกชมพูสด ฟันคมกัดดึงทึ้งไร้ความปรานี มือใหญ่หยาบคายแยกขาสองข้างออกพร้อมสอดกายขวางกั้นไว้

"ฉันเกลียดนาย!... ฉันเกลียดนาย!"

หัวใจของเขาจะเหลือดีสักแค่ไหนกัน จากการทำร้ายด้วยคำพูดของโอชิทาริ น้ำตาหลั่งไหลออกมาไม่หยุด

"เกลียดนักก็ฆ่าผมให้ตายไปเลยสิ! เมื่อกี๊ยั้งมือไว้ทำไม??"

... ถ้าจะต้องถูกเธอทรมาน...

... ให้ผมตายด้วยน้ำมือของเธอยังจะดีเสียกว่า...

"การมอบความตายให้นายคงเป็นวิธีธรรมดาไปมั้ง" น้ำเสียงแข็งกร้าวพูดดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าดึงรั้งความคิดให้ยิ่งพลุ่งพล่าน

...... นายใช้ร่างกายนี้แนบชิดเทะสึกะมากี่ครั้งแล้ว....

... นายใช้ริมฝีปากนั้นจูบเขามากี่ครั้ง.....

"นายมันน่าขยะแขยง..." โอชิทาริดันเข่าเข้าบดเบียดส่วนอ่อนไหวที่ยังอ่อนตัว "โกหก หลอกลวง หักหลัง....."

....... หนำซ้ำแล้ว..... มาทำให้ฉันรักทำไม...

เจ็บปวดไปกับคำพูดทุกคำของที่หลุดออกมาจากปากโอชิทาริ

"ถ้าขยะแขยง... แล้วลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับผมทำไม" เสียงหวานเอ่ยกลับอย่างเย็นชา ในแววตาที่ทอประกายจากน้ำใสๆแล้ว ยังแฝงไปด้วยความประชดประชัน

"ไม่รู้......" โอชิทาริพึมพำเบาๆอย่างหมดหนทาง ในหัวสับสนปนเปไปหมด ทั้งรัก.... ทั้งเกลียด.... อยากถอยห่างแต่กลับพาตัวเข้าใกล้

ปลายนิ้วสากไล่เลาะตามส่วนอ่อนนุ่มที่ขยายตัว ฝ่ามือลูบไล้สลับกับกำแน่น แกล้งดึงอารมณ์จนเกือบสุดแล้วบีบบังคับมิให้ปลดปล่อยตามใจชอบ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่อากาศเย็นเยียบ โอชิทาริสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางด้านหลังแล้วนวดให้ผนังอ่อนนุ่มคลายตัวออก

น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยอึดอัดมากมาย ความรู้สึกคล้ายจมอยู่ในน้ำ ร่างกายอยากปลดปล่อยแต่กลับทำไม่ได้

... จะให้ร้องขอคงไม่มีวัน...

โอชิทาริทุ่มกายลงนอนด้านข้าง มือทั้งสองกอดรัดเอวบางให้พลิกกลับมาอยู่ด้านบนของลำตัว ส่วนร้อนผ่าวของฟูจิเสียดสีกับกางเกงที่นูนออกของตน เขารูดซิปลงช้าๆให้สิ่งที่ซ่อนอยู่เผยออกมาสัมผัสด้วยเนื้อแท้

"......... กับใครก็ได้ใช่มั้ยล่ะ ทั้งเทะสึกะทั้งฉันมันโง่เง่าทั้งคู่ วันหนึ่งนายนอนอยู่ใต้ร่างฉัน อีกวันก็ไปอยู่กับเขา.... สนุกใช่มั้ยฟูจิ"

ฟูจิส่ายศีรษะแรงๆ โอชิทาริกำลังเข้าใจอะไรผิดๆอีกแล้ว ความทรมานจากการที่ไม่ได้ปลดปล่อยทำให้ร่างบางไม่สามารถเอ่ยคำพูดออกมาได้

... เธอไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหน...

หยาดน้ำตาหล่นกระทบบนเสื้อเชิ้ตของร่างสูง สายตามองโอชิทาริด้วยความรู้สึกมากมาย

... เสียใจที่เธอไม่เชื่อกัน...

... เจ็บปวดที่เธอรุนแรงกับผมแบบนี้...

... แต่ที่ร้ายที่สุด...

... คือผมรักเธอ...

มือใหญ่เอื้อมขึ้นสูงเพื่อปาดรอยน้ำตา แต่ก็ละมือออกทันควันด้วยเพิ่งรู้สึกตัว เขาผลักร่างบางออกห่างจนฟาดลงกับเตียงนิ่ม เส้นผมสีน้ำเงินเข้มคลอเคลียกับแผ่นอกขาว แก่นกายค่อยๆดันแทรกเข้าในร่างทีละน้อย ฟูจิที่ดิ้นรนในอ้อมกอดไม่ต่างอะไรกับที่รองรับอารมณ์ใคร่ หัวใจสีเทาหม่นปิดตายฝังในอก..... ไม่ให้ใครเข้าไปอีกครั้ง.... ไม่มีทาง

"ร้องไห้ทำไม..... บีบน้ำตาให้ฉันปล่อยนายรึ" ร่างสูงดึงดันใช้ส่วนแข็งขืนชำแรกลึก สิ่งที่กำลังทำอยู่ไม่ต่างอะไรกับการข่มขืน.... แต่ก็เหมาะสมกับคนหลอกลวงไม่ใช่หรือ

......... เพียงแค่คนๆเดียวที่คิดจะรัก...... แต่กลับยิ่งตอกตะปูปิดตายไม่ให้รู้จักคำนั้น....

"....... ผ..ม...." น้ำตาและความอึดอัดบวกกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเป็นอุปสรรคต่อการเอ่ยวาจาตอบ

"เก.. ลียด... เธอ"

... ผมรักเธอ...

ฟูจิหลับตาลงเพราะรู้ดีว่าหลังจากบอกว่าเกลียด โอชิทาริคงยิ่งรุนแรง คล้ายกับเตรียมใจกับการกระทำที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

... อาจจะได้ตายจริงๆก็ได้...

คำพูดตะกุกตะกักแต่กลับเชือดเฉือนใจจนแทบจะกลายเป็นสองซีก ปวดร้าวจนต้องเบือนหน้าหนีเพราะกลัวจะแสดงสีหน้าภายในใจออกมา โอชิทาริทำเพียงนั่งนิ่ง ทิ้งร่างกายที่เชื่อมต่อไว้เช่นนั้น

................ แค่สองคำเท่านั้น...... แค่นี้ก็ทำให้ร่างกายแทบไร้ลมหายใจ

"นาย.... เกลียดฉัน?" เสียงแผ่วเบาอ่อนแรงถามออกมา ด้วยน้ำเสียงอดกลั้น เก็บกดทุกสิ่งที่หมุนวนไว้ภายใน

ฟูจิเจ็บปวดในอกเพราะรู้ดีว่าไม่ใช่ เพราะรักมากถึงออกมาเป็นแบบนี้

"........ ใ..ช่" หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงยามเอ่ยคำตอบ ราวกับหัวใจถูกบีบยามต้องบอกว่าเกลียด

... ทั้งที่รักมาก...

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี......... ต่างคนต่างเกลียดกันไป" โอชิทาริขืนกายลงบดขยี้จุดที่เชื่อมต่อ สะโพกเพรียวถูกยึดไว้ด้วยสองมือจนเป็นรอยแดงจ้ำ

........ ฉันและนายต่างเกลียดกัน......

...... ไม่หรอกนายต่างหากที่เกลียดฉัน...... เพียงคนเดียว

ความที่อีกฝ่ายดุนดันร่างกายเข้ามาหลังจากผ่านการเล้าโลมเพียงไม่นานทำให้รู้สึกเจ็บปวด