*[Tenipuri+FanFiction] -essence- : 6 (Yaoi Warning)

posted on 31 Jul 2007 10:15 by hanachiko in TeniPuri

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นYaoi Fictionนะคะ

ขอความกรุณา ผู้ที่ไม่สนใจและรับไม่ได้ กรุณากดปิดด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ อะไร เปิดแล้วไม่อ่าน ฮานะไม่บังคับค่ะ

หากไม่ชอบ กรุณาปิดนะคะ ^^

ขอบคุณค่ะ


Title: -essence-
Author: shadow as Oshitari Yuushi
hana matsumoto as Fuji Syuusuke
Fandom: The Prince of Tennis
Pairing: Oshitari Yuushi x Fuji Syuusuke
Rating: PG
Warning: Yaoi
Genre(s): Angst / Drama





-6-

"ฮัลโหล"

น้ำเสียงเข้มห้วนไม่คุ้นหูทำให้อัจฉริยะแห่งเฮียวเทเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อลองเงี่ยหูฟังสิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้น... เสียงเครื่องปรับอากาศ เสียงพลิกตัวคล้ายว่ากำลังนอนอยู่บนเตียง เสียงลมหายใจแผ่วๆ สมองประมวลความคิดทั้งหมดได้ว่า มีคนสองคนกำลังอยู่ในห้องแล้วหนึ่งในนั้นนอนอยู่บนเตียง ในเมื่อนี่เป็นโทรศัพท์ของฟูจิแต่เจ้าตัวไม่ได้รับ... สุดท้ายแล้ว

"เทะสึกะ?" โอชิทาริลองเสี่ยงส่งเสียงเรียกชื่อออกไปทั้งที่ในใจภาวนาให้เป็นคนอื่น

จะใครก็ได้... พ่อ... พี่... ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เทะสึกะ...........

ขอเพียงไม่ใช่คนๆนั้น...

"มีอะไร โอชิทาริ" แม้จะไม่ได้ตอบรับชื่อ แต่การเรียกเขาได้ถูกต้องก็ทำให้รู้ว่าคำที่ขอไม่สมหวัง

โอชิทาริระบายลมหายใจออกช้าๆกัดฟันถามต่อ "ขอฉันคุยกับฟูจิหน่อย"

มือที่จับโทรศัพท์เกร็งแน่น รอฟังเสียงคู่สนทนาที่ดูเหมือนจะทอดถอนใจ เสียงฝีเท้าเดินไปมาดังลอดผ่านโทรศัพท์ กัปตันเซชุนตอบกลับมาด้วยเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม "ฟูจินอนอยู่บนเตียง... กำลังหลับและไม่พร้อมจะคุยตอนนี้"

"ทำไมเขาถึงไปอยู่กับนาย!! ทำไมเขาต้องนอนบนเตียงนาย!!! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เทะสึกะ"

เสียงถอนหายใจของเทะสึกะยิ่งเร่งอารมณ์ขุ่นมัวให้กลายเป็นโกรธเกรี้ยว ชายหนุ่มแทบจะกระโจนเข้าไปในหูโทรศัพท์แล้วกระชากคอเสื้อขึ้น... หรือไม่ก็ต่อยสักหมัด

"นั่นเป็นเพราะนายไม่ใช่เหรอโอชิทาริ..... เพราะนายเขาเลยอ่อนแออย่างนี้"

"................. อะไรกัน?" โอชิทาริพึมพำแล้วกัดริมฝีปากแน่น เมื่อลองตรึกตรองดีๆก็เห็นว่าก่อนออกจากบ้านใบหน้าขาวกลับซีดลงไปมากจริงๆ

แต่โอชิทาริ... ก็ยังเป็นโอชิทาริ......

"ยังไงนายก็ดูแลเขาอยู่แล้วนี่ ฉันคงไม่ต้องเป็นห่วงมาก" เค้นจากไรฟันตอบกลับไป

ก็เขาคนนั้นเป็นเทะสึกะ... ไม่ใช่โอชิทาริ นายคงอยู่ด้วยแล้วสบายใจสินะฟูจิ

"................................................" ว่างเปล่าไม่มีแม้กระทั่งลมหายใจ โอชิทาริแนบหูกับโทรศัพท์รอฟังเสียงที่จะตอบกลับมา

"ใช่... ที่นายพูดก็ถูก ฉันดูแลฟูจิได้" เทะสึกะพูดต่อทันที "แล้วอย่ามายุ่งกับเพื่อนคนสำคัญของฉันอีกแล้วกัน"

เสียงตัดสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับเสียงแตกของโทรศัพท์ มือใหญ่ทุบชิ้นส่วนที่เหลือกับโต๊ะในห้องแล้วกวาดทุกอย่างที่อยู่ใกล้ เหวี่ยงกระจัดกระจายแตกเต็มพื้นพรม

หนังสือใกล้มือถูกดึงทึ้งจนขาดวิ่น ผ้าม่านสีขาวถูกดึงมากองกับพื้นแล้วเหยียบย่ำจนเป็นรอยด่าง โคมไฟฉลุลายดอกเดซี่แตกร้าวจนไม่เหลือเค้าเดิม โอชิทาริอาละวาดกับสิ่งของทุกอย่างในห้อง ทุกที่ที่มีกลิ่นอายของร่างบางถูกระบายอารมณ์จนหมดสิ้น เมื่ออารมณ์โกรธสงบลง ร่างสูงค่อยๆนั่งลงข้างเตียง... สองมือปิดใบหน้าหล่อเหลากอดเข่าซุกซบ ราวกับจะหลบซ่อนตัวเองจากแสงจันทร์

><><><><><><><><><><><><><><><><

ฟูจิค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆเมื่อแสงตะวันอ่อนๆสาดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตา

".... เทะ.. สึกะ?" เสียงหวานเอ่ยเรียกอีกคนที่อยู่ในห้องเบาๆ

"หือ....." เปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ ร่างกายท่อนล่างเมื่อยขบด้วยนอนหลับในท่าที่เอนฟุบลงกับเตียง เทะสึกะเหยียดปลายเท้าให้ตึงแล้วเลื่อนตัวขึ้นนั่งบนเตียง

"... อรุณสวัสดิ์" ร่างบางยิ้มให้เทะสึกะก่อนจะค่อยยันกายขึ้นนั่ง

"อรุณสวัสดิ์... ทักตอบแล้วก้มลงจ้องรอยคล้ำใต้ตาที่ดูจางลง

"เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย"

"ก็คงสบาย... ผมไม่ได้ฝันอะไรซะด้วย..." เขาถือโอกาสที่อีกฝ่ายขึ้นนั่งบนเตียง เอนตัวลงนอนบนตักของร่างสูง

"ขอบคุณนะ..."

นัยน์ตาคู่สวยค่อยๆปิดลงช้าๆ

".... เทะสึกะ"

ร่างสูงวางมือบนหน้าผากมน ถึงจะตัวอุ่นๆแต่ไม่ถึงขั้นมีไข้ มือใหญ่แตะที่ลำคอเรียวอีกครั้ง......ไม่เป็นอะไร

"....... เป็นอะไรรึเปล่า ไข้ก็ไม่มีนี่นา เทะสึกะพูดกลั้วรอยยิ้ม

"... มี..... ใครโทรมาหาผมรึเปล่า" เขาถามเสียงเบา

... บางที... โอชิทาริอาจจะโทรมา...

เทะสึกะหยิบโทรศัพท์แล้วกดโชว์เบอร์ที่ได้รับสายโดยไร้คำพูด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนลงเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนรัก ที่คล้ายจะยิ้ม... หรือไม่ก็จะร้องไห้

"ใช่คนที่อยากให้โทรมารึเปล่า..."

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลส้มไม่ตอบ แต่เลือกที่จะซุกหน้าเข้ากับตักของเทะสึกะ ก่อนจะโอบวงแขนรอบเอวอีกฝ่ายไว้หลวมๆ สั่นศีรษะช้าๆแล้วรัดวงแขนเข้ามาอีกเล็กน้อย

"ไม่ใช่...หรือแค่หนีใจตัวเอง"

".......... ผม..................................... ไม่รู้" เสียงที่ตอบมาฟังไม่ชัดนักแต่ก็พอจับคำได้

ปลายนิ้วลูบเรือนผมอ่อนนุ่มเรื่อยไปยังลำคอที่มีรอยแดงแต้มอยู่ เทะสึกะปัดผมให้ปิดรอยนั้นจากสายตา "ถ้าตอนนี้นายกำลังคิดถึงโอชิทาริ.... ลองโทรหาเขาดูมั้ย"

"............ โทรไป......... ว่าอะไร" ใบหน้าหวานยกขึ้นมองคนที่ตนเองใช้ตักเป็นที่พัก

"นายอยากจะบอกอะไรเขาบ้าง เทะสึกะเลื่อนมือไปแตะที่หน้าอกฟูจิช้าๆ "พูดตรงๆ... ตามที่ตรงนี้มันบอกสิ"

"มันใช่รัก..... แน่รึเปล่าเทะสึกะ" มือเรียวเล็กทาบทับฝ่ามือใหญ่ของเทะสึกะไว้

ชีพจรเต้นตุบตับเนิบนาบราวกับอยู่ติดฝ่ามือ เทะสึกะพลิกมือขึ้นมากุมมือที่วางซ้อนไว้ เขายกมือนั้นขึ้นช้าๆจับปลายนิ้วเขียนชื่อโอชิทาริบนแผ่นอกบางนั้น

"รู้สึกอะไรมั้ย..."

"......... ไม่" ฟูจิส่ายศีรษะช้าๆพร้อมกับคำตอบ

เทะสึกะดึงร่างบางลุกขึ้นนั่ง ท่อนแขนสองข้างโอบกอดจากด้านหลัง น้ำเสียงนุ่มกระซิบที่หูแผ่วเบา "แล้วถ้าโอชิทาริทำแบบนี้..... นายชอบรึเปล่า"

แม้จะเป็นการโอบกอด หากแต่ความคิดนั้นมิได้มีเรื่องอื่นใดมาเกี่ยวข้อง..... นอกจากอยากให้ฟูจิรู้ใจตัวเองเสียที

... ถ้าหากโอชิทาริอ่อนโยนกับเขาแบบนี้...

... เขาก็ไม่อยากจะอยู่ห่างจากอีกฝ่ายหากไม่จำเป็น...

... แปลว่า... ชอบ... ใช่ไหม...

"... ไม่อยากอยู่ห่าง แปลว่าชอบรึเปล่า...."

"....... ฉันก็ไม่รู้"

เทะสึกะปล่อยมือออก ".....ในบางกรณีคง... ใช่.."

".......................... ยุ่งยากจัง แต่ก็ขอบคุณนะ..." ฟูจิเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือมาจากมือของอีกคนหนึ่ง

"... แค่โทร... คงไม่มีอะไร"

ปลายนิ้วกดเรียกเบอร์ของโอชิทาริขึ้นมา แล้วกดปุ่มโทรออก...

ร่างกายเย็นขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าปกติ

...

'กรุณาบันทึกข้อความ..'

ฟูจิกดตัดสายทันที สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดใด

... หรือจะปิดเครื่องไปแล้ว...

... หรือบล็อคผม...

"ฟูจิ...." น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกชื่อทอดเสียงยาว ใบหน้าขาวซีดที่เม้มปากแน่นนั่น

ฟูจิคนเมื่อตอนที่มาหาเขากลับมาอีกแล้ว?

"โอชิทาริไม่รับสายเหรอ"

"........................" ไม่มีเสียงตอบ นอกจากแววตาที่สั่นไหว

... ใช่...

... โดยที่ไม่กล้าคิดว่าเป็นเพราะอะไร...

"เขาคงทำอย่างอื่น... หรือไม่ก็ยุ่งจนรับไม่ได้มั้ง" เทะสึกะพูดปลอบพยายามทำให้สีหน้าซีดเซียวดีขึ้น....... หากแต่ก็ไม่เป็นผลนัก

"................................."

... อย่างอื่นที่ว่า...

............... หรือ...

... กอดคนอื่นอยู่...

ฝ่ามือใหญ่ตีประกบใบหน้าเรียวเบาๆปลุกให้ตื่นจากภวังค์ เทะสึกะดึงโทรศัพท์ออกจากมือแล้ววางลงกับพื้น สองมือดึงแผ่นหลังบางให้เอนตัวลงนอนเหมือนเดิม มือใหญ่วางประกบที่ดวงตาร้อนผ่าว

"อย่าคิดมากเลย..... เขาก็'แค่'โอชิทาริ..... ใช่มั้ย?"

ร่างบางไม่ตอบ แต่กลับสะอื้นออกมา

... หากเป็นแค่โอชิทาริ...

... ทำไมถึงรู้สึกเจ็บขนาดนี้...

แม้จะรู้ดีว่าในความรู้สึกอีกฝ่ายไม่ใช่'แค่'โอชิทาริ

......... แต่ถ้ายังขืนทำให้ฟูจิเจ็บอีก......

เขาจะทำให้เป็น.... แค่โอชิทาริด้วยตัวเอง

><><><><><><><><><><><><><><><><

เช้าวันรุ่งขึ้น ในยามเที่ยงที่อากาศแจ่มใส แสงแดดจ้าแผดเผาทุกสรรพสิ่งด้วยไอร้อน กลับมีเด็กหนุ่มผู้มีไอเย็นเยียบเดินอยู่ตามท้องถนนโดยไม่ครณาต่อแสงแดด

หลังจากที่โทรศัพท์เครื่องที่สองพังลงไปเมื่อวาน โอชิทาริจึงออกมาเดินหาซื้อเครื่องใหม่ในวันนี้ด้วยกลัวว่าจะติดต่อคนที่คิดถึงไม่ได้ ร่างสูงเดิน... เดิน และเดินตามท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจนเสื้อตัวบางชุ่มเหงื่อ ทว่ากลับหยุดสายตาของใครต่อใครไว้ได้ด้วยท่าทางเปี่ยมเสน่ห์

เขาเดินเข้าไปในห้างหรูที่อยู่ใกล้ที่สุด สายตามองกวาดอย่างไม่สนใจยี่ห้อราคาและคำโฆษณาของคนขายหน้าตาสะสวย โอชิทาริจิ้มไปยังเครื่องที่อยู่ใกล้มือที่สุดแล้วยื่นบัตรเครดิตให้โดยไม่พูดอะไร

พอรับมาได้มือใหญ่ก็เปิดเครื่องทันที สองเท้าก้าวออกจากห้างสรรพสินค้ากลับไปยังบ้านของตัวเอง

หน้าจอปรากฏเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เมื่อเลื่อนลงดูใบหน้าบูดบึ้งก็คลี่คลายเป็นรอยยิ้มบางๆ คันจิสองตัวที่เขียนว่า 'ฟูจิ' ทำให้ความหม่นหมองที่ราวกับเมฆหมอกสีเทามลายหายไปในพริบตา

ปลายนิ้วกดโทรออกพร้อมกับรอคอยด้วยความหวัง

................เผื่อได้ยินคำว่าคิดถึง..........แม้จะยากเหลือเกิน

><><><><><><><><><><><><><><><><

"เทะสึกะ..." ฟูจิเอ่ยเรียกเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าจากมือถือของตน ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยคิดว่าบางที...

... เธออาจจะโทรกลับมา...

"............................." นัยน์ตาสีทะเลจ้องมองใบหน้าของเทะสึกะอย่างเว้าวอน

... หัวใจที่สั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นหวาดหวั่นนี้...

... เป็นเพราะรักใช่ไหม...

"..... เอาไปสิ เทะสึกะส่งโทรศัพท์ให้ฟูจิ

........ ทั้งๆที่รู้ว่าบางทีอาจเป็นการหยิบยื่นความปวดร้าวให้อีกครั้ง.....

"... ฮัลโหล..."

"ฟูจิ..." โอชิทาริเอามือปิดปากด้วยกลัวว่าเสียงดีใจของตนจะเข้าไปในสาย เขากลืนน้ำลายลงคอปรับเสียงให้เหมือนปกติ

"โทรมาหาฉัน.... มีอะไรรึเปล่า"

... นั่นสิ...

... ที่ผมโทรหา...

... เพราะอะไร...

ฟูจิเงียบไป นึกหาคำตอบที่จะเอ่ยไม่ได้

".... ผม.................."

"......... อยู่ที่ไหนน่ะ" คำถามโง่ๆหลุดออกมาด้วยความประหม่า โอชิทาริเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเข้าไปเต็มๆ

"... บ้านของเทะสึกะ..." ฟูจิเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

แสงสว่างในศีรษะมืดมนเมื่อได้รับคำตอบ แต่โอชิทาริก็ยังประคองน้ำเสียงนิ่งสนิทเอาไว้ได้ "เหรอ..... ไม่กลับบ้านตัวเองล่ะ"

".... ผมยังไม่ได้เสื้อผ้าคืน..."

ร่างสูงเอนตัวลงกับโซฟา เปลือกตาปิดคล้ายจะตัดสัมผัสรับรู้ทั้งหมด ไม่อยากรู้ว่าฟูจิอยู่กับใคร...... ไม่อยากโมโหจนทำร้ายเข้าไปได้อีก

"เดี๋ยวฉัน... ส่งไปให้" เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ "มีอะไรอีกมั้ย....."

"............ ผม.............."

... หากเอ่ยคำว่ารักตอนนี้...

... ควรแล้วหรือ...

".... ผมกับเทะสึกะ....... ไม่ได้เป็นคนรักกัน.... อย่างที่เธอคิด.... นะ" คำพูดแต่ละคำถูกเอ่ยออกมาช้าๆ แผ่วเบาราวเสียงกระซิบ

"อย่างงั้นเหรอ....." โอชิทาริพูดเสียงแผ่วเบา "เหมือนฉันกับนาย... ที่ถึงแม้จะไม่ได้เป็นคนรัก... แต่ก็มีอะไรกันได้ใช่มั้ย"

"ไม่ใช่!" ฟูจิตอบเสียงดังหนักแน่น

... ทำไมถึงยังคิดแบบนั้นอยู่...

"ถ้านายกับเทะสึกะไม่ได้เป็นคนรักกัน..."

ให้ฉันเป็นคนนั้นแทนได้มั้ย.......... หนึ่งประโยคที่อยากพูดไปแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะกลัว.... กลัวว่าสักวันที่ต้องจบลง มันจะเจ็บปวด

"...... แล้วนายกับฉันเป็นอะไร?"

"..................."

แล้วเธออยากเป็นอะไรกับผม....

... อยากเอ่ยถามหากแต่ปากไม่ขยับไปตามใจต้องการ...

"ผม... ไม่รู้"

"............ช่างเถอะ" โอชิทาริกล่าวตอบราวกับไม่ใส่ใจ... ทั้งที่ข้างในสั่นไหวเหลือเกิน

เชื่อได้แค่ไหนทั้งหัวใจตัวเองและฟูจิ.....

"กับเทะสึกะ.... สรุปแล้ว?"

"สรุปแล้ว...?" ฟูจินิ่งไป แปลกใจว่ามีอะไรที่อีกฝ่ายยังไม่เข้าใจอีก ในเมื่อบอกไปแล้วว่าไม่ได้เป็นอย่างที่โอชิทาริเข้าใจ "เราเป็นเพื่อนกัน...

... นี่ใช่คำตอบที่เธอต้องการหรือยัง...

"... แล้วฉันเป็นเพื่อนนายรึเปล่า" แม้จะถามแต่ก็ไม่ได้อยากฟังคำตอบมากนัก โอชิทาริรีบกรอกเสียงลงไปแทนคำพูดเดิม

".....ฉันเชื่อได้มั้ย

"... เชื่อว่าอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามกลับราบเรียบ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว

... ยังมีอะไรอีก...

คำถามแรกที่อีกฝ่ายถามมาเขาได้ยินชัดเจน

... เธอไม่ใช่เพื่อนของผม...

... เพราะหากเป็นเพื่อน...

... ย่อมไม่ทำร้ายเพื