カネッペ ラブラブ！テーマ© Exteen Blog V.11 : Best viewed with 1152*864

Title :お前大好き！ : Omae Daisuki!

Pairing : Tutiya Yuuichi x Nagayama Takashi

Rated : NC-17

Note : เป็นเนื้อเรื่องช่วงปีที่แล้วนะคะ ^^

How to read : แค่ซ่อนไว้ วิธีอ่านก็select allโลดค่ะ

*PS* ใครลอก ก๊อป(เปลี่ยนชื่อ)แปะ มีเฮแน่ - -+

ทาคาชิ... มาถ่ายรูปตรงนี้ได้ไง

หือ... มีปัญหาเหรอตุ๊ติ..

ถ้าเอาไปลงที่บลอคแล้วแฟนคลับเห็นเข้าจะทำยังไงหือ

พูดมากน่าเหม่ง... ไม่มีใครช่างสังเกตขนาดนั้นหรอก... !!!???? เล่นอะไรน่ะตุ๊ติ เจ้าของชื่อทาคาชิโวยออกมาเมื่ออีกคนอุ้มเขาออกจากโต๊ะทานข้าว

เหม่งอะไรนั่นน่ะ เลิกเรียกฉันอย่างนั้นได้แล้ว

ก็ดูสิ ทาคาชิเอื้อมมือมาแปะบนหน้าผากของผู้ที่อุ้มตนอยู่ กว้าง---- ขนาดนี้ ไม่ให้เรียกเหม่งจะเรียกอะไรหือ ไม่พูดเปล่าแต่ซ้ำยังหัวเราะร่วนอย่างสนุกสนาน ทั้งๆที่ยังโดนอุ้มไว้

ถ้าอย่างนั้น... พอถึงตอนนั้นก็เรียกเหม่งด้วยก็แล้วกัน

ตอน........................ ไอ้บ้า ไอ้เหม่ง ไอ้หัวล้านลามก!! พรุ่งนี้มีซ้อมตั้งแต่เช้าไม่ใช่เรอะ?? เดี๋ยว-!!! ปล่อย!! ทาคาชิโวยวายไม่หยุดเมื่อถูกโยนขึ้นเตียงก่อนที่ร่างสูงจะรวบข้อมือเล็ก

ถ้าไม่ดื้อ ก็จะได้ไม่เสียพลังงานมากจนเกินควรไงล่ะ... อีกอย่าง... ไม่เหลือรอยไว้ก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ ทาคาชิ

ไอ้บ้ากาม! ในหัวมีแต่เรื่องแบ-!!?? อื้อ?? พอริมฝีปากถูกปิดก็ไม่สามารถโวยวายอะไรได้ ทาคาชิได้แต่พยายามดิ้น แต่เมื่อเรียวลิ้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพัน อาการต่อต้านของเขาก็สงบลง จนกระทั่งอีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไป

นิ่งอย่างนั้น... แปลว่าจะไม่ดื้อแล้วใช่ไหมทาคาชิ?

ทาคาชิยิ้มอย่างยอมแพ้ พลางดึงอีกฝ่ายเข้ามาจูบอีกครั้ง...

เอาล่ะ คิดว่าทุกคนคงรู้กันดีอยู่แล้ว เรื่องที่ยามาซากิ อิชิทาโร่จะมารับบทเป็นคิคุมารุไม่ได้ ดังนั้น นากายามะ ทาคาชิจะมารับบทนี้ไปก่อน... เอาล่ะ ช่วยแนะนำกันด้วย เรามีเวลาไม่มากนัก

นากายามะ ทาคาชิ ฝากตัวด้วยคร้าบ~~ เสียงทักทายอย่างเริงร่าพร้อมกับที่เขายิ้มจนตาหยี ทีมนักแสดงคนอื่นๆจึงแนะนำตัวพร้อมกับบทที่เล่นบ้าง

ยานางิ โคทาโร่ เป็นเอจิเซ็น เรียวมะฮะ เด็กหนุ่มตาโตร่างเล็กเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะปลีกตัวไปอีกทาง

คิเมรุ... รับบทฟูจินะ... ยินดีที่ได้รู้จัก ผู้ชายตัวเล็กหน้าสวยตาสวยยิ้มให้ แล้วยังคงเดินวนไปมาอยู่ใกล้ๆ คนอื่นๆก็พากันเข้ามาทักทาย - - - นี่จะจำหมดไหมเนี่ย เขาคิด... จนถึงคนสุดท้าย ที่เสียงดังกว่าใครเพื่อน แถมยังหัวเราะเสียงประหลาดๆเดินเข้ามาหาเขา

ฮาย~~ ตุ๊ติคร้าบ~~รับบทเป็นโออิชิ ชูอิจิโร่คร้าบ~~~~

หะ?? - - - นากายามะ ทาคาชิเริ่มกลุ้มใจ หมอนี่เป็นชาวต่างชาติรึไง ตุ๊ติ... ภาษาอะไรน่ะ???

... ตุ๊ติน่ะ... ก็เวลาเขียนชื่อ สึจิยะ ยูอิจิ (TUTIYA YUUICHI) มันอ่านว่า ตุ๊ติได้นี่นา... เป็นชื่อเล่นน่ะ คนตัวสูงตอบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า - - - ดวงตาดูเป็นประกายดีจังนะ

ยูอิจิเป็นฝ่ายตั้งวงชวนทาคาชิคุย โดยมีคิเมรุกับโมริยาม่า เอย์จิร่วมวงด้วย เสียงคุยดังลั่นไปพร้อมกับเสียงหัวเราะจนยานางิ โคทาโร่เข้ามาร่วมด้วยอีกคน

หา-------------??? อายุมากกว่าฉันเรอะ??????? ยูอิจิร้องเสียงหลงหลังจากถามไถ่อายุเพื่อเรียงอาวุโส หนุ่มน้อย... (ไม่น้อยแล้วสิ) หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนนี้ ไม่ว่าดูยังไงก็รุ่นราวคราวเดียวกับยานางิแน่ๆ ทำไมกลายเป็นอายุมากกว่าเขาไปได้

ดีนะเนี่ยที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเสียมารยาทกับนากายามะซัง

ฮะฮะฮะ ไม่เป็นไรๆ ไม่ถืออะไรมากหรอกตุ๊ติ

... หลังจากนั้น นากายามะเข้ากับทุกคนได้ดีเลยทีเดียว โดยเฉพาะกับคิเมรุและยูอิจิ........... จนกระทั่ง การแสดงชุดต่อมา เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับยานางิ ทำให้ต้องเปลี่ยนแปลงตัวผู้เล่นอีกครั้ง โดยให้คิเมรุมารับบทเป็นเอจิเซ็นแทนไปก่อน และทาคาชิไปรับบทเป็นฟูจิแทน ส่วนยามาซากิก็กลับมารับบทเดิมของเขาในตอนแรกคือคิคุมารุ

การแสดงชุดที่ว่าผ่านไปด้วยดี และงานใหญ่ที่ตามต่อมาก็คือ Dream live 1^st โดยแตกต่างจากการแสดงครั้งก่อนๆ โดยครั้งนี้เป็นไลฟ์คอนเสิร์ต ตัวแสดงกลับมาลงตัวในที่สุด โดยได้เอ็นโด ยูยะมารับบทเป็นเอจิเซ็น คิเมรุและทาคาชิจึงกลับเข้ารับบทเดิม

หลังจากคอนเสิร์ตจบ ทุกคนพากันไปกินข้าวที่ร้านเนื้อย่าง เลือกโดยโมริยามะ

เฮ้! ตุ๊ติ... อย่าซดเบียร์มากนะเว้ย... เดี๋ยวจะกลับบ้านไม่ถูกอีก โมริยามะแทรกขึ้นหลังจากยูอิจิสั่งเบียร์เพิ่มอีกแก้ว

ไม่เป็นไรหรอกน่า

ไอ้เหม่งเอ๊ย กลับบ้านไม่ถูกจะขำให้

ฮะฮะฮะ เดี๋ยวฉันไปส่งเองก็ได้ ทาคาชิขำไปพูดไป ร่างสูงจึงเข้ามาโอบเขาให้ชิดเข้ามา

สมเป็นเอย์จิจริงๆ

นาย--- กับชั้น--- พวกเราคือโกลเด้นแพร์~~~~~ ทั้งสองคนร้องประสานเสียงในท่อนสุดท้ายของเพลงจากคอนเสิร์ต แล้วเสียงหัวเราะจากทุกคนก็ดังตามมาลั่นห้อง... บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่านไปอย่างครึกครื้น ยูอิจิคอยแต่จะหยอดมุขเรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งโต๊ะ - - - แล้วสุดท้ายทาคาชิก็ต้องไปส่งเขาที่บ้าน

หลังจากนั้น ก็เป็นการแสดงชุดMore than limitกับเซนต์รูดอล์ฟ นับเป็นตอนที่โกลเด้นแพร์มีบทเด่นไม่น้อยเลยทีเดียว

ทาคาชิ... เท่าที่ฉันอ่านเรื่องนี้มา... โออิชิกับคิคุมารุแทบจะสื่อกันด้วยใจ.......... เราจะทำยังไงให้เข้าถึงบทดี?

....... อืม................................

มาซ้อมพิเศษกันไหม ยูอิจิถามอย่างสนุกสนาน ใบหน้าหล่อๆนั่นยิ้มทะเล้น แต่ม้วนสคริปต์จากมือคิเมรุฟาดลงบนหัวเบาๆ ก่อนที่ชายหนุ่มร่างเล็กจะเดินฮัมเพลงไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้

ไม่ต้องถึงขั้นนั้นก็ได้... ดรีมไลฟ์ก็เล่นมาแล้ว... ไม่ยากหรอกน่า ทาคาชิตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างเคย

ทาคาชิ... เดี๋ยวการแสดงจบแล้วฉันมีเรื่องจะคุยด้วย จู่ๆยูอิจิก็มาพูดอย่างจริงจังก่อนม่านจะเปิดไม่กี่นาที ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซึ่งแทบจะไม่เคยเห็นหากไม่ได้อยู่บนเวที

.... อื้อ? เขารับคำอย่างงงๆ

ทันทีที่ม่านปิด ทาคาชิก็รีบมองหายูอิจิ แต่ร่างสูงกลับหายไปจากสายตาในเวลาอันรวดเร็ว

คิเมรุ... เห็นตุ๊ติไหม?

รีบวิ่งไปไหนแล้วก็ไม่รู้... คงอยากเข้าห้องน้ำมั้ง ชายหน้าสวยตอบเรียบๆ

.... ห้องน้ำเหรอ......? ทาคาชิทวนคำเบาๆ แล้วเดินออกมาตามหา - - - ที่ห้องแต่งตัวไม่มี ตรงทางเดินไม่มี........ เหลือแค่

ห้องน้ำ?

ทาคาชิหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เขายืนนิ่งพลางคิด - - - ทำไมต้องมาตามหาอย่างนี้ด้วยนะ ทั้งๆที่เป็นคนนัดเขาเองแท้ๆ

ตุ๊ติ----- ชายหนุ่มร้องเรียก

โครม! เสียงโครมครามดังมาจากในห้องน้ำ ทาคาชิจึงรีบเปิดประตูเข้าไปทันที

ทาคาชิ!? ใบหน้าของยูอิจิดูเลิกลั่ก แถมยังเปียกน้ำอีก

บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมหนีออกมาก่อน แล้วนี่มาทำอะไรในห้องน้ำ??? คอมโบคำถามถูกยิงใส่ ทำเอายูอิจิปั้นหน้าไม่ถูก - - - ทำไมทาคาชิถึงมาโผล่ตรงนี้ได้แบบผิดที่ผิดเวลาอย่างนี้นะ...

............. คิเมรุ ฝีมือนายใช่ไหม แสบนัก

ก็... มาล้างหน้า

งั้น มีอะไรก็พูดมา ทาคาชิยืนกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายอย่างรอคำตอบ

... ชอบทำท่าน่ารักๆโดยไม่รู้ตัวเสมอเลยนะ... ให้ตายเถอะ

เดี๋ยวก่อน... ตอนนี้ยังไม่ได้

อะไรไม่ได้หาตุ๊ติ? จะบอกว่าเป็นเรื่องที่ต้องพูดกันสองคนเหรอ นี่ไง ตอนนี้ก็อยู่กันสองคนแล้ว สีหน้าของทาคาชิเริ่มเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเล็กน้อย แต่พออยู่ในสภาพคิคุมารุแล้ว กลับดูน่ารักเสียเหลือเกิน - - - ในสายตาของยูอิจิน่ะนะ

ทาคาชิก้าวเข้ามาหา จ้องหน้าที่ดูตื่นตระหนกของยูอิจิอย่างเอาเรื่อง

ว่ายังไงหาตุ๊ติ... ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้แล้ว คล้ายกับว่าร่างบางจะหมดความอดทน จึงหันหนี แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้แล้วดึงร่างเข้ามาในอ้อมกอด

ฉันชอบนายทาคาชิชอบตั้งแต่ที่ได้ร่วมงานกันครั้งแรกแล้ว!! เพราะงั้น วันนี้เป็นวันครบรอบที่เราร่วมงานกันครบหนึ่งปีพอดีฉันก็เลยตัดสินใจจะบอกนายแต่ว่าถ้านายอึดอัดละก็!! ทำเหมือนกับว่าฉันไม่ได้พูดอะไรกับนายนะแต่ถ้านายไม่รังเกียจนายจะคบกับฉันได้ไหมทาคาชิ?? ยูอิจิพูดเสียงดัง (แน่ล่ะ ท่าทางตื่นเต้นซะขนาดนั้น)

.................... ทาคาชิ เสียงของเขาเริ่มอ่อยลง ยิ่งรู้สึกว่าร่างในอ้อมกอดแน่นิ่ง (?) ไปแล้วยิ่งทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงค่อยๆคลายอ้อมกอด มือสองข้างจับไหล่บางไว้แล้วดันออกช้าๆ แต่ทาคาชิกลับรีบก้มหน้า

....... ทาคาชิ?

.......................... ไอ้บ้า เสียงพึมพำเบา (โคตร) หลุดออกมาจากปากทาคาชิ

อะไรนะ? ยูอิจิก้มลงเพื่อจะฟังให้ได้ยิน

ไอ้บ้าตุ๊ติ!!!!! พูดมาเป็นชุด!!! เอาเวลาที่ไหนไปหายใจหา??? ทาคาชิขึ้นเสียงใส่ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แล้วก็กลับมาก้มหน้าอีกครั้ง

..... ฉันเป็นผู้ชายนะ

เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว

.... มันแปลกไม่ใช่เหรอ?

สมัยนี้แล้วไม่มากนักหรอก...

............. เหรอ...

................................. ทาคาชิ... ถึงจะปฏิเสธก็ไม่เป็นไรหรอกนะ...

..... ฉัน.......

อ๊ะ! เดี๋ยว.... ยู.. อิจิ... ไม่เอาแบบนี้ ทาคาชิร้องห้ามเมื่อกำลังจะถูกพลิกให้นอนคว่ำ ร่างสูงจึงเปลี่ยนท่าที... ยูอิจิก้มลงเลียไล้ตั้งแต่ต้นคอลงมายังเนินอก ขบเบาๆที่ยอดอกสีชมพูเรื่อส่งให้ร่างบางกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือมากอดเขาไว้

อย่างนี้แหละดีแล้ว.... ให้ฉันได้มองหน้านาย บนใบหน้าน่ารักนั้นปรากฏรอยยิ้มขึ้น พวงแก้มเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย - - - ทาคาชิคงไม่รู้ตัวว่าสีหน้าแบบนั้น ส่งผลอย่างไรให้อีกฝ่าย... ยูอิจิกลับมาจูบเขาอีกครั้งพลางไล่ฝ่ามือเปะปะไปทั่วร่าง จนมาหยุดลงตรงแก่นกายของทาคาชิ มือข้างนั้นค่อยๆปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายขึ้นด้วยสัมผัสเบาๆ

อื้ม... เสียงครางเบาๆหลุดรอดออกมาจากปาก ทาคาชิค่อยๆแยกขาออกจากกันเพื่อให้ได้รับการสัมผัสอย่างเต็มที่ สติเริ่มเลื่อนลอยไปกับอารมณ์ร้อนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

อ๊ะ!! ร่างบางเกร็งตัวโดยอัตโนมัติเมื่อปลายนิ้วสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย

อย่าเกร็งสิทาคาชิ... ยังไม่ชินอีกเหรอ ยูอิจิไม่หยุดแต่ยิ่งแทรกนิ้วให้ลึกลงไปในช่องทางแคบนั้น เมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าผ่อนคลายลงแล้วจึงเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสองและสามตามลำดับ

.... อ... ยู....... ตรงนั้น...... กว่านี้..... อือ... ทาคาชิทำได้เพียงแค่เรียกร้องสิ่งที่ต้องการตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ยูอิจิดึงนิ้วที่อยู่ในร่างนั้นออกช้าๆ และเลื่อนตัวมาโอบกอดร่างบางไว้ มืออีกข้างขยับเร่งจังหวะขึ้นอีกจนกระทั่งร่างในอ้อมกอดกระตุกอย่างแรงพร้อมกับเสียงคราง ของเหลวสีขาวขุ่นเปรอะเต็มนิ้วมือเขาไปทั่ว ร่างสูงหันมามองทาคาชิที่นอนหอบอย่างหมดแรง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นก็จับจ้องมาที่เขาเช่นกัน

... ไม่ต้องพูดกันก็เข้าใจได้... ยูอิจิเข้ามาจูบเขาอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปาก แต่การจูบนั้นก็ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อทาคาชิเป็นฝ่ายรุกปลายลิ้นเข้าหาพลางยกแขนขึ้นโอบร่างสูงให้เข้ามาจนแนบร่างกันและกัน ร่างสูงไม่รอช้า แทรกแก่นกายที่แข็งขืนของตนเข้ามาจนสุด

แขนสองข้างที่กอดยูอิจิไว้รัดแน่นขึ้น เสียงที่เขาครางออกมาดังไปทั่วโดยไม่สนใจ เพื่อนข้างห้อง ที่อาจจะตื่นขึ้นมากลางดึกเลย ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นและแรงขึ้นเรื่อยๆ เขายกสะโพกทาคาชิขึ้นก่อนจะแทรกกายเข้าไปลึกกว่าเดิม เรียกเสียงครางจากร่างบางภายใต้ได้เพิ่มขึ้น

... ทาคาชิ ยูอิจิพร่ำเรียกชื่อคนรักด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก่อนจะเริ่มเปลี่ยนมากระแทกกายใส่ร่างตรงหน้าไม่ยั้ง บรรยากาศในห้องที่ก่อนหน้านี้ค่อนข้างเย็น บัดนี้มีเพียงกลิ่นไอของความเร่าร้อนลอยอยู่คุกรุ่น

เสียงหอบหายใจถี่รัวสลับกับเสียงเรียกชื่อกันและกันดังอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ การกระแทกนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับที่ช่องทางแคบนั้นบีบรัดแก่นกายเขาแน่น ร่างสองร่างเกร็งกระตุกก่อนที่ยูอิจิจะถอนกายออกมาจนเกือบสุดและกระแทกกลับเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วปลดปล่อยอารมณ์ของตนเข้ามาในร่างบาง ของเหลวอุ่นไหลเข้ามาในร่างจนทาคาชิรู้สึกได้ มันไหลออกมาด้วยเมื่อยูอิจิถอนร่างเขาออกจากกายช้าๆ แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ พลางเอื้อมมือมาดึงเขาไปไว้ในอ้อมแขน - - - ทั้งสองคนยังคงหอบเบาๆ จนกระทั่ง

นอนได้แล้วทาคาชิ... ราตรีสวัสดิ์นะ... ยูอิจิเอ่ยเบาๆคล้ายเสียงกระซิบก่อนจะจรดริมฝีปากบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ ร่างบางจึงเบียดตัวเข้าใกล้อีกนิด ก่อนจะเอ่ยคำว่าราตรีสวัสดิ์ออกมาเบาๆ

ทาคาชิยังคงมองคนที่กอดตัวเองไว้ ซึ่งตอนนี้หลับสนิทไปแล้ว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา - - - 1ปีแล้วสินะ ตั้งแต่คบกันแบบคนรัก นึกถึงเมื่อก่อนก็ยังขำไม่หาย ตั้งแต่ตอนที่พบกันครั้งแรก จนถึงตอนที่ยูอิจิเป็นฝ่ายสารภาพความรู้สึกออกมา เป็นความทรงจำที่สนุกสนานเสียเหลือเกิน

2ปีแล้วนะที่รู้จักกันมา... จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยบอกนายเลย...

รู้ไหมว่าฉันดีใจขนาดไหนตอนที่นายมาสารภาพรักกับฉัน... เพราะฉันก็รักนายเหมือนกัน...

~The End~

จบแล้วววว

ฮิ้วววววววววววววว

บ๋ายบายบี๋~~~

ทำตัวให้ชินกับธีมใหม่เร็วๆนะค้า~~~~

*จุ๊บๆบีจีตุ๊ตินากายันอั๊งๆ*