『 100 entry!! [DEG fiction] Overflow ~after the tragedy~ [HBD to Shinya] 』
posted on 24 Feb 2006 12:09 by hanachiko in NOVELandPOEMฉลองครบ 100 entry & Happy Birthday to Shinya~~~~~~~~~~~
อายุ 28 แล้ว นู๋ชินผู้น่ารัก...
ขอให้น่ารักยิ่งขึ้นๆไปนะ เป็นนู๋ชินที่น่ารักของพี่ดาย(???)และพวกเราทุกคนต่อไปน้า~~
ภาคต่อจาก Overflow
ลิงค์จากตอนที่แล้วนะคะ
http://www.yimsiam.com/club/board/topicRead.asp?wbID=dirfix&id=003986
ไม่สายเกินไปหรอก...
เพราะฉันได้ยิน...
เสียงเปิดประตูที่ดังจากห้องข้างๆ ปลุกให้ดายลุกขึ้นด้วยความตกใจ
... ใครกัน...
ร่างสูงวิ่งมาที่ประตูก่อนจะเปิดออกแทบจะในทันที
ร่างเพรียวบางที่คุ้นตากำลังล็อคห้อง แขนทั้งสองข้างมีผ้าขาวพันอยู่ ปกปิดรอยแผลที่เขาจำได้ดีว่าเกิดขึ้นจากอะไร
ชินยะ!
ใบหน้าหวานหันมามอง
อะไร?
... รอด้วย... ฉันไปด้วย
...? อ... อื้อ ชินยะมีสีหน้าค่อนข้างประหลาดใจกับการกระทำของร่างสูง แต่ก็ผงกหัวตอบรับไป
... ชินยะ...
... คอยดูนะ...
จากภาพที่เคยเห็นทุกเช้า คนตัวเล็กเดินตามคนตัวสูง กลับกลายเป็นคนสองคนที่เดินเคียงคู่กันมา ตลอดทางไม่ได้เงียบเช่นเมื่อก่อน ดายเป็นฝ่ายพูดนู่นพูดนี้ โดยมีชินยะยิ้มรับและฟังตลอดเวลา
สารคดีเชิงประวัติศาสตร์ที่ให้ไปทำกันตามหัวข้อที่แต่ละคนได้รับน่ะ... คงไม่ลืมกันใช่ไหมว่าวันนี้คือกำหนดส่ง... ทันทีที่ออดคาบเรียนนี้หมด... ครูไม่รับแล้วนะ
... ชินยะ? ดายหันไปหาคนที่นั่งข้างๆ เรียกถามด้วยความเคยชิน
อื้อ... ของดายอยู่นี่... เอ้า มือเรียวล้วงไปในกระเป๋า หยิบกระดาษ4-5แผ่นที่หนีบไว้ด้วยคลิปออกมา ส่งให้ดาย
ขอบใจนะ ดายยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวชินยะเบาๆ
... ร่างบางก้มหน้าลง เก็บซ่อนพวงแก้มที่เป็นสีชมพูเรื่อไว้
กลางวันนี้ไปทานข้าวกันที่ดาดฟ้ากันไหม?
... อ... อื้อ
... ฉันจะไม่ทำลายมันอีกแล้ว...
กุ้งทอดฝีมือชินยะนี่ดีที่สุดแล้วล่ะ... ไม่อยากจะไปกินที่ไหนอีกแล้ว ดายพูดหลังจากทานข้าวกล่องที่คนตรงหน้าทำมาให้หมดเกลี้ยง
... มีอะไรดีๆเหรอดาย?
หือ? ทำไมเรอะ?
...... วันนี้.... ใจดีจัง... น้ำเสียงของชินยะฟังดูหวาดหวั่น
................ ไม่ดีเหรอ?
เปล่า! ไม่ใช่............. แต่........ นายบอกว่า... เกลียดฉัน... ไม่อยากเห็นหน้าฉัน........... ชินยะก้มหน้าลง ซุกกับหัวเข่า แต่ร่างสูงกลับรวบเขาเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ซบหน้าลงกับไหล่บาง
... ฉันขอโทษ......
ชินยะนิ่งไป คำขอโทษที่ไม่เคยได้ยินจากปากดายเลยสักครั้งทำเอาน้ำตาเอ่อ ก่อนจะไหลลงอาบแก้มช้าๆ...... ดายรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นของร่างในอ้อมกอด
... ฉันทำให้นายร้องไห้อีกแล้ว... เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
... ฉันพูดแบบนั้นไปก็เพราะหงุดหงิด...... เพราะนายทำให้ฉันนึกถึงโทชิยะ.... คนที่ฉันเคยรักมาก... เขาก็เหมือนกับนาย... คอยมาเอาใจฉัน... แต่พอฉันรักเขา... เขากลับไม่ดีกับฉันแค่คนเดียว... มีคนอีกมากมายที่เขาดีด้วย........ ฉันก็แค่ของเล่น... ที่ได้มา... แล้วก็เบื่อ................... ทำให้ฉันไม่อยากจะเจอกับเหตุการณ์แบบนั้นอีกแล้ว......................... งี่เง่าใช่ไหม?
... ดายไม่ผิดสักหน่อย...... ที่ผิดน่ะฝ่ายนู้นต่างหาก.... ทำให้ดายมีความทรงจำแย่ๆ
..... ฉันถึงรู้สึกหัวเสียทุกครั้ง..... ที่เห็นนายใส่ใจคนอื่นๆ.........
ดายพาดหน้าเข้ากับไหล่บางอีกครั้ง คราวนี้เขาแนบริมฝีปากเข้ากับลำคอระหง
ฉันไม่ตอบรับนาย...... ก็เพราะฉันไม่กล้า.......... เพราะอะไรที่เป็นของฉัน....... ก็ต้องเป็นของฉัน.... คนเดียว............
.... นายจะยอมเหรอชินยะ?
ชินยะพยักหน้าช้าๆ
... ฉันจะไม่ทำให้นายต้องเสียใจอีกแล้วชินยะ...
... ไม่อีกต่อไปแล้ว...
... ฉันจะแวะตลาดหน่อย... นายกลับบ้านก่อนก็ได้ ชินยะบอกขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัย
ไม่เป็นไร... ฉันไปด้วย......
... ฉันจะใช้เวลากับนาย...
... ให้คุ้มกับเวลาที่นายเสียไป...
ฉันออกเอง...
ไม่ต้องหรอกดาย... ปกติฉัน
แต่นายน่ะ... อยู่คนเดียวไม่ใช่รึไง? งานพิเศษก็ทำ... แล้วยังต้องจ่ายค่าอาหารกลางวันเผื่อฉันด้วยเนี่ยนะ... ไม่เป็นไรหรอก...
... ให้ฉันได้ทำเพื่อนายบ้าง...
ร่างสูงที่ทาบทับลงมากลับหยุดการกระทำของเขาเสียดื้อๆ
... ดาย? ชินยะเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ ดวงตาคู่สวยที่ช้อนขึ้นมองเขา มีประกายแห่งความต้องการฉายสะท้อนอยู่อย่างไม่ปิดบัง
......... ไม่รู้สิชินยะ...... ฉัน........... ไม่อยากทำร้ายนาย.....
ร่างบางเป็นฝ่ายเบียดกายเข้าหาความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย
กอดฉันดาย...... ให้ฉันเป็นของนาย......
แต่นายจะเจ็- ริมฝีปากนุ่มหยุดคำพูดของดายไว้ ก่อนจะยิ้มให้
ไม่มีอะไรจะเจ็บไปกว่าการที่ฉันต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีนายหรอกดาย....
อ... อา เสียงครางหวานเย้ายวนใจดังขึ้นไม่หยุด ทุกครั้งที่ร่างสูงแทรกกายเข้ามานั้น ก่อให้เกิดคลื่นหฤหรรษ์มากมายโถมเข้าใส่ตัวเขา
... ชินยะ เสียงทุ้มต่ำที่บัดนี้แหบพร่าเรียกชื่อของคนที่เขากำลังกอดอยู่ ก่อนจะเร่งจังหวะ กระแทกกายใส่ช่องทางแคบที่บีบรัดเขาให้แทบคลั่ง
เสียงที่ทั้งสองต่างพร่ำเรียกกันและกันดังสะท้อนอยู่ในหัวเมื่อทุกอย่างจบลง ร่างสูงขยับตัวไปนอนข้างๆ ก่อนจะเอื้อมไปคว้าเอวบาง ดึงให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
... เจ็บไหม?
ชินยะส่ายหัวช้าๆเป็นการตอบ แล้วซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นจากอีกฝ่ายหนึ่ง
...... ราตรีสวัสดิ์ชินยะ...
.... ราตรีสวัสดิ์ดาย......
ไม่ว่ายังไง... ฉันก็รักนายนะ... เสียงของชินยะแผ่วเบาไม่ต่างกับเสียงสายลมพัดผ่าน
แสงแดดที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ก่อกวนให้ดวงตาต้องเปิดออกช้าๆ
!!!? ดายลุกขึ้นจากเตียงเมื่อไม่รู้สึกถึงไออุ่นที่สัมผัสอยู่เมื่อคืน ข้างกายไร้เงาร่างของชินยะ
แต่ที่ยิ่งกว่านั้น
เสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่บนตัวเขา เป็นเครื่องตอกย้ำได้ดีว่าเรื่องที่ผ่านมา...
... แค่ฝัน...
... อย่างนั้นเหรอ...
.... บ้าที่สุด...
ทั้งๆที่เมื่อวานพึ่งไปงานศพมา แต่ก็พยายามไม่นึกถึง อยากจะคิดว่าที่เห็นนั้นเป็นความจริง ช่างเป็นความฝันและจินตนาการที่เหมือนจริงเสียเหลือเกิน
... ชินยะ...
ดายรู้สึกไม่อยากจะทำอะไรอีกต่อไปแล้ว ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากจะตื่นจากความฝันเลย การที่ต้องอยู่โดยไม่มีชินยะช่างลำบากเหลือเกิน
ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็จะมีแต่ภาพจางๆของชินยะอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา
ทำไมจะไม่รู้ว่าชินยะอยู่ใกล้ๆเสมอ
รู้ว่าสายตาของตัวเองนั้นจับจ้องอยู่ที่ไหน
เพียงแค่ระวัง ไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้
เพราะกลัวว่าถ้ารู้ความรู้สึกของเขา ทุกอย่างก็จะซ้ำรอยเดิม
หากเขาใจดี ชินยะจะจากเขาไป
? สายตาของดายเหลือบไปเห็นกระดาษวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เขาไม่เห็นมันเมื่อคืนนี้
ความทรงจำที่แสนหวานกับนายเมื่อคืน
ขอบคุณที่มอบให้ฉันนะ
ไม่สายเกินไปหรอก
เพราะฉันได้ยิน
คำรักจากนาย
Shinya
~The End~
Free Talk>>
อ่า... เทสๆ...
ไม่ได้แต่งฟิคเดอนานมาก.. ไม่รู้ลืมกันหมดรึยัง
โอมมมม จงเมนต์ๆๆๆๆ
แต่สมน้ำหน้าดายเล็กๆ เพราะมัวแต่คิดงี่เง่าอยู่นั้น เป็นไงล่ะ จากไปจริงๆแล้ว จากไปแบบที่จะไม่ได้กลับแล้ว ความทรงจำแสนหวานจะมีก็ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นล่ะ เสียใจด้วย...
...
แปะซิงให้
Shin_kt
#1 By hana matsumoto (58.10.185.209) on 2006-02-24 16:23