เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

สืบเนื่องจาก เอนทรี่นี้ของพี่กีจัง เหยื่อแทกของฮานะส่งผลให้กรรมตามทัน ฮานะต้องเขียนแทกใหม่เพราะคราวก่อนสั้นไป เอาล่ะสิ ชิบหาย ไม่เหลือเรื่องอะไรแล้ว เอาเป็นว่า จะคิดว่าเป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้ละกัน (อีพวกที่เข้าบลอคทุกเอนทรีไม่ต้องอ่านก็ได้มั้ง)

เอาล่ะวะ...

1. มนุดผู้ชายธรรมดา

กร๊ากกกกกกกกกก ขึ้นหัวข้อได้ประหลาดมาก น่าแปลกใช่ม้า มนุดผู้ชายธรรมดา (แทนที่จะเป็นเจ้าชาย) โอเค... เห็นฮานะเอาแต่สครีมปุริ หนุ่ม2ดี เซย์ยูอั๊งๆ หรือเด็กมิวทั้งหลาย แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่า ฮานะเนี่ย เคยเป็นจอมตกหลุมรัก "มนุดผู้ชายธรรมดา"

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตั้งแต่รักแรกเมื่อตอนป.4 ก็ขยันกระโดดลงหลุมรักอย่างตั้งใจกับมนุดผู้ชายธรรมดามากมาย จนถึงรายล่าสุด คือรายที่ 108 (นับจริงๆนะเอ้า) ใบที่บันทึกไว้เมื่อครั้งกระนู้นมันหายไปแล้ว (ตอนย้ายบ้านเนี่ยล่ะ) แต่ที่เด่นๆจนจำได้ก็... จะเล่าให้ฟังละกัน

คนแรก รักแรก เป็นเด็กข้างบ้านเพื่อนแม่ที่อเมริกา นั่นคือตอนป.4 (แน่ล่ะว่าเป็นแฟนฮานะคนแรกด้วย กิ๊วๆ แล้วก็มีอันเลิกไปตอนม.3 และช็อคมากที่มาเจออีกทีตอนปิดเทอมจะขึ้นม.5) - - - แล้วก็มี หนุ่มญี่ปุ่นหลังบ้านใจดีอ่อนโยนรูปหล่อ(ที่มาหลงรักเอาความเอ๋อของฮานะ 55)ที่สุดท้ายก็หนีกลับประเทศตัวเอง - - - จากนั้น ก็... *นึก* มี หนุ่มญี่ปุ่นตัวสูงผู้เก็บพีซีทีให้ที่เอ็มโพเรี่ยม, เซลล์ขายรถยนต์, ผู้จัดการร้านพิซซ่าคอมพานี - - - จากนี้จะเป็นคอมโบหนุ่มลานไอซ์สเก็ต เพราะตอนม.ปลายฮานะชอบไปเล่นไอซ์สเก็ต เลยได้ไปพบเจอมนุดผู้ชายธรรมดามากมาย คนแรกคือพี่เสื้อน้ำตาล เค้าใส่ที่คาดผมได้น่ารักมาก ต่อมาคือพี่เสื้อสีช้ำเลือดช้ำหนอง แน่นอนว่า ฮานะลามไปถึงคนสอนฟิกเกอร์สเก็ต คือพี่จิ้งจกช่องฟรีซ (เพื่อนตั้งให้) หลังจากนั้นก็พี่เสื้อขาว แล้วก็ไม่ได้ไปเล่นอีก - - - หนุ่มญี่ปุ่นตามห้างสรรพสินค้าเอ็มโพเรี่ยม และยูเอฟเอ็ม ฟูจิ ซุปเปอร์ - - - แล้วก็คนสำคัญ ซึ่งเป็นคนที่77 ตอนนี้เค้าไม่อยู่แล้ว (ไม่พูด หาอ่านเอง กร๊ากกกกก) - - - จากนั้นก็ยังตกไปเรื่อย กับคนที่ไปเข้าค่ายด้วยกันก็ยังมี แล้วทุกอย่างก็หยุดลงตอนปี1นะคะ เพราะไปตกหลุมรักคนๆนึงเข้า เป็นรายที่107พอดี(เอ่ยตัวย่อก็รู้อยู่ดี - -") หลังจากนั้น เรดาห์จับมนุดผู้ชายธรรมดาก็พัง พัง พัง เพิ่งหายดีได้ประมาณ 2 เดือน และก็ตกหลุมรักใหม่กับผู้ชายญี่ปุ่นที่เป็นผู้จัดการร้านอาหารญี่ปุ่นที่กำลังจะเปิดใหม่ค่ะ หมดเบ็ดเสร็จ 108 คนพอดีเป๊ะ!

2. (สืบเนื่องจากข้อข้างบน) แฟน

อ่า... *แค่กๆ* เห็นแบบนี้ แต่ฮานะเองก็เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกะเค้านะ... มีแฟนครั้งแรกตอนป.4 เป็นหนุ่มมะกัน (อั๊ย อินเตอร์) คบกันจนฮานะอยู่ม.3แน่ะ อย่างว่านะ รักแท้ แพ้ระยะทางและการเงิน... หลังจากนั้น ก็โสด โสด และโสด จวบจนขึ้นม.5 ได้คบกับเพื่อนสนิท... จะว่าไงดี มันเป็นเรื่อง เลยตามเลยมากกว่า ไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้ไปเอาข่าวฮานะชอบเค้ามาจากไหน เลยมาถาม แล้วบอกว่า "ลองคบกันมั้ย" อีนี่บ้าจี้ + ว่างเกิ๊นนนน เลยตกลง ก็คบกันประมาณ2เดือน แล้วอยู่ดีๆ มันก็ห่างๆไป... แล้วพอเปิดเทอมมา มันกลับเอาดอกกุหลาบไปให้ผู้หญิงที่เคยบอกว่าแอบชอบตอนม.ต้น (ไอ้บ้า) ก็งงๆไปเลยทีเดียว... ต่อมา เป็น... คนในวงการเนี้ยล่ะ(ไม่บอกหรอกว่าใคร) ก็บังเอิญได้คุย ได้สนิทกัน พี่เค้าเพิ่งอกหักมาจากแฟน... พี่เค้าก็รู้นะว่าฮานะชอบใครอยู่... ยิ่งกำลังเฟลเรื่องคาซุคุงอยู่ด้วย แต่ก็มาตื๊อขอคบ จนฮานะตกลง บอกว่าลองคบดูนะ ก็คุยๆกันดีนะ ประมาณ2อาทิตย์ก็ไปปาร์ตี้ปีใหม่ของห้อง ก็เลยลองโทรหาดู ไม่รับแฮะ... แล้วก็หายไปไหนเลยไม่รู้ ติดต่อไม่ได้ ติดต่อผ่านใครก็ไม่ได้ จนแบบ อยู่ดีๆก็ได้รู้จักผู้หญิงคนนึง คุยไปคุยมา ถึงได้รู้ว่าเป็นแฟนพี่เค้าที่กลับมาคบกันอีกครั้ง... (ไม่บอกเลยนะยะ - -") รายต่อมา เป็นเพื่อนที่รร. เล่นไอซ์สเก็ตแล้วบังเอิญไปเจอ แบบว่า อ้าว แกเล่นด้วยเหรอ ก็เลยคุยกัน... มันเป็นความผิดฮานะเองล่ะ เพราะว่าเรื่องคบเพื่อนฮานะไม่เคยแยกหญิงชาย เค้าก็มาขอคบด้วย ไอ้เราก็ใจอ่อน อะ ลอง ลองแล้วไง เค้าโทรมาคุยด้วย 3 วันแล้วสาปสูญไปเลย.... จากนั้นพอจะขึ้นปี1 ก็คบอีกคนนึง ก็ดีนะ แบบ คุยกันอะไรกัน ฮานะก็งอแงๆไปตามเรื่อง แต่พอคบไป... มีหลายเรื่องล่ะมั้ง... ฮานะก็รู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันอย่างเดิมจะดีกว่า ตอนนั้นก็รู้สึกแย่นะที่ต้องบอกเลิก กลุ้มอยู่ทีเดียว... (ตอนนี้ก็ค่อยๆเริ่มคุยกันใหม่ล่ะมั้ง)

ไม่เข้าใจว่าอีผู้ชายที่มันสาปสูญเนี่ย มันหายไปไหน ไม่บอกด้วยว่าเลิกกันเหอะ เซ็งมว๊าก! กรูไร้สเน่ห์ปานนั้นเลยเรอะ(วะ)คะ???

พูดถึงสเน่ห์ ตั้งแต่เข้ามหาลัยมา เพื่อนบ่นว่า ทำไมไม่มีคนมาจีบ ไม่ใช่ไม่มี... แต่มีแต่ทอมค่ะ... ไม่ได้ต่อต้านอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าไม่ใช่ จริงๆแล้วฮานะก็ไม่เกี่ยงหรอก แปลง่ายๆก็เป็นไส้เดือน... เป็นไบน่ะค่ะ คือ... ตีที่ความรู้สึกชอบมากกว่าดูว่าเค้าเป็นชายหรือหญิงน่ะนะ

แต่ตอนนี้ อยากได้คุณผู้จัดการหน้าตาน่ารักคนนั้นนนนนนน *ดิ้นๆๆๆ* (อีนี่เริ่มเพ้อ?)

3. ร้องเพลง (ได้รับความอนุเคราะห์จากพี่กีจัง)

นั่นสิ... ทำไมอีนี่บ้าร้องเพลง... แหม เขินจังถ้าต้องพูด...

ฮานะอยากเป็นนักร้องค่ะ คิดได้ตอนป.2 อยากเป็นนักร้อง เพราะวันๆร้องแต่เพลง ไม่ทำอะไรนอกจากร้องเพลง อาขยานไม่ท่อง แต่ท่องเพลงได้ทั้งอัลบั้ม (แย่เกิ๊นนน) คุณอาที่ทำอยู่บริษัทโฆษณาก็แบบ มองหลาน หน้าตาบ๊องๆ ผมยาวสลวยสวยเก๋ (เมื่อก่อนน่ะ ผมสวยจริงๆนะ) แถมชอบร้องเพลง จะมีAdของRejoice kidอันใหม่ออก อาเลยกะเป็นเจ๊ดัน ส่งหลานไปแคสหน้ากล้อง ...... ทีนี้ คือ พอไปถึง เค้าก็แบบ "แหมๆๆ ผมสวยจริงๆนะคะ" "ไหนๆๆ น้องร้องเพลงให้พี่ฟังหน่อยสิคะ"

ชิบหาย

บอกกล่าวกันก่อน ฮานะร้องเพลงแทนหายใจก็ได้ แต่... ฮานะขี้อายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถึงมากที่สุดค่ะ!!!! (ไม่มีใครเชื่อแหง) แบบ ถ้าให้ร้องเพลงหน้าคนอื่น มันจะเขินจนร้องเพลงอะไรไม่ออกเลย นึกไม่ออก ไม่รู้จะร้องอะไรดี ด้วยความที่ตอนนั้นเรียนโรงเรียนคริสต์ ก็เลยแบบ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด หลับหูหลับตาแล้วเริ่มเปิดปากร้องด้วยเสียงเบาหวิว

"บรรดาต้นไม้ โบกไป~มา ไป~มา ไป~มา บรรดาต้นไม้ โบกไป~มา พระเจ้ารักต้นไม้"

!!!!!!!โจจิ!!!!! เหวอกันทั้งกองเลยทีเดียว สุดท้ายเราก็ไม่ผ่านแคส (แหงสิ) ด้วยความที่ขี้อายมากๆทำให้ไม่เคยทำกิจกรรมร้องเพลงกับโรงเรียนเลยแม้แต่หนเดียว (กลับบ้านโดนสวดยับ ข้อหาทำหน้าแตก หลังจากวันนั้น โดนล้อจนวันนี้ - -")

แต่ถึงจะโดนล้อ ก็ปล่อยล้อไป ฮานะก็ไม่หยุดร้องเพลง ที่ชอบมากคือเพลงดิสนีย์ ร้องได้ทุกเพลงจริงๆนะเอ้า ยิ่งถ้าเรื่องThe little mermaid ร้องได้ทั้งไทย-ENGกันเลยทีเดียว พอขึ้นม.ต้น ถึงได้หัดร้องเพลงญี่ปุ่น เพลงแรกที่ฝึกร้องอย่างจริงจังคือเพลงเปิดอีวา แล้วก็แหกปากมันทุกวัน จนตอนม.4 พ่อทนไม่ไหว ส่งไปเรียนร้องเพลงที่MIFA 1คอร์ส ก็เรียน สนุกมาก ทีนี้ พอเรียนจบคอร์สแรก พ่อสั่งให้ประกวด ฮานะก็ไม่ยอม เพราะยังไม่เซ้ว แถมไอ้ที่โรงเรียนก็มีแต่เสียงเทพๆ จะลงทำเพื่อ ขอเรียนเสริมความมั่นใจอีกนิด พ่อเลยสั่งเลิกเรียนร้องเพลง แทบร้องไห้กันเลยทีเดียว เพราะฉะนั้น ความรู้ด้านร้องเพลง มี1คอร์สค่ะ(12ชม.) แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฮานะหยุดร้องเพลง 55555 จวบจนขึ้นม.ปลาย ถึงได้เริ่มหน้าหนา(?) ต้องของคุณเวทีHUTCH KARAOKEที่มาเปิดแข่งที่โรงเรียน... ฮานะบ้าจี้เลยลงประกวด แล้วถึงแม้จะไม่ได้รางวัล แต่เหมือนเริ่มรู้สึกได้ว่า ก็ไม่ได้เลวร้ายนี่หว่า แถมเพื่อนๆยังชมอีกว่าร้องดีนี่หว่า ทำไมไม่ประกวดแต่แรก (ก็กูไม่เซ้ว) - - - เพราะงั้น ก็เลยตัดสินใจจะประกวด แต่ทีนี้ ดันมีอุปสรรค....

ร้องเพลงไทยไม่เป็น!!

เพราะไม่ได้ฟังเพลงไทยนานมากตั้งแต่เริ่มฟังเพลงญี่ปุ่น เพราะฮานะเบื่อความหมายเพลงไทยเกือบทั้งหมด (ไม่นับพวกสมัยพี่เบิร์ด พี่แอม พี่ติ๊นา นะ นั่นในดวงใจกันเลยทีเดียว) จะเลือกฟังเพลงตามคนแต่งเนื้อร้อง อย่างสีฟ้า หรือพี่ดี้ นิติพงษ์นี่จะฟังหมดเลย เพราะว่าเนื้อเพลงเค้าสวย ไม่ใช่ อกหักรักไม่เป็น เธอรักชั้นแต่ชั้นรักเค้า บลาๆ - - - ก็งมงุนอยู่นาน ว่ามีที่ไหนมันให้กูร้องเพลงญี่ปุ่นมั่งวะ จนJ-edจัดงานครั้งแรก(มั้ง) ก็เลยแห่ไปประกวด... ไม่เข้ารอบค่ะ พอปีต่อมา ถึงเข้ารอบแต่ก็ไม่ได้รางวัล หลังจากนั้นก็อย่างที่เห็น จะเห็นฮานะได้ตามเวทีร้องเพลงที่งานการ์ตูน ตอนนี้ที่คิดอยู่ก็คือ

ไมนิจิ(เว้ย)คะ เมื่อไหร่จะจัดประกวดร้องเพลงมั่ง(วะ)คะ????

ร้องเพลงแล้วสนุก สนุก สนุก รู้สึกเหมือนได้ลืมทุกอย่างอะ (งงมั้ย เวอร์เกิน?) จนถึงตอนนี้พ่อกับแม่ก็ยังไม่ให้เรียนร้องเพลงอยู่ดี ทรัพย์ที่บ้านไม่เอื้ออำนวยค่ะ แต่ ฮานะก็ยังคงแหกปากร้องต่อไป 5555555

4. เดทในฝัน (คำถามได้รับความอนุเคราะห์จากพี่กีจังอีกเช่นเคย)

อา... นั่นสิ พอพี่กีจังป้อนคำถาม ก็เล่นเอาอืม นั่นสินะ... เดทในฝันเป็นไง... ฮื่มมมมม

ก็... ไม่เคยคิดด้วยน่ะสิ... จริงๆก็คือ ไปไหนก็ได้ทั้งนั้นน่ะนะ... แต่ถ้าเอาเป็น ในฝันเลยใช่มะ? โอเค

ก็เริ่มจาก อยากให้มารับที่บ้านอะ จริงๆนะ (ปกติก็ฝันแบบนั้นบ่อยๆ) เอารถSUVนะ(เรื่องมากจริงอีนี่) มารับซัก9โมงครึ่ง... จากนั้น ก็นั่งคุยกันไประหว่างทาง แล้วก็พาไปกินคาเฟ่ซักร้าน ไม่ต้องหรูหรอก บรรยากาศโอเคก็ดีๆแล้ว หลังจากนั้น ก็ออกเดินทางไปยังลานไอซ์ สเก็ต (แน่นอนว่ามันจะเปิดใหม่แล้ว) แล้วก็ไปเล่นไอซ์ด้วยกัน ไม่ต้องเล่นเก่งก็ได้ เล่นโง่ๆก็ได้ แค่อยากไปเล่นด้วยกัน จับมือกัน แค่นั้นแหละ (อา... รู้สึกเขินๆไงไม่รู้แฮะ)แล้วก็ทานSNACKในนั้น... พอเริ่มหิวก็ออกมาหาข้าวทาน อยากให้พาไปร้านอย่างแบบ ซิซเลอร์ หรือไม่ก็ บาร์บีคิว พลาซ่า อยากช่วยกันตัก ช่วยกันกิน อะไรแบบนั้น แล้วก็มาส่งฮานะที่บ้าน

แบบที่สอง ก็คือเดทตอนบ่ายถึงเย็น... ถ้าอย่างนี้ไม่ต้องมารับก็ได้ ก็นัดเจอกัน ไปดูหนังด้วยกันซักเรื่อง (เอาหนังผีหรือหนังดราม่าซึ้ง ไม่งั้นก็ฆาตกรเลือดสาดกันไปเลย ตลกงี่เง่าไม่เอา) ดูหนังเสร็จก็ ไปทานข้าวเย็นด้วยกัน ข้าวเย็นอยากทานที่ร้านเงียบๆ แบบ มีบรรยากาศดีๆหน่อย อาจจะเป็นร้านอาหารญี่ปุ่น หรือไม่ก็ร้านอาหารที่มีความเป็นส่วนตัวหน่อย เพราะฮานะชอบโรแมนติก (55555) หลังจากนั้นอาจจะไปเดินเซ็นทรัลเวิร์ลด์กัน อิอิอิ มันเป็นความใฝ่ฝานนนนน

แบบสุดท้าย คือผจญภัยดรีมเวิร์ลด์ แต่ก็นะ โคตรกลุ้มใจ ประเทศไทยมีสวนสนุกแค่นี้ แถมเครื่องเล่นไม่อลังเลยยยยยยย แต่ทำไงได้ กรูอยากไป... ก็ ออกเดินทางกัน2คน แล้วก็ตะลุยเครื่องเล่นแบบตายกันไปข้าง อยู่จนมันจะปิดไล่แล้วค่อยกลับ แวะกินข้าวเย็นธรรมดาๆกันก่อนถึงบ้าน >w<

แถมอีกนิดได้มะ? ฮานะมีความตั้งใจแบบสุดๆเลยนะ ด้วยความที่บ้าเทศกาล เพราะงั้นก็ เทศกาลที่กำลังจะกล่าวต่อไปนี้ เป็นแบบ A MUST เลยทีเดียว

- ChristmasEve : เวรี่needฮ่ะอันนี้ อยากไปดูไฟต้นคริสต์มาสด้วยกันอะ

- Valentine day : วันแห่งความรัก อย่างน้อยก็น่าจะได้เจอกัน ไมต้องถึงขั้นเดท แต่ต้องได้เจอกัน ไม่งั้นมันจะเป็นอะไรที่โคตรเหงา เฉา และเฟล

หมดระ วันเกิดไม่เป็นไร เผื่อเค้าต้องอยู่กะครอบครัว (เห็นม้า ฮานะไม่เรื่องมาก) แต่ต้องไม่ลืมนะว่าเป็นวันเกิด (เหมือนจะเริ่มนอกเรื่อง 555)

5. นิสัย

เอาไงดี... ไม่รู้ว่าคนอื่นมองว่าฮานะเป็นคนมีนิสัยยังไงซะด้วยแฮะ... คือ ด้วยความที่ฮานะเป็นลูกคนโตน่ะนะ ก็เลย ไม่เอาแต่ใจเท่าไหร่นัก แต่เมื่อก่อนก็มีนิสัยแย่ๆที่เด็กๆไม่ควรเอาอย่าง... และด้วยความเป็นลูกคนโต คือ... พ่อแม่ก็จะคอยสอนน่ะนะ น่าแปลกที่ฮานะก็ฟัง แต่ขี้เกียจทำตาม เมื่อก่อนเลยออกจะดื้อเงียบๆ ชอบทำพ่อแม่เสียใจบ้าง โกรธบ้าง เรื่อยไป ก็รู้สึกผิดกับการกระทำพวกนั้นนะ... พ่อเคยบอกว่าฮานะเลือดเย็น ก็คงจริง... พอจะจำความรู้สึกตอนนั้นได้ มันคล้ายๆแบบว่า ด้านชา... คงเพราะฮานะสัมผัสความรักไม่ได้ล่ะมั้ง.... อืมมมม แบบ ไม่ว่าจะไปเจอญาติหรือคนในครอบครัว ก็จะใส่หน้ากากอยู่ใบนึง ใบนั้นทำให้ฮานะหน้านิ่ง ไร้ความรู้สึกสิ้นดี... (นึกอีกทียังกลัวเลย) จนได้มาเจอคาซุคุง ถึงได้ตัดสินใจว่า เอาวะ จะพยายามเป็นลูกแบบที่พ่อกับแม่อยากจะมี...... ผลจากการกระทำเหล่านั้น จนถึงตอนนี้ ทำให้เวลาอยู่บ้าน ฮานะเป็นเด็กดี ว่าง่าย ไม่วีน ไม่มีปากเสียง... นั่นคือสำหรับครอบครัวนะ

แต่ถ้าพ้นสายตาพ่อแม่ เอาไงล่ะ ปากเสีย ปากหมา แถมทำตัวขวางโลก ชอบทำร้ายตัวเองแก้เซ็ง แต่จริงๆแล้วขี้เหงาน่ะนะ แต่ก็ไม่สามารถจะบอกได้หรอก ว่านี่ กูเหงานะ อยู่กะกูหน่อย ก็ทุกๆคนล้วนมีเวลาของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเหงามากๆ ก็พูดง่ายๆคือ ไม่เปิดเผยด้านอ่อนแอของตัวเองให้ใครเห็นทั้งนั้น จนวันที่คาซุคุงตายนั่นแหละ เป็นครั้งแรกที่เปิดด้านนั้นออกมาให้เพื่อนๆที่โรงเรียนเห็น ตั้งแต่วันที่เจอกับเค้า เค้าได้สอนอะไรหลายๆอย่างใช่ม้า นอกจากเรื่องเด็กดีกับพ่อแม่ เค้าก็สัญญาว่าถ้ารู้สึกว่าเหงาให้คิดว่ามีเค้า เหมือนพี่ชายไง (เปลี่ยนเรื่องก่อนดีกว่ามั้ย?) ก็เลย กลายเป็นฮานะที่ทุกคนรู้จักอยู่ตอนนี้น่ะแหละ งอแงบ้าง โวยวายบ้าง ก็บ๊องไปวันๆ แถมยังอารมณ์อ่อนไหวง่าย แต่ก็ยังขี้เหงาอยู่ แถมเวลาจะเหงามันจะเหงาแบบร้ายกาจ เหี่ยวกันมากมาย

ถึงตอนนี้ก็ยังเป็นคนเก็บอารมณ์ เก็บความรู้สึกอยู่ ไม่แสดงออกให้รู้ถ้าไม่ใช้คนสนิทสุดๆจริงๆ.... บอกได้เลยว่า จนถึงตอนนี้ ก็มีแค่คนเดียว ที่รู้ทุกเรื่องของฮานะ (มั่นใจว่ามันรู้ตัวดี ถ้าไม่ก็ขอให้หัดหลงตัวเองหน่อยไอ้บ้า) ปีนี้จะเป็นปีที่3แล้วที่รู้จักกัน 55555 น่าแปลกมั้ย คนเก็บบบบบบบบบบบบบบบบบบ แบบ โคตรเก็บอย่างฮานะ กลับบอกแม่งหมดทุกเรื่อง - - - นิสัยช่วงปีที่แล้วนี่ค่อนข้างขึ้นลงและแปรปรวนยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ส่วนใหญ่จะเหี่ยว เหี่ยว แล้วก็เหี่ยว แถมอยู่นิ่งๆ ไม่หาเรื่องใคร สงบปาก ไม่ปากหมา ไม่ว่าใครเลย อยู่แบบ นิ่งๆจริงๆนะ แต่ตอนนี้ เหมือนเอาร่างเก่ามาผสมร่างใหม่ (ยังกะหนังไซไฟ) กลายเป็นบ๊องๆแบ๊วๆ ดูโง่เอ่อ งี่เง่าซุ่มซ่าม บ้าเทศกาล เชื่อในโชคชะตา และสนุกกับการได้ตกหลุมรัก แล้วก็ปากหมา ไม่ใจดีแล้ว ไม่ใช่แม่พระ ไม่จำเป็นต้องดีกับคนที่ไม่ได้อยากจะดีกับฮานะ... เวลาไม่พอใจหรือหงุดหงิดไรพาลไปหมด (ไม่ลงกะตัวเองแล้ว) แน่นอนว่าทั้งหมดนั้น คือเวลาไม่อยู่กับพ่อกับแม่ 5555

แล้วก็อีกอย่าง การตัดสินใจของฮานะส่วนใหญ่ มีพื้นฐานอยู่บนความรู้สึก ณ ตอนนั้นมากกว่าเหตุผลและอะไรทั้งปวง 5555

*เย้~~~~

จบแล้ว 5ข้อแบบยาวๆ ยาวพอมั้ยค้า~~~~~~~~~

โฮ่ย

ไม่ให้ถามหลังไมค์อะไรทั้งนั้นนะ ถามมาก็อาจไม่ตอบ

ไม่TAGต่อแล้ว... แต่เดี๋ยวสิ ซักนิดน่า~

1. โออิชิ ชูอิจิโร่ (ณ บลอคปุริ)

2. โอโทริ โจทาโร่ (ณ บลอคปุริ)

3. ยานางิ เร็นจิ (ณ บลอคปุริ)

4. มารุอิ บุนตะ (ณ บลอคปุริ)

5. มิซึกิ ฮาจิเมะ (ณ บลอคปุริ)

หึหึหึหึหึ - -+ รู้กันดีว่าใครเป็นใคร เพราะงั้น อย่าลืมอัพกันซะล่ะมนุดปุริทั้งหลายยยย

อ้อ

จริงสิ

อีกเรื่อง

ฮานะตัดผม(อีก)แล้วค่ะ

ไปร่ะค่า~~~~

บ๋ายบายบี๋~~~~~