เรื่องราวมากมายของนางสาวดอกไม้

~Episode I~

ฉัน... มีแต่ความมืดมิดรอบตัว... เพราะกำแพงที่ฉันสร้างไว้... ทำให้ไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามา... ไม่จำเป็นต้องมีใคร... ในเมื่อ... พ่อกับแม่รักฉัน... แค่นั้นก็พอแล้ว...

แต่แล้วเป็นยังไง... ในเมื่อฉัน... ก็เป็นแค่เครื่องมือ...

ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว... ไม่จำเป็นต้องคิดสร้างความสัมพันธ์กับใคร... ในเมื่อกระทั่งกับครอบครัว... ฉันเป็นแค่เครื่องประดับที่พ่อกับแม่ใส่ออกงาน... ก็เท่านั้น

แม็คคอร์ทนีย์!! สีผมเจ็บเป็นบ้าเลย!! เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ แต่ก็ยังเก็บอารมณ์ไว้ ไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้า ปกติไม่เคยมีใครสนใจเธอด้วยซ้ำ

... เวรีนารู้จักเขาเป็นอย่างดี นักบาสคนดังของBeverly Vista School

ฉันแซ็คนะ! แซ็ค คาร์เตอร์! เด็กหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี ใบหน้ายิ้มแย้มนั่นทำให้อีกฝ่ายออกจะหงุดหงิดเล็กๆ

... เวรีนาปิดประตูล็อคเกอร์เสียงดัง ก่อนจะหันหลังให้แซ็คแล้วเดินจากไป

เด็กหนุ่มยืนนิ่ง สายตาจับจ้องอยู่กับร่างเล็กที่เดินจากไป

Mission failed what a funny scene

ไม่ต้องเลยออส... อย่าตอกย้ำกันสิ... เขาเดินกลับมาที่ออสติน และกลอริน

งวดหน้าสิแซ็ค... ฉันอยากได้ยินเธอพูดนะ... กลอรินเอามือกอดอก มองหน้าแซ็คด้วยสายตาออกคำสั่งนิดๆ

เธอก็ช่วยฉันหน่อยสิกลอริน

เรื่องสิ! คนต้นคิด... ก็ทำเอง... ฉันแค่เห็นด้วย... แล้วก็สนใจเท่านั้น...

วันนี้เธอย้อมผมสีใหม่... อุตส่าห์หาTopicคุยด้วยได้แล้วเชียว............ ชิ! เอาใหม่ก็ได้!!!

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

แย่ที่สุด!!

ไม่ควรจะมีใครสนใจฉันด้วยซ้ำ... ควรจะปล่อยให้ฉันอยู่ของฉันคนเดียว... น่าหงุดหงิดจริงๆ....

นายแซ็คคนนั้น...

กลับมาแล้ว... My sweet room เวรีนาเปิดประตูห้องนอนของเธอออก ดันสวิทช์ไฟให้เปิดขึ้น PosterของEvanescenceประดับอยู่เหนือเตียง

เวรีนาทิ้งตัวลงบนเตียง

วันนี้... มีคนน่าหงุดหงิดมาทักฉันด้วยล่ะเอมี่... เป็นคนแบบที่ฉันไม่ชอบ............... คนร่าเริงแบบนั้น.... เข้ากับใครก็ได้.... แต่............. ทำไมต้องเป็นฉัน

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

สวัสดีจ้ะออสติน

สวัสดีครับคุณนายเอสตาฟาน เด็กหนุ่มทักทายอย่างสุภาพ

แหม... เรียกคุณมาเรียก็ได้จ้ะ... ไม่ต้องสุภาพอย่างนั้นหรอก..... ยังไง..... เดี๋ยวเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มาเรียเดินนำเด็กหนุ่มให้เข้ามาที่ห้องทานอาหาร

... ครับ

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

... ข้าวบ้านเธอนี่อร่อยจริงๆนะกลอริน ออสตินพูดพลางแผ่ตัวลงบนเตียงใหญ่

เห็นแก่กิน... เด็กสาวนั่งลงข้างๆ

.......

... นี่ออส... ถ้าฉันจะทำผมสีชมพูอย่างแม็คคอร์ทนีย์ขึ้นมา... เธอจะว่ายังไง? เธอเอียงตัวโน้มลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงฉายประกายอยากรู้

ก็ทำสิ... แม่เธออาจจะช็อคไปเลยนะ...

ฉันรู้น่าว่าแม่จะช็อค... ฉันหมายถึงเธอต่างหาก... ว่าเธอคิดยังไง?

.... ก็ไม่คิดยังไง..... เธอจะทำยังไงฉันก็ชอบทั้งนั้นล่ะน่า~ ออสตินยกแขนขึ้น โอบรอบคอเด็กสาวก่อนจะโน้มลงมา

สนใจแม็คคอร์ทนีย์มากเลยเหรอ? เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงกว่าเมื่อครู่ ดวงตาสีน้ำตาลหรี่ลง จ้องลึกไปในแววตาของกลอริน

... Are u jealous? เธอถามอย่างนึกสนุก

Yes

ออสติน... อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงนะ........ เธอก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง... กลอรินก้มลงจูบหน้าผากเขาเบาๆ

... อืม........... แซ็คเอง... ก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่...........

ไม่คิดว่าคนแบบนั้นน่าสนใจรึไง? เธอไม่คิด... ฉันคิดนะ...

คนแบบไหนก็ไม่น่าสนใจทั้งนั้นล่ะ... ที่ฉันสน... ก็มีแต่กลอริน เอสตาฟานเท่านั้นล่ะ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม กลอรินใช้นิ้วบีบจมูกเขาเข้าทีนึง

ให้มันจริงเถอะ...

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

แม่ครับ! วันนี้ผมเข้าไปทักแม็คคอร์ทนีย์ได้แล้วล่ะ!!

เหรอจ๊ะ? แล้วเป็นยังไงมั่ง? ผล?

เงียบชิ้งเป็นป่าช้าเลยล่ะครับ...

ฮ่าฮ่าฮ่า! ไหนคุยนักคุยหนาว่าเท่ห์กว่าพ่อไงแซ็ค? สาวเมินรึ? เจมส์เดินเข้ามาหาลูกชายตัวดีที่พึ่งอาบน้ำลงมา

พ่ออะ 3

จริงสิ... เราอยู่Grade8 แล้วนี่นา... พ่ออยากให้ลูกไปเข้าที่BHHS ว่ายังไงล่ะ?

... หืมม์... ก็ได้ครับ... ผม... ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วล่ะ... แต่... ให้ผมถามพวกออสก่อนด้วยนะพ่อ... ไม่งั้นผมไม่ไป... เด็กหนุ่มคว้าchipsที่ใส่จานอยู่โยนเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

ติดเพื่อนจริงนะเรา เจมส์ขยี้หัวลูกชายอย่างเอ็นดู

ฮะฮะฮะ พ่อ! ปล่อยน่า! หัวผมยุ่งหมดแล้ว

ทำตัวเป็นเด็กๆเรื่อยเลย! ไปกินข้าวกันได้แล้ว!! ร่างสูงกว่าเดินปลีกตัวออกมาจากลูกชาย ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ร่วมกันกับภรรยา

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

เอาล่ะ! พรุ่งนี้เอาใหม่!! คอยดูนะแม็คคอร์ทนีย์!! แซ็คพูดกับตัวเองอย่างมั่นใจ บนโต๊ะของเขามีกล่องซีดีกล่องใสวางอยู่ แผ่นสีดำสนิท ไม่เขียนไว้ว่าเป็นอะไร

ฉันจะต้องได้ยินเสียงของเธอให้ได้

To be continue