『 [Original Fiction] 企業合同:kigyougoudou:TRUST >> part 2 』 (Y-Warning)
posted on 25 Jan 2006 22:48 by hanachiko in NOVELandPOEM企業合同- kigyougoudou TRUST
- Part 2 -
ตรงนี้น่ะ... เป็นห้องสมุดนะ... เปิด 7 โมง... ปิดตอนทุ่มนึงพอดี... ข้างๆกันเป็นห้องIT เปิด 6 โมง... ปิดเวลาเดียวกัน... ส่วนถ้าเดินมาตรงนี้....... คันนางิพูดไปเรื่อยๆขณะที่เดินผ่านห้องต่างๆภายในอาคารเรียนรวม เวลาเพียงสองวัน แต่เด็กหนุ่มตาโตผมดำตัวเล็กก็รู้ทุกซอกทุกมุมของโรงเรียน
ตลอดเวลาที่เดินไปด้วยกันนั้น โคเงลอบมองคนสองคนที่อยู่ด้วยอย่างพิจารณา อาการิทสึที่ดูเงียบๆจนทำให้นึกว่าอาจจะเข้ากันไม่ได้กลับดูร่าเริงขึ้น หลังจากนี้คงจะเข้ากันได้ดี ส่วนคันนางิ ถึงจะดูน่าตกใจไปนิดกับเรื่องงานอดิเรกในการเก็บข้อมูล แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดมากเกิน อยู่อย่างนี้แล้วรู้สึกสบาย
... ทั้งๆที่เป็นวันแรก...
อ้าวคันนะ! เสียงๆหนึ่งดังขึ้น ทั้งสามคนหันไปดู
ซุยซุย~ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนที่มีส่วนสูงไม่ต่างกับคันนางิเท่าไหร่นัก วิ่งเข้ามาหา
ซุยซุย... นี่ฮาเนโจ อาการิทสึ... สายน้ำแข็งกับน้ำ... เพื่อนสมัยเด็กของฉัน... ส่วนนี่... ฉันแอดเข้าลิสต์ไปแล้ว... รูมเมทของอาการิทสึ... คาเนกุระ โคเง... สายไฟบริสุทธิ์...
สวัสดีครับ... ผมฟุโยเงะ ซุยเร็น... สายลมกับดิน... ห้องอาร์เทมิส... ยินดีที่ได้รู้จักครับ รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าของซุยเร็น ถึงผมม้าจะยุ่งนิดๆทำให้สังเกตแววตาลำบาก แต่ก็รู้สึกได้ถึงความเป็นมิตร ผมที่ถูกมัดไว้ถ้าปล่อยออกมาคงยาวเลยไหล่ไปนิดเดียว
... พวกนาย... มองเผินๆเหมือนแฝดเลยนะเนี่ย อาการิทสึหัวเราะออกมาเบาๆ
โคเงเองก็คิดแบบนั้น
อีกเดี๋ยวพิธีปฐมนิเทศจะเริ่มแล้วนะ... ไปเตรียมตัวที่หอประชุมกันเถอะ... ซุยเร็นเข้ามากอดคอคันนางิแล้วเดินไปด้วยกัน โดยมีอาการิทสึและโคเงเดินตามหลังไปไม่ห่าง
- - -
รายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขันเวทย์กลางปีทั้งหมดอยู่ในคู่มือนักเรียนที่เด็กปี 1 ทุกคนได้รับ... ในนั้นเขียนไว้ละเอียดหมดแล้ว... แต่ถ้ายังมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ... ก็ขอให้พวกปี 2 และปี 3 ช่วยกันดูแลด้วย..... อาจารย์ใหญ่เว้นหายใจ มีเสียงงึมงำมากจากเหล่านักเรียนที่ยืนเรียงแถวกันอยู่ด้านล่าง เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น
ต่อไป... คาโต้... อามัตสึ... แล้วก็พวกกรรมการนักเรียน... ขึ้นมาให้รุ่นน้องเห็นหน้าค่าตากันสิ... สิ้นคำพูดของอาจารย์ใหญ่ นักเรียน 2 คนเดินขึ้นไปบนเวที โดยมีอีก 5 คนเดินตาม
สวัสดีครับทุกคน... หลายๆคนคงคุ้นหน้าผมดี... เจอกันอีกปีนะครับ... ส่วนสำหรับเด็กปี 1 ทุกคน... ผม... คาโต้ คาโอรุ... ประธานนักเรียนครับ...... และที่ยืนข้างๆผม... อามัตสึ เท็นริ... รองประธานนักเรียนครับ.. เท็นริ...
อือ... ตามเวลาพัก... ถ้าต้องการจะตามหาเรา... ไปหาได้ที่ห้องสภานักเรียนครับ... ส่วนผม... บางทีก็แอบไปนอนหลับที่ห้องสมุดเหมือนกันนะครับ เท็นริพูดจาติดตลกด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม สียงหัวเราะของคนข้างล่างดังขึ้นหลังจากประโยคสุดท้าย
คาโอรุประธานนักเรียน มีรูปร่างสูงโปร่งกับเรือนผมสีน้ำตาลเข้มประกายทอง ผมซอยไล่ขึ้นไปแบบทรงผมผู้ชายธรรมดา แสกกลางไว้แต่ไม่ปล่อยให้ผมลงมาปิดบังดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เครื่องแบบก็ใส่ไว้เนี้ยบ เนคไทผูกไว้อย่างดี เสื้อเชิ้ตตัวในติดกระดุมบนแล้วสวมทับด้วยเสื้อสูทของทางโรงเรียน สมกับที่เป็นประธานนักเรียน
ส่วนเท็นริรองประธานนักเรียน มีโครงร่างที่ดูหนากว่าอีกคนไม่มากนัก เรือนผมสีทองยาวกว่าคาโอรุเล็กน้อยรับกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นอันมาก ด้านการแต่งตัวก็ถูกระเบียบโรงเรียนทุกข้อไม่ต่างกัน เมื่อมายืนคู่กันจึงดูไม่ต่างอะไรกับเทพแฝดอพอลโลกับอาร์เทมิส ที่งดงามหาใครเปรียบเลย
ไม่ว่าจะมีปัญหาหรือเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเรา... ให้ติดต่อผ่านกรรมการนักเรียนได้เลย... ทุกอย่าง... จะได้รับการดำเนินงานอย่างเร็วที่สุด
โคเงมองต่อไปที่อีก 5 คน ไม่มีใครโดดเด่นได้เท่ากับประธานและรองประธานเลย เว้นแต่...
กลีบซากุระติดผมแน่ะ...
... เจ้ารุ่นพี่เมื่อตอนนั้น...
!!?? เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายหลิ่วตาพร้อมกับส่งยิ้มมาให้เขา รู้ได้อย่างไรกันว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ สบตากันจังๆแบบนั้น...
... อย่าให้ต้องมาเจอกันอีกเลย...
- - -
สวัสดีครับ... โคเงคุง เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นหูดังขึ้น โคเงเงยหน้าขึ้นมอง ส่วนพวกอาการิทสึนั้นเดินไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใกล้ๆ
!!!!!?? เจ้าของชื่อมองอีกฝ่ายอย่างหวาดๆ เจ้านี่อีกแล้ว...
ผมมาทักทายครับ... นิจิโนะ ชินกิ... ปี 2 ห้องซูส....... อย่างนี้... คงไม่เป็นการเสียมารยาทกับเรื่องเมื่อตอนเช้าแล้วใช่ไหมครับ? ชินกิยิ้มถาม
... กวนประสาท...
.... แล้วไง? โคเงกระชากเสียงถามกลับ
คำขอบคุณล่ะครับ?
เรื่องแค่นั้นถึงกับต้องตามมาถึงนี่เลยหรือไง? ว่างมากเรอะ? ดวงตาสีดำมีแต่ความหยิ่งยะโสอยู่ภายใน คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว
ผมอยากได้ยินคำขอบคุณจากปากของโคเงคุงครับ ใบหน้าของชินกิยังคงแย้มยิ้มอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาของโคเง
... โฟเทีย (ไฟ)... เปลวไฟค่อยๆไหลออกมาจากมือของเขา ก่อนจะไหลล้อมเป็นสายอยู่รอบร่างบางที่ตอนนี้ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับชินกิ ส่วนสูงที่ต่างกันไม่ใช่ปัญหาเลย
... ใช้เวทย์ในสถานที่แบบนี้... ผิดกฎโรงเรียนนะครับ ชินกิดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความร้อนของเปลวเพลิงใกล้ตัว
ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามากวนฉัน!! นัยน์ตาสีดำไร้แววก่อนหน้านี้ กลับสะท้อนล้อกับไฟที่อยู่รอบตัวอย่างเป็นประกายสวยงาม
แค่ขอบคุณเองนะครับโคเงคุง...
ถ้ามัน แค่ ...... จะมาตามทวงให้ลำบากทำไม??
ยูโดร์ (น้ำ)... น้ำที่ไหลออกมาจากมือ ค่อยๆสร้างตัวเป็นสายเช่นเดียวกับไฟของโคเงที่ไหลอยู่ล้อมรอบ กับร่างสูงก็เช่นกัน
จะสู้หรือไง? พูดเองไม่ใช่เหรอว่าผิดกฎ
... ผมเป็นกรรมการนักเรียนนะครับ ชินกิยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า รอยยิ้มแบบนั้นทำให้โคเงรู้สึกอยากจะให้ไฟเผาคนตรงหน้าเสียให้เกรียม
ไปห้ามดีไหมคัน........ นะ? อาการิทสึที่นั่งดูอยู่ตั้งแต่เริ่มหันไปถามเพื่อนตัวเล็ก แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ซุยเร็นเองก็หายไปด้วย.......... หายไปไหนกันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??
ทำอะไรกันน่ะ??
พี่คาโอรุ... สายน้ำที่วนอยู่รอบร่างสูงพลันหายไป เมื่อคาโอรุกับเท็นริเดินเข้ามาหา โคเงเองเมื่อเห็นประธานนักเรียนกับรองประธานเข้า เปลวไฟรอบๆตัวก็หายไปเช่นกัน
มีปัญหาอะไรเหรอชินกิ... คาโอรุถาม ขณะที่สายตากวาดมองไปที่คู่กรณีของชินกิ
เด็กปี 1 เหรอ... เท็นริถามต่อ
ไม่มีอะไรหรอกครับพี่คาโอรุ... พี่เท็นริ...... เด็กคนนี้เขาเป็นเวทย์บริสุทธิ์... ผมก็เลยอยากดูพลังเท่านั้นล่ะครับ...
จริงๆเลยนะ... ไปที่สภานักเรียนได้แล้ว... เพิ่งเปิดเทอม... พวกเราไม่มีเวลามาวิ่งเล่นหรอกนะชินกิ... คาโอรุเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามมากจนต้องทำตาม
... ไว้พบกันใหม่นะครับโคเงคุง ชินกิยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะเดินไปพร้อมกับคาโอรุและเท็นริ
... ไปเสียที...
ร่างบางเดินไปนั่งที่เก้าอี้หินอ่อน ถอนหายใจออกมาเบาๆ โคเงยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หาย จะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเขานักหนา ถ้าจะบอกว่าแค่คำขอบคุณก็งี่เง่าสิ้นดี ถึงกับตามหา บ้าไม่เข้าเรื่อง แล้วยังมาทำเรียกตีสนิท... เขาเกลียดคนประเภทนี้
... เกลียดที่สุด...
... มีอะไรหรือเปล่าโคเง? อาการิทสึเอ่ยถาม เจ้าของชื่อหันมาหา พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ
ไม่มีอะไร...
คร็อคเก้รู้จักกับซูสด้วยเหรอ?
!!? คันนะ... เมื่อกี๊ไปไหนมา?? เด็กหนุ่มผมเงินถามทันทีที่เห็นคันนางิกับซุยเร็นเดินเข้ามา
ไปห้องน้ำมาน่ะ... เนอะซุยซุย ร่างเล็กหันไปพยักพเยิดกับรูมเมทของตน
... ครับ
ว่าไงล่ะคร็อคเก้... ฉันถามว่ารู้จักกับซูสด้วยเหรอ?
เจ้านั่นน่ะเหรอ... ไม่ได้รู้จักหรอก... ทำไมต้องเรียกว่าซูสด้วย? โคเงหันมาถาม คันนางิหยิบสมุดสเก็ตช์เล่มนั้นขึ้นมา
... นิ.... นิ........ นิ.................... อ๊ะ! เจอแล้ว คนตัวเล็กกระแอมเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูด
ชื่อ... นิจิโนะ ชินกิ... เกิดวันปีใหม่... สูง 179 เซ็น... หนัก 69 กิโล... อยู่ห้องซูส... ไม่รู้ทำไมเพื่อนๆถึงยกให้เป็นซูสตัวจริง... เป็นกรรมการนักเรียนตั้งแต่ปี 1... ผลการเรียนอยู่ในระดับท็อป... เป็นเวทย์สายน้ำกับไฟฟ้า.... ไม่เคยแพ้การแข่งเวทย์ให้กับใครเลยนอกจากประธานนักเรียนกับรองประธาน...
... ซูสอย่างนั้นเหรอ...
... หึ...
พูดถึงการประลองเวทย์... ฉันยังไม่ได้อ่านรายละเอียดเลย... คันนะรู้ไหมว่าแบ่งอะไรยังไงบ้าง? อาการิทสึถามต่อ
ซุยซุยแน่ะ... ฉันเก็บข้อมูลอย่างเดียว... ไม่ได้อ่านไปถึงส่วนนั้นเลย...
... ก็... การประลองเวทย์... จะจัดแข่งขึ้นกลางปีครับ... ซึ่งจะแข่งกันช่วงต้นเดือนพฤศจิกายนครับ... โดยจะหาตัวแทนจากแต่ละห้อง... ไปสู้กับตัวแทนห้องของชั้นปี 2 และปี 3 ครับ... ต่อมา... เมื่อได้ตัวแทนห้องจาก 3 ชั้นปีแล้ว... ทั้ง 12 คนถึงจะมาประลองกันอีกทีครับ... โดยแบ่งออกเป็น 2 สาย... แล้วแข่งกันจนเจอผู้ชนะครับ...
... อืม...
ส่วนการประลองเวทย์แบบย่อยๆ... จริงๆก็มีแทบจะทุกอาทิตย์น่ะครับ... แล้วแต่อาจารย์จะจัดให้... อาการิทสึคุงสนใจการประลองเวทย์หรือครับ? เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเงยหน้าขึ้นถาม
ก็... นิดนึง... โคเงล่ะ?
... ฉันยังไงก็ได้...
... ถ้าได้เห็นเวทย์บริสุทธิ์อย่างคร็อคเก้ต่อสู้... คงเป็นอะไรที่-
เวทย์บริสุทธิ์แล้วมันยังไง?? เลิกพูดแบ่งแยกเสียที! ฉันไม่ได้อยากจะมีหรอกนะเวทย์บริสุทธิ์เนี่ย!! ร่างบางลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะเดินออกไปจากวงสนทนาทันที
... ทำไมต้องย้ำกับการเป็นเวทย์บริสุทธิ์...
... มันสำคัญแค่นั้นหรือไง...
... ถ้าสำคัญแค่นั้น...
... ที่นี่ก็ไม่ต่างกัน...
คันนะ... อาการิทสึเรียกเสียงเย็นขึ้นมาทันที เจ้าตัวเล็กเหมือนจะรู้ตัวว่าอาจจะทำผิด
รู้แล้ว... ไว้ฉันจะไปขอโทษคร็อคเก้............ คันนางิพูดเสียงอ่อย ตาคู่ใสหลุบลงต่ำ
จริงๆแล้ว... เวทย์บริสุทธิ์น่าจะภูมิใจในสายเลือดของตัวเองไม่ใช่หรือครับ? ซุยเร็นถามบ้าง
... เบื้องหลังเป็นยังไงฉันก็ยังไม่รู้หรอกนะ... เพิ่งจะเจอกันวันนี้เอง...
แต่ฉันจะรู้ให้ได้เลยล่ะอากัปปี้... คอยดูนะ....... ทั้งๆที่คิดว่าจะได้เพื่อนเพิ่มแท้ๆ...... เด็กหนุ่มผมดำเบ้ปากที่ประโยคสุดท้าย ก่อนที่จะมองตามทางซึ่งโคเงเดินไปเมื่อครู่...
... จะอยู่ที่นี่ได้ด้วยดีไหมนะ...
... ถ้าไม่ต่างกับข้างนอกนั่น...
... ฉันจะเป็นยังไง...
つづく
Free Talk >>
คิดว่าคงจะงงขึ้นเยอะ... มีการใช้เวทย์ขึ้นมาแล้ว 2 เวทย์นะคะ...
ภาษาที่ใช้... เป็นภาษากรีกค่ะ... ตามที่จะเขียนไว้ให้ดูต่อไปเลยนะคะ
Φωτιά โฟ-เทีย ไฟ
Ýδωρ ยู-โดร์ น้ำ
ถ้ามีต่อจากนี้ ก็จะคอยแปะไว้ท้ายตอนให้ได้ดูที่เป็นตัวอักษรกรีกด้วยนะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่ะ จุ๊บๆ
ตอนหน้า มาเมื่อไหร่ไม่รู้
ปล. ฟิคเติบโตด้วยคอมเมนต์ค่ะ
ทำไมต้องคาโอรุ 5555555555555555+
มีความรู้สึกว่าโคเงเนี๊ยะน๊า...มีเบื้องหลังลึกลับเยอะจังเลย[นะยะ] ไม่รู้ทำไมจะพูดดีๆก็ไม่ได้ต้องมาพาลเกลียดชินกิ [ประเด็นสำคัญ กร๊ากกกก] กำลังสงสัยว่า คำว่า แค่ ของชินกิน่ะ มันเท่าไหนกันเชียว หุหุ คำว่าแค่ของสองคนนี้อาจแตกต่างกันลิบลับก็ได้แหะ? ^^ แต่เอาเป็นว่าฉันโคดเชียร์ชินกิก็แล้วกัน 555+
ว่าแต่ชอบพี่คาโอรุชะมัด :P
#1 By (*´・ェ・)っ.゜verse1108 on 2006-01-25 23:06